
Δημήτρης Λοττίδης
Όταν το 1990 στην Ελλάδα είχε αρχίσει να σιγοψιθυρίζεται η πρόταση «ελληνικό star system», ο Ζάχος Χατζηφωτίου έβγαινε στα τότε παράθυρα και στο θρυλικό «Κλικ» και τα «έριχνε» στους «γελοίους που νομίζουν πως μπορεί να υπάρξει ελληνικό star system». Ο Ζάχος τότε είχε δίκιο, μιας και είχε νωπές ακόμη τις μνήμες των διεθνών αστέρων του Hollywood να περπατούν στην Πλάκα αγκαλιά με τη Μελίνα, τον Ντασσέν, την Καρέζη και τον Sir Taki να σπάει πλάκα με τους Ευρωπαίους γαλαζοαίματους στη Μύκονο του Ζουγανέλη. Λίγοι τότε πίστευαν πως η παρέα των μπουζουκοstar, που τότε περιλάμβανε σκυλούδες όπως η Άντζελα Δημητρίου, μοντέλα όπως η Κουλιανού και αδερφές όπως ο Κωστέτσος, θα εξελισσόταν σε ολοκληρωμένο star system με νέο-κοσμικούς των lounge bars, και τέσσερις Βίσση στο προσκήνιο (Βανδή, Κοκκίνου, Ζήνα και το αυθεντικό κομμάτι). Κι όμως, από το 1987 (18 χρόνια!), όταν το «Κλικ» άρχισε να δημιουργεί τους νέους stars και τους κοσμικούς κύκλους τού σήμερα, το ελληνικό star system ζει και βασιλεύει.
Στα δικά μας τώρα. Πριν 6 χρόνια με τη δημιουργία του «must», φέραμε τις κοσμικές στήλες στις μπροστινές σελίδες, κάτι αδιανόητο για την Κύπρο του ’99, όπου κυριαρχούσαν οι δεξιώσεις του κυρίου πρέσβη στις πίσω σελίδες του «Περιοδικού» και του «Όμικρον». Όταν σ’ αυτό το περιοδικό αρχίσαμε να παίζουμε κυπριακά εξώφυλλα, κάποιοι μας κορόιδευαν ως «χωρκάτες»! Είναι οι ίδιοι τύποι που έβλεπαν το ’90 τα πάρτι στα Αστέρια της Γλυφάδας ως παρακμιακή αντιγραφή των πάρτι του Hollywood.
H αναγκαιότητα τού να δεις και να σε δουν, να σχολιάσεις και να σχολιαστείς, να περάσεις ξέγνοιαστα στο κομμωτήριο μιλώντας για το πόσο κοστίζει η Birkin της κυρίας Ηλιάδη, έχει να κάνει με φυσική ανάγκη. Όπως πας για τσίσα και ξαλαφρώνεις μη σκεπτόμενος τίποτα από την καθημερινότητα, έτσι και η εγχώρια κοσμική παρέα αλλά και το μικρό πριν υπαρκτό star system της κυπριακής τηλεόρασης, δίνουν κάποιες στιγμές χαλάρωσης και ανακούφισης στους υπόλοιπους. Στιγμές που τους επιτρέπουν να μη σκέφτονται το δάνειο για το σπίτι, το Αλτσχάιμερ της γιαγιάς και το χωρισμό από το ταίρι τους. Έτσι το βλέπουν οι υπόλοιποι αναγνώστες από μακριά, μέσω των γυαλιστερών σελίδων των περιοδικών και γι’ αυτό είναι οι ίδιοι που καθιέρωσαν αυτόν το μικρόκοσμο σε μια τρυπίτσα της Μεσογείου.
Αυτό δηλαδή που κάνουν κάποιες κοσμικές κυρίες, οι οποίες στήνονται σαν πέρδικες στολισμένες, φτιαγμένες, μοσχομυρισμένες με τα πανάκριβα αξεσουάρ παρά πόδας
Κάποιοι ψευτοκουλτουριάρηδες που κόβουν φλέβες για να φωτογραφηθούν στην τάδε γκαλερί μπροστά από τον πίνακα-παστιτσάδα, λεν πως είναι ξεφτίλα να τη βρίσκει ένας λαός από τα κοσμικά κα να μην διαβάζει βιβλία και F.T. Η ξεφτίλα, δυστυχώς, είναι η υποκρισία των ψευτοκουλτουριάρηδων. Οι φίλες μου διαβάζουν «Εko», πάνε Μέγαρο Μουσικής, κτυπιούνται στην Πέγκυ Ζήνα και δεν χάνουν κοσμικά. Όσοι από τέτοιους δεν συνειδητοποιήσουν ότι περνούμε περίοδο αχταρμά (fusion κατά το «mustDECO») ζουν στα 80’s. Το μοναδικό πρόβλημα που υπάρχει στα περιοδικά από αυτή την κατάσταση είναι ότι ενώ όλοι είναι χαλαροί και το απολαμβάνουν, μερικές πέρδικες το πήραν πιο σοβαρά από ό,τι πρέπει και αγχώνονται, υπερ-προσπαθούν και χάνουν την ουσία του παιχνιδιού. Το οποίο, όπως και όλα τα καλά παιχνίδια, δεν έχει παίζω-δεν παίζω (μετάφραση: αν είμαι καλή βάλε με, αν δεν είμαι θα σου στείλω μήνυση).
Όποιος θεωρεί πως ως εκδότης τριών μηνιαίων περιοδικών ηδονίζομαι να με παίρνουν οι κυρίες της Λευκωσίας και να με ξεπατώνουν «διακριτικά», γιατί μπήκε μια κακή φωτογραφία τους στις κοσμικές στήλες, δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Σπούδασα νομικά στην Αθήνα και η ψυχολογία πάντα με έκανε να ξερνάω μόνο στο άκουσμά της. Πόσο μάλλον να κάνω εγώ τον ψυχολόγο σε Κύπριες wannabe stars, λύνοντας τον γόρδιο δεσμό τού «εγώ θέλω να φωτογραφηθώ σέξι, αλλά ο φίλος μου θα με σκοτώσει…», ή το χειρότερο «εγώ θέλω να φωτογραφηθώ σαν τη Marilyn, αλλά η πεθερά μου δεν θα μου ξανακρατήσει τα παιδιά».
Αυτό όμως που με βγάζει απ’ τα ρούχα μου είναι το σύνδρομο της πέρδικας. Αυτό δηλαδή που κάνουν κάποιες κοσμικές κυρίες, οι οποίες στήνονται σαν πέρδικες στολισμένες, φτιαγμένες, μοσχομυρισμένες με τα πανάκριβα αξεσουάρ παρά πόδας, μπας και τις πυροβολήσει ο φακός των κοσμικών, και σε κλάσματα δευτερολέπτων «μετανιώνουν» και τρέχουν να κρυφτούν μήπως και τις βάλουμε στα out του «People»! Όπως δηλαδή η πέρδικα που από τη μια περπατάει κουνιστή και λυγιστή, και σε λίγα δευτερόλεπτα την ψάχνεις στους θάμνους να κρύβεται. Είναι οι ίδιες που θεωρούν τις κοσμικές στήλες «βαρετές», επειδή βάζουν «συνεχώς» τις ίδιες και τις ίδιες κυρίες, την ίδια ώρα που ανοίγουν το περιοδικό μόνο για να δουν τις εμφανίσεις του μήνα. Μα αγάπες μου, αν όλος ο κόσμος μπορούσε να ήταν στα κοσμικά, τότε θα ήταν κοσμικό event και ο κατακλυσμός στις Φοινικούδες! Αν οι σελίδες των περιοδικών ήταν προσιτές για τη φάτσα του καθενός, τότε δεν θα υπήρχε η απόσταση, η ίντριγκα και το θάψιμο. Δεν θα υπήρχε ο θαυμασμός, η ζήλια, η μυθοποίηση, το ξεκατίνιασμα. Σε όλες τις χώρες του κόσμου, τα κοσμικά είναι στενός κύκλος. Στην Ελλάδα, όπου γυρίσεις σελίδα θα δεις Λιακουνάκου, Γαβαλά, Αγάπη Βαρδινογιάννη. Σε τι υστερεί δηλαδή η Ramona από τη Λιακουνάκου, ή η Χριστίνα Παυλίδου από την Κωνσταντακάτου;
Επειδή έχω βαρεθεί αυτή την ιστορία «τράβα με κι ας κλαίω» με το κυπριακό star system, όσες κυρίες αμφισβητούν την ύπαρξή του ή και την αναγκαιότητά του, τις καλώ να κάνουν το εξής τεστ: τι θα συζητούσαν στο κομμωτήριο κάθε Σάββατο αν δεν υπήρχε το «must», το «People» και το «Όμικρον» με τις κοσμικές τους στήλες; Πόσο βαρετός θα ήταν ο Ιανουάριος στην αισθητικό, χωρίς τις «Δέκα ωραιότερες γυναίκες της Κύπρου» του «must»; Πόσο αντί-star θα θεωρούσαν τη Θέα Χριστοδουλίδου, αν δεν έβλεπαν εκείνη τη θεϊκή φωτογράφησή της στο «ΜΑΝ»; Κάποτε ο ιδρυτής του «Esquire» είχε πει: «Η τηλεόραση σε κάνει γνωστό, τα περιοδικά σε κάνουν star!». Αν δεν υπήρχαν οι κοσμικές στήλες και οι φωτογραφήσεις «δικών μας» ανθρώπων στα περιοδικά, η ζωή μας θα κυλούσε σαν αυτή των Φιλανδών, των Σουηδών, των Ιρλανδών και των Πολωνών. Θα ασχολούμασταν μόνο με το σλιπάκι της Jordan, τα κέρατα του Beckham, το γάμο της Καμίλα και τα νέα της Καλομοίρας.
Μπλιάχ!






