
Δημήτρης Λοττίδης
Το 1977, τρία μόλις χρόνια μετά την εισβολή, σε μια παραλία με ξανθή άμμο είχα περάσει τις ωραιότερες διακοπές της παιδικής μου ηλικίας. Και πώς να μην ήταν οι ονειρεμένες διακοπές, αφού μια παρέα οκτώ ατόμων ζώντας σε αντίσκηνα είχε μια χρυσοπράσινη παραλία όλη δίκη της. Το μέρος, βέβαια, ήταν απόμερο και για να διαβείς τον κατσικόδρομο μέχρι την άμμο ήθελες 4Χ4 (τότε ως γνωστόν 4Χ4 ούτε ο στρατός δεν είχε). Θυμάμαι την άγρια βλάστηση γύρω από το αντίσκηνο, αλλά και τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού στην άμμο. Κι όσο για φαγητό; Κονσέρβες, ψωμί, γάλα και ό,τι ετοίμαζε η διπλανή καλύβα που από τότε ονομαζόταν ταβέρνα.
Για χρόνια προσπαθούσα, στο εφηβικό μου μυαλό, να ξεχωρίσω το όνειρο από την πραγματικότητα εκείνων των διακοπών. Με την τότε παρέα είχαμε κόψει τις εκδρομές και μοναδικό σημείο αναφοράς στο μυαλό μου ήταν το νησάκι απέναντι από τη χρυσοπράσινη παραλία. Πέρασα δέκα χρόνια σπαζοκεφαλιάς μέχρι ν’ ανακαλύψω πως αυτό σήμερα λέγεται «Fig Tree Bay». Έκτοτε η μαγεία του χώρου με έφερνε για δεκαπέντε συνεχόμενους δεκαπενταύγουστους απέναντι στο Ναυσικά, ν’ απολαμβάνω την αλμύρα της ωραιότερης θάλασσας της Μεσογείου.
Με χαρά συνειδητοποιώ πως όλο και περισσότεροι σαν εμένα γυρίζουν πλάτη στα μνημεία αισθητικής του Πρωταρά και της Αγίας Νάπας
Φέτος, αισίως έκλεισα τα 35 και λες κι ένας άγνωστος διακόπτης ενεργοποιήθηκε, αλλάζοντας την οπτική γωνιά με την οποία βλέπω τα πράγματα. Στα 18 η παραλία της νεανικής ονείρωξης είναι για όλους το Nissi Beach και η μοναδική τροφή που θες είναι το οφθαλμόμουτρο των τουριστριών. Στα 20 η ιδανική παραλία είναι αυτή του Sunrise, που συνδυάζει το τερπνόν (κουτσομπολιό) μετά του ωφελίμου (κυπριακά ηλιοκαμένα, διαθέσιμα κορμιά). Στα 30 παρά κάτι, κι έχοντας την πρώτη αύξηση στο πορτοφόλι, ο χώρος διακοπών είναι το μπαράκι του Ναυσικά ενώ το ζητούμενο τοποθετείται στην πασαρέλα πάνω στο γρασίδι του πιο πολυσυζητημένου βράχου (μετά την πέτρα του Ρωμιού) της Κύπρου.
Στα 30-κάτι αρχίζουν κάποια πράγματα της περιοχής να σου βρομούν, όπως οι βόθροι που είναι πάντα ξεχειλιωμένοι τον Δεκαπενταύγουστο ή το μουχλιασμένο ψάρι στις δήθεν ψαροταβέρνες, για να φτάσουμε στα 35 όπου ρίχνεις μαύρη πέτρα πίσω σου, αφού το πλέον σημαντικό στο lifestyle σου είναι η προσοχή στη λεπτομέρεια, τα deluxe ξενοδοχεία και το καλό φαγητό. Στα 45 βέβαια υπάρχει ο κίνδυνος να επιστρέψεις συμβιβασμένος με την ασχήμια στον τόπο του εγκλήματος, αφού «είναι κοντά στη Λευκωσία και το θέλουν τα παιδιά».
Πέρσι με το ζόρι πέρασα ένα σαββατοκύριακο στις περιοχές αυτές, ενώ φέτος είπα πως δεν θα περάσω ούτε περαστικός. Ωστόσο, πέρασα ένα μεσημέρι, αν και συνειδητοποίησα πως και πάλι δεν μπορώ να κάνω διακοπές σ’ έναν τόπο που μ’ εκνευρίζει. Μ’ εκνευρίζει πρωτίστως, γιατί η Αμμόχωστος είναι η πλέον χαμένη ευκαιρία της Κύπρου να μπει στον παγκόσμιο χάρτη του τουρισμού, όπως είναι η Μύκονος, το Κάπρι, η Σαντορίνη και η Γαλλική Ριβιέρα. Όμως, για ακόμη μια φορά η λαίλαπα των αυτοκινητόδρομων έκανε το θαύμα της, καταστρέφοντας ό,τι είχε απομείνει από το περιβάλλον και το χαρακτήρα του χώρου. Αν τα 20-30 εκατομμύρια που πέταξαν στους αεροδιάδρομους πολλαπλής κατεύθυνσης τα έδιναν για να καθαρίσουν την περιοχή από τα κιτς κτίσματα, επιδοτώντας διορθώσεις αρχιτεκτονικής που να συνάδουν με το περιβάλλον, όλα τα πιο πάνω θα ήταν μια αρχή για να κοπούν και τα διαπλεκόμενα των εργολάβων.
Η Μύκονος, το Κάπρι, το Μονακό η Σαντορίνη και η Κροατία έχουν κατσικόδρομους σε σύγκριση με τα «highways» των «εγκεφάλων» της πολεοδομίας, του ΚΟΤ, του Βλίττη και της Βαρβάρας Περικλέους. Ο λόγος που εμείς δεν θα γίνουμε ποτέ Κάπρι, Αμάλφι ή Μύκονος είναι γιατί οι κρατούντες εκεί επενδύουν στο περιβάλλον του τουριστικού προϊόντος. Περιβάλλον, βέβαια, σ’ αυτή την περίπτωση είναι τα φυτά και τα άνθη (που λέει και ο Περδίκης) αλλά και η αρχιτεκτονική, η αισθητική των κοινόχρηστων χώρων, ακόμη και το φαγητό το οποίο πρέπει να συνάδει με τις καταβολές του τοπίου (έχετε δει φαστφουντάδικα σε Σαντορίνη ή Κάπρι;). Προφανώς, όμως, επειδή η Αγία Νάπα και το Παραλίμνι δεν είχαν καταβολές εκτός από μάντρες και μποστάνια, είπαν -υποθέτω- να φέρουν φαστφουντάδικα, να κτίσουν θεόρατα ξενοδοχεία πάνω στο κύμα, να επιτρέψουν το κτίσιμο «apartments» σε στυλ κοτετσιού και να δώσουν άδεια σε developers να κτίσουν βίλες σε ρυθμό Παρθενώνα, όλα αυτά πάνω στα μποστάνια των 70’s.
Με χαρά, βέβαια, συνειδητοποιώ πως όλο και περισσότεροι σαν εμένα γυρίζουν πλάτη στα μνημεία αισθητικής του Πρωταρά και της Αγίας Νάπας, στρέφοντας προς Πάφο μεριά. Κρίμα πάντως που θα μείνουν οι αεροδιάδρομοι των «εγκεφάλων» και της αρπακτής χωρίς αυτοκίνητα…
ΥΓ. Για να εξηγούμαστε (πριν αρχίσουν κάποιοι «θιγμένοι» τα τηλέφωνα), και η Πάφος προς την καταστροφή οδεύει αλλά βρίσκεται ακόμη σε αναστρέψιμο στάδιο, μιας κι έχει την καλύτερη κουζίνα της Κύπρου ιδιαίτερα στα χωριά που ήδη αναπαλαιώνονται.






