Δημήτρης Λοττίδης
Αν καταφέρεις να προκαλέσεις αυθόρμητο και καλόπιστο γέλιο στο κοινό για τους αντιπάλους σου, τους έχεις καταρρακώσει το κύρος! Στη συγκεκριμένη περίπτωση το κύρος τους ορισμένοι το έχουν αυτο-γελοιοποιήσει, φέρνοντας την πολιτική απέναντι στους νέους σύγχρονους ανθρώπους στα επίπεδα κωμικών σειρών.
Κάποτε το να μην γνωρίζεις είναι… χρυσός! Όταν, ας πούμε, δεν γνωρίζεις πως βγήκε η νέα σειρά ρολογιών από την Bulgari, αμέσως δεν έχεις το δίλημμα να μαζέψεις λεφτά ή να τα φυλάξεις τώρα που έρχονται και περίεργες μέρες. Αν δεν γνωρίσεις καλύτερη γυναίκα από τη δική σου δεν μπαίνεις στον πειρασμό να βλέπεις περίεργα την τελευταία και να φαντάζεσαι άλλη. Αν πάλι η γυναίκα σου δεν γνωρίζει τα νέα αξεσουάρ της Louis Vuitton, τότε η άγνοια μεταφράζεται σε χρυσό… Από την άλλη, αν η γυναίκα σου δεν γνωρίσει άλλον που κάνει καλύτερο έρωτα από εσένα, τότε και αυτή δεν θα κάνει δεύτερες σκέψεις για το κοινό σας κρεβάτι.
Ακόμη και ο κακάσχημος μακαρίτης Εζεκίας ήταν trendy για την εποχή του.
Όσο δεν γνωρίζαμε άλλους τόπους πέραν από το «γεφύρι της Παναγιάς», την Αγία Νάπα και τη Λεμεσό, δεν μας πολυπείραζε αν δεν ταξιδεύαμε. Όσο δεν μας παρείχαν ενημέρωση πλην του ΡΙΚ, μας άρεσε ο μακαρίτης ο Σπύρος, ενώ ο Μακάριος ήταν κάτι πριν τον Θεό. Τότε ήταν που θεωρούσαμε πως το Ευχάριστο Σαββατόβραδο πήγαινε για… ΕΜΜΥ. Το ίδιο με τα περιοδικά, όσο δεν ερχόντουσαν τα ελληνικά, το «Περιοδικό» και οι «Σελίδες» του ’90 ήταν για όλους αναπόσπαστο μέρος του Σαββατοκύριακου.
Σήμερα κάποιος που δεν παρακολουθεί ειδήσεις στη ΝΕΤ ή που δεν έχει στο σπίτι του (παράνομα) ελληνική ψηφιακή τηλεόραση, μπορεί να θεωρεί πως ο Αναστασιάδης με την αντίκα στο μικρό δάκτυλο και το σκληρό ύφος μπορεί και να είναι η προσωπικότητα της χρονιάς, την ίδια ώρα που ο Χριστόφιας με τα … σπασμένα του Ελληνικά, που κάθε τρεις λέξεις ρίχνει και ένα «τζιαι-τζιαι-τζιαι», είναι ο χαρισματικός πολιτικός που θα μας οδηγήσει στην ενωμένη Ευρώπη.
Παρακολουθούσα πριν λίγες μέρες την «τιτανομαχία» Αναστασιάδη - Χριστόφια στο ΡΙΚ, όπου ώρες-ώρες έμενα με ανοικτό το στόμα από τα μαργαριτάρια που έφευγαν. Μα τι «Φίλε μου καλέ μου», τι «Ήντα μπου λαλείς, ρε Νίκο», «Οϊ, μάνα μου», «Εγώ εν τζιαι…» έφυγαν από το τραπέζι τους και τρύπησαν τα αυτιά μου την ίδια ώρα που γυναίκες δίπλα μου γελούσαν λες και έβλεπαν στους Γειτόνους τον Σοφοκλή και τον Γιαννή όλη μέρα να τσακώνονται, ενώ στηρίζουν ο καθένας την επιβίωσή του στην ύπαρξη του αλλού. Και ενώ σε μιαν άλλη εποχή θα βλέπαμε το 80’s σκηνικό του ΡΙΚ να δένει απόλυτα με την αντίκα του Αναστασιάδη και το vintage κοστούμι του Χριστόφια, σήμερα τα πράγματα αλλάζουν. Και θα άλλαζαν ακόμη πιο αργά αν δεν είχαμε τις επιλογές τηλεθέασης των «φακέλων» του Παπαχελά, ή του Ενώπιος Ενωπίω.
Μετά λοιπόν τους Γειτόνους της πολιτικής, γυρνάω το κανάλι στη NOVA και στο ελλαδικό MEGA, όπου γινόταν μια συζήτηση μεταξύ Λαλιώτη, Ρουσόπουλου, Μιλένας και Αποστολάκη με συντονιστή τον Χατζηνικολάου. Το πολιτισμικό σοκ που πάθαμε όλη η παρέα με την αναπόφευκτη σύγκριση του πολιτικού λόγου, μας έσπρωξε αυθόρμητα να συζητάμε για τα χάλια της εικόνας της πολιτικής στην Κύπρο. Μιας και όλοι γνώριζαν τι υπήρχε και στην άλλη πλευρά της Σελήνης και μπορούσαν να συγκρίνουν, όλοι είχαν άποψη, πολιτικοποιημένοι ή μη, κομματικοποιημένοι ή ακομμάτιστοι, άσχετοι και σχετικοί, η οποία ξεκινούσε από το γέλιο και κατέληγε στο βρισίδι.
Στο Πανεπιστήμιο, στο μάθημα της Πολιτικής Επικοινωνίας, μας είχαν διδάξει μια τεχνική αποκαθήλωσης πολιτικών αντιπάλων μέσω αρνητικής διαφήμισης. Η συνταγή ήταν απλή και ήταν καθαρά αμερικανική, την οποία είχα χρησιμοποιήσει στην Κύπρο για πρώτη φορά στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές με το σποτ «Γραπτώς-προφορικώς»: Αν καταφέρεις να προκαλέσεις αυθόρμητο και καλόπιστο γέλιο στο κοινό για τους αντιπάλους σου, τους έχεις καταρρακώσει το κύρος! Στη συγκεκριμένη περίπτωση το κύρος τους ορισμένοι το έχουν αυτο-γελοιοποιήσει, φέρνοντας την πολιτική απέναντι στους νέους σύγχρονους ανθρώπους στα επίπεδα κωμικών σειρών.
Τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Θυμάμαι φωτογραφίες του Κληρίδη και του Ντενκτάς, τραβηγμένες τη δεκαετία του ’60, όπου σαν bon viveurs με πίπες στο στόμα, ζελέ στα μαλλιά, τρίκουμπα σακάκια, γυαλισμένα παπούτσια και με στυλ καθαρά ευρωπαϊκό, έκαναν τη δική τους dolce vita. Μέχρι και σήμερα στα ογδόντα δύο του ο Πρόεδρος, είτε σου μιλά στο τραπέζι την ώρα του φαγητού είτε στην τηλεόραση σε διάγγελμα, εκφέρει ένα λόγο καθαρό, αρθρωμένο και ελληνικό χωρίς ίχνος «τζιαιαιαια…».
Πού πήγε, λοιπόν, το στυλ στην πολιτική; Ακόμη και ο κακάσχημος μακαρίτης Εζεκίας ήταν trendy για την εποχή του. Με το μαύρο σκελετό των γυαλιών και την παντελή έλλειψη κοιλίτσας, φαντάζει σήμερα στις ρετρό φωτογραφίες ως playboy απέναντι από τον καλοαναθρεμμένο πλην κακόγουστο διάδοχό του. Όταν οι πιο προσβεβλημένοι άντρες της Κύπρου φέρνουν προς πολιτικούς της Αμπχαζίας, τότε ο λαός εύκολα μπορεί να πιστέψει πως μπορεί να φοράει και να συμπεριφέρεται όπως γουστάρει η αισθητική της γειτονιάς του.
