ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: loose jeans, αέρινο λευκό πουκάμισο και πλεκτό στους ώμους

Αγρυπνίες…

Δημήτρης Λοττίδης

Δημήτρης Λοττίδης

 Θα ήθελα σ’ αυτό το σημείωμα να απολογηθώ στους αναγνώστες για τις προσωπικές μου ευθύνες, για το χαμό 121 συνανθρώπων μας στο μοιραίο ταξίδι προς την Πράγα. Ευθύνες βαριές και ασήκωτες που δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από την ψυχολογία του όχλου, την ανωνυμία της μάζας. Ευθύνες που δεν μπορούν να διαγραφούν, επειδή δεν μπορούν να κωδικοποιηθούν σε αστικούς, διοικητικούς, ποινικούς και νομικούς κώδικες, ευθύνες που κάθε βράδυ εδώ και δυο μήνες πριν πάω για ύπνο με κάνουν να δαγκώνω τα χείλη και να σκύβω το κεφάλι!

Ναι! Εδώ και δυο μήνες εγώ προσωπικά πάω για ύπνο με σκυμμένο το κεφάλι και ο μοναδικός λόγος που το σηκώνω προς τον ουρανό την επομένη το πρωί, είναι η θέα του 9μηνου γιου μου να κοιμάται χαμογελαστός.

Δεν είμαι στέλεχος της Helios, ούτε και μικρομέτοχος σε οποιαδήποτε από τις πολλές εταιρείες που συνδέονται μαζί της. Δεν είμαι μέλος της κυβέρνησης, ούτε της κρατικής μηχανής και δεν έχω καμιά οικονομική δοσοληψία με το κράτος τα τελευταία χρόνια. Και εννοείται ότι δεν έχω σχέση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα εποπτικά της όργανα.

Ως πολίτης έπρεπε να το ξέρω και να διαμαρτυρηθώ για το ρεζιλίκι αυτό που επικρατεί

Είμαι υπήκοος της Κυπριακής Δημοκρατίας και ενεργό μέρος του κυπριακού λαού. Φέρνω δηλαδή εις πέρας όλες μου τις υποχρεώσεις κι απολαμβάνω όλα μου τα δικαιώματα, της ψήφου και της αναφοράς αλλά και του δικαιώματος να λέω την άποψή μου δημοσίως (και με το παραπάνω!). Παρόλο όμως που έχω τα δικαιώματα αυτά, τα οποία μου έδωσε η πολιτεία μας, δεν τα εξάσκησα για να προλάβω το ατύχημα που κόστισε τη ζωή τόσων ανθρώπων.

Όλοι ψιθυρίζαμε για την ασφάλεια της Helios, αλλά κανείς δεν έκανε παράπονο στην Επίτροπο Διοικήσεως (δεν συζητώ για παράπονο στην πολιτική αεροπορία, θα ήταν ανέκδοτο άλλωστε). Δεν γνώριζα ότι η πολιτική αεροπορία είναι παράρτημα της Μ. Βρετανίας, αν και ως πολίτης έπρεπε να το ξέρω και να διαμαρτυρηθώ για το ρεζιλίκι αυτό, να εκχωρεί δηλαδή ένα κράτος την ασφάλεια των αερομεταφορών του σε άλλο κράτος, το οποίο φυσικά δεν νοιάζεται αν πέσει αεροπλάνο στην ξένη χώρα που δήθεν ελέγχει (αυτοί θα πληρώσουν τα σπασμένα;).

Όφειλα επίσης να υποψιαστώ το «μπουρδέλο» που επικρατούσε στην πολιτική αεροπορία, μόνο και μόνο από την κατάντια του αεροδρομίου, το οποίο δήθεν έχει υπό την ευθύνη της. Ήταν στο χέρι μου να διαμαρτυρηθώ πιο έντονα στα όργανα του κράτους (Προεδρία, Γ. Εισαγγελία, Ε. Διοίκησης, Δικαστήρια) για τη θέα που αντίκριζα κάθε φορά που ερχόμουν πίσω στην Κύπρο, όπου ανέμελοι αχθοφόροι λιάζονταν στον χειμωνιάτικο ήλιο της πίστας με την πόρτα των αφίξεων ορθάνοικτη, για να απολαμβάνουμε τη θέα εμείς οι επιβάτες (κάτι σαν διαφήμιση του Jack Daniels, όπου ο χρόνος κυλά σιγά-σιγά).

Μάλιστα, όταν είδα πολλές φορές τη βρομιά που επικρατεί στο νοσοκομείο Λευκωσίας δεν έκανα απεργία πείνας για να διορθωθεί η κατάντια της κρατικής μηχανής, η οποία κατάντια, αναξιοπιστία και ανικανότητα επεκτείνονται σε όλους τους τομείς, πέραν της πολιτικής αεροπορίας. Στο νοσοκομείο Λευκωσίας υπολογίζεται πως 40+ ασθενείς πεθαίνουν κάθε χρόνο, από μόλυνση που έπαθαν εντός του νοσοκομείου! Στην Εθνική Φρουρά ο καθένας μπορεί να παίρνει το αεροπλάνο, να πετά πάνω από το σπίτι της γκόμενάς του και κανείς να μην τον ελέγχει (είναι γνωστό πως τέτοια γίνονται εδώ και δέκα χρόνια).

Στην κρατική μηχανή καίνε τα απόρρητα στους φούρνους για προσάναμμα φλαούνων, τα σχολεία είναι γιαπιά κάθε Σεπτέμβρη, επειδή η κατεξοχήν αμφιλεγόμενη υπηρεσία σχολικών κτιρίων πάλι δεν έκανε σωστά τη δουλειά της. Τα γυμνάσια είναι γεμάτα ναρκωτικά και οι επιχειρηματίες της παιδείας κάνουν χρυσές δουλειές, γιατί πλέον κανείς δεν εμπιστεύεται τα παιδιά του στο κράτος. Επένδυση στη νέα τεχνολογία και στις νέες επιχειρήσεις δεν είδε η αγορά ποτέ, ενώ η κρατική μηχανή, που εμένα με καθυστερεί έξι μήνες για να μου δώσει πολεοδομική άδεια, δίνει στα λαμόγια του Πρωταρά και της Αγίας Νάπας άδεια να κτίζουν οκτρώματα στην άμμο και επιτρέπει να στήνονται πινακίδες «Νέον» πάνω στα πεζοδρόμια, με φόντο κινέζικες παγόδες.

Για όλα τα πιο πάνω, κατηγορώ πρώτα εμένα τον ίδιο που τ’ ανέχομαι όλα αυτά κάθε μέρα, που ψηφίζω το πολιτικό σύστημα που τα επιτρέπει, που συντηρώ κι εγώ με την ανοχή μου την αλυσίδα της μετριότητας που μας κυβερνά σε κράτος, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, οικονομία, πολιτισμό και τέχνες (αλήθεια πότε ήταν η τελευταία φορά που η Κύπρος έγραψε ένα αξιοπρεπές και σοβαρό βιβλίο;).

Κατά τα άλλα τους έφταιξαν τα ΜΜΕ για την κριτική! Τα ΜΜΕ της Κύπρου έπαιξαν με την επιβίωσή τους στο θέμα της τραγωδίας, μιας και τέτοιο θέμα δεν γίνεται «γαργάρα», όπως μπορούν να γίνουν τα υπόλοιπα που θίγω πιο πάνω. Τα κυπριακά ΜΜΕ ήταν όμως ήπια ως προς το θέμα «ευθύνες». Σε οποιαδήποτε άλλη πολιτισμένη χώρα, όπως είναι η Αγγλία, η Γαλλία και η Ελλάδα, στη θέα της ασχετοσύνης της κρατικής μηχανής θα έπαιρναν τα ίδια τα Μέσα την κατάσταση στα χέρια τους, ζητώντας την παραίτηση ΟΛΗΣ της κυβέρνησης.

Αντί αυτού ο κ. Θράσου δεν θέλει να φταίξει για τα «λάθη που έκαναν άλλοι πριν είκοσι χρόνια»! Πολιτικό επιχείρημα που ούτε στην Αίγυπτο της βασιλείας Μουμπάρακ δεν θα στεκόταν. Για την άθλια εικόνα της τριτοκοσμικής χώρας που εξέπεμπε ο ίδιος σε παγκόσμιο δίκτυο λίγες ώρες μετά την τραγωδία, με τη γελοία του εμφάνιση, ποιος πρέπει πάλι να την πληρώσει; Α: Ο ράφτης του, για την ασυνάρτητη ενδυματολογική του εμφάνιση; Β: Η δασκάλα του σχολείου του για τα άσχετά του ελληνικά; Γ: Ο κομμωτής του για τα κακοβαμμένα κόκκινα μαλλιά του, Δ: Ο Παναγόπουλος για τη μη τηλεοπτική του εκπαίδευση; Ε: Τα μάτια του που (τότε) έβλεπαν πως όλα στην πολιτική αεροπορία λειτουργούν άψογα;

Ξεθύμανα, αλλά και πάλι θα πάω για ύπνο σκυφτός. Καλή η ψυχοθεραπεία, αλλά εγώ θα πετώ μόνο με ξένες αεροπορικές εταιρείες, θα νοσηλεύομαι σε ιδιωτικά νοσοκομεία, ο γιος μου θα πάει ιδιωτικό σχολείο, θα βλέπω ελληνική NOVA, ζώντας την ψευδαίσθηση ότι δεν υπάρχουν κυπριακά κανάλια και θα πηγαίνω διακοπές στην Ευρώπη. Αν μπορείτε να ζήσετε έτσι τότε θα είστε μια χαρά, εκτός από τη συνείδησή σας. Συνείδηση που έχει να κάνει με το ερώτημα πώς καταντήσαμε έτσι, συνείδηση που δεν δέχεται την αποτυχία και τη μετριότητα, συνείδηση που δεν ανέχεται την εικόνα στα μάτια των ξένων (συμπεριλαμβανομένων και των Αθηναίων) μιας χώρας επιπέδου Λατινικής Αμερικής. Αν δεν μπορείτε να ζήσετε όπως πιο πάνω, εκτός από τη συνείδησή σας, μαύρη θα είναι και η ποιότητα της ζωής σας. Όποιος είπε πως κάθε λαός έχει την τύχη που του αξίζει, ν’ αγιάσει το στόμα του…  

 

must έποψη: Τελευταία Ενημέρωση