
Δημήτρης Λοττίδης
Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που συνάντησα τελευταίως έχει να κάνει με τους Αθηναίους που έρχονται να εγκατασταθούν μόνιμα στην Κύπρο. Όχι επειδή γκομενιάστηκαν Κύπρια ή Κύπριο, ούτε επειδή πήραν τη γνωστή ευμενή μετάθεση στον περήφανο κυπριακό στρατό. Τον τελευταίο καιρό γνωρίζω ολοένα και περισσότερους Αθηναίους που ζουν ακριβώς αντίθετα από το (παλιό) φοιτητικό μου όνειρο: ότι κάποια μέρα θα γυρίσω στην Αθήνα για μόνιμη εγκατάσταση.
Γι’ αυτούς τα πράγματα είναι πιο σοβαρά από τη φοιτητική μου ματαιοδοξία να ζω σε μεγαλούπολη. Οι Αθηναίοι που ολοένα και περισσότεροι έρχονται στην Κύπρο, σπάζουν τα δεσμά τους με την πόλη τους αναζητώντας έναν άλλο τόπο με χαμηλότερους ρυθμούς ζωής, καλύτερη ποιότητα καθημερινότητας και περισσότερες ευκαιρίες για καριέρα. Αν συμβιβαστεί κάποιος με τα υπόλοιπα κακά (τα οποία συχνά αναφέρουμε μέσα από αυτές τις σελίδες) μπορεί όντως να βρει όλα αυτά που κάνουν εκατοντάδες Αθηναίους να βλέπουν την Κύπρο ως τη γη της Επαγγελίας. Καλά, στην Κύπρο βρίσκεις περισσότερες ευκαιρίες από την Αθήνα των τεσσάρων εκατομμυρίων και των χιλιάδων εταιρειών; Η απάντηση είναι «ναι»!
Στην Κύπρο δεν υπάρχει το ενεργό εκείνο δυναμικό που θα μας πάει μπροστά. Αντίθετα, υπάρχει μια μεγάλη μάζα βολεμένων που μας κρατούν δεμένους σφικτά πίσω στη νοοτροπία, την οποία οι πατεράδες μας απόλαυσαν από τη δεκαετία του ’60.
Βολεμένοι στην Κύπρο είναι αυτοί που ψάχνουν μια δουλειά για «να έχουν το κεφάλι ήσυχο
Εγώ στο σχολείο ήμουν ένας μέτριος μαθητής, όχι μόνο επειδή βαριόμουν τα μαθήματα αλλά και επειδή υπήρχαν στα διπλανά γραφεία παιδιά, που σε σύγκριση με μένα έτρεχαν με χίλια. Το ίδιο συνέβαινε και στα λεγόμενα «ιδιαίτερα». Ως από τη φύση μου αργός στις ξένες γλώσσες, δεν ήμουν και ο πλέον αστραφτερός μαθητής στα Αγγλικά και Γερμανικά. Ψάχνοντας, λοιπόν, τις τελευταίες μέρες να μάθω τι απόγιναν οι μαθητές της τάξης που πήραν γενικό πάνω από 17 (που πήρα εγώ), με απογοήτευση έμαθα πως όλα τα αστέρια μας αλλά και των διπλανών τάξεων ανήκουν στην περήφανη τάξη των βολεμένων.
«Βολεμένοι είναι αυτοί που άφησαν τον ύπνο να νικήσει τον ξύπνιο», διάβασα κάποτε σε έναν τοίχο στην Αθήνα. Βολεμένοι στην Κύπρο είναι αυτοί που ψάχνουν μια δουλειά για «να έχουν το κεφάλι ήσυχο», είναι οι τραπεζιτικοί που σπούδασαν γυμναστική και με μέσο μπήκαν στο γκισέ, είναι οι νέοι κυβερνητικοί που βολεύτηκαν στον πρώτο μισθό του δημοσίου υπαλλήλου, αντί να τρέξουν το όνειρό τους έξω από το κλουβί. Βολεμένοι είναι αυτοί που συμβιβάζουν τις φιλοδοξίες τους στο βωμό της «μισής ημέρας». Βολεμένοι είναι αυτοί που έχουν τις ικανότητες να μας πάνε μπροστά, αλλά σκοτώνουν τη φύση που τους προίκισε για ένα απογευματινό ύπνο.
Να εξηγηθούμε όμως για να μην παρεξηγηθούμε:
Βολεμένοι δεν είναι όλοι οι τραπεζιτικοί ή οι κυβερνητικοί. Βολεμένοι είναι αυτοί που πήγαν στο άσχετο εκεί για να χασμουριούνται. Γιατί βολεμένοι υπάρχουν και στις δυναμικές εταιρείες της αγοράς. Είναι οι τύποι που στο παρά πέντε βρίσκονται στο αυτοκίνητο «για να προλάβουν την κίνηση». Και φυσικά, το δράμα στην όλη υπόθεση είναι όταν βλέπεις νέους 25άχρονους, αντί να τρέχουν το όνειρο να τρέχουν το στρώμα (αν ήταν για σεξ πάλι καλά, δυστυχώς όμως το στρώμα είναι για τον ύπνο).
Κάποτε όλοι μας βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι στη ζωή. Ο ένας δρόμος είναι ο δύσκολος αλλά με γλυκό τέλος και ο διπλανός δρόμος είναι ο εύκολος αλλά χωρίς τέλος. Σε ένα τέτοιο δρόμο βρέθηκα κι εγώ πρόσφατα και η απόφασή μου, έστω για κάποιους ανεξήγητη, ήταν να πάρω τα βουνά αντί τις πεδιάδες. Πάντοτε μου άρεσαν τα βουνά (δυσκολεύεσαι στις ανηφόρες αλλά όσο πιο πολύ προσπαθείς, ο αέρας γίνεται πιο καθαρός!). Όταν δε φτάσεις στην κορυφή, τότε μπορείς να βλέπεις από ψηλά τις πεδιάδες (έχοντας πολύ καλύτερο περιβάλλον γύρω σου) χωρίς να βαριέσαι, μιας και η κάθε διπλανή κορυφή είναι διαφορετική. Και η προσοχή βρίσκεται στο ότι πάντα υπάρχει μια κορυφή πιο ψηλή, όπου για να τη φτάσεις θα πρέπει να κατεβείς και πάλι χαμηλά.
Το βόλεμα είναι μια γενικότερη φιλοσοφία, η οποία λειτουργεί ως καρκίνωμα για την κυπριακή κοινωνία. Το βόλεμα είναι να βλέπεις τα τρένα να περνούν μπροστά σου και να μην πηδάς πάνω τους. Βολεμένος είναι αυτός που έχει κάνει την απάθεια για όσα συμβαίνουν γύρω του στάση ζωής. Είναι ο τύπος τον οποίο κοροϊδεύουν στα εστιατόρια, αλλά πληρώνει και φεύγει αδιαμαρτύρητα, είναι η γυναίκα την οποία θα κερατώσει ο φίλος της αλλά θα του το συγχωρέσει, είναι η οικογένεια που βλέπει Τάκκους επειδή έτσι συνήθισε από πέρσι. Η μυθοποίηση της συνήθειας, η αποδοχή της μοίρας, ο συμβιβασμός με τα ασυμβίβαστα, η στασιμότητα στην αυτοβελτίωση, ο θάνατος της φιλοδοξίας είναι η καθημερινότητα του βολέματος. Η μοναδική ελπίδα γι’ αυτούς είναι το ξύπνημα που συμβαίνει γύρω στα 40 και κάτι. Αν το ηλεκτροσόκ ξυπνήσει τον μελλοθάνατο από τη δίνη, τότε υπάρχουν ελπίδες για μια καλύτερη ζωή!
Μέσα από την πιο πάνω λογική, χαίρομαι που στις Ειδικές Εκδόσεις έχουμε στελέχη που παράτησαν το βόλεμα για να έρθουν να κυνηγήσουν το όνειρο μαζί μας!






