ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: loose jeans, αέρινο λευκό πουκάμισο και πλεκτό στους ώμους

Εστιατόρια Υψηλού Ήθους

Δημήτρης Λοττίδης

Δημήτρης Λοττίδης

Οι συνεργάτες μου στο περιοδικό, μου έχουν διακριτικά υποβάλει να αποφεύγω στην Έποψη τις γκρίνιες, ιδιαίτερα όταν αυτές αναφέρονται σε πολιτικά ζητήματα. Η επιχειρηματολογία τους είναι ακλόνητη: «Εσύ που στο πρώτο τεύχος του περιοδικού είπες ότι δεν θα μεμψιμοιρούμε από τις σελίδες του, εσύ που μας λες να μην ασχολούμαστε με πολιτική μιας και ο κόσμος έχει “μπουχτίσει”, εσύ ξεκινάς το περιοδικό με αυτά που απαγορεύεις»!

 Πριν από δυο βδομάδες πήγα στο Dubai για δεύτερη φορά. Η πρώτη ήταν πριν τέσσερα χρόνια, στην εβδομάδα του μέλιτος. Αν δεν πάει κάποιος στο Εμιράτο δεν μπορεί να καταλάβει τι μπορεί να δημιουργήσει η δύναμη της θέλησης και δεν μπορεί να αντιληφθεί πώς μπορείς να αλλάξεις τη μοίρα σου έχοντας όραμα και στρατηγική. Για να προκαταλάβω κάποιους, το project «Dubai» δεν είναι χρηματοδοτούμενο από τα πετρέλαια, μιας και δεν υπάρχουν πετρέλαια στο Dubai! Εκεί, κτίζουν παλάτια στην άμμο αλλά σε γερές βάσεις, στρώνουν γρασίδι στην έρημο, δημιουργούν νησιά στη θάλασσα και φιόρδ στη στεριά. Έχουν φτιάξει επιχειρηματικές πόλεις, όπου όλες οι διεθνείς επιχειρήσεις είναι εγκατεστημένες με κίνητρα από την κυβέρνηση. Στο Dubai βρίσκεσαι σε άλλο πλανήτη: Ουρανοξύστες, αρχιτεκτονικά δημιουργήματα που θα θεωρούνται μνημεία σε είκοσι χρόνια, shopping malls με όλα τα brands του κόσμου εις διπλούν, και ένα πνεύμα δημιουργικότητας που σε συνεπαίρνει. Στο Dubai σήμερα μπορείς να ζήσεις τη δημιουργία μιας μεγαλούπολης παγκόσμιου κέντρου κι αυτό το συναίσθημα είναι μοναδικό. Είναι το ίδιο συναίσθημα που ζούσαν οι Λονδρέζοι, οι Παριζιάνοι και οι Νεοϋορκέζοι πριν από δυο αιώνες.

Το Caprice της Μυκόνου μετακόμισε στη Λεμεσό, στο L;onda, φτιάχνοντας σε ένα ενιαίο χώρο μπαράκι και εστιατόριο υψηλού ήθους.

 Ωστόσο, μαζί με τη δημιουργία υπάρχουν και τα παρεπόμενά της. Όλοι οι τυχοδιώκτες του κόσμου είναι εκεί, όλοι οι αποτυχημένοι Ευρωπαίοι ψάχνουν μια δεύτερη ευκαιρία, οι στερημένοι από lifestyle Άραβες φτάνουν σε επίπεδα κιτς την ίδια ώρα που όλα καταφέρνουν να τα αλλάξουν οι ιθύνοντες -μέχρι και χιονοδρομικό κέντρο θα είναι έτοιμο το Σεπτέμβριο- εκτός από τον καιρό, ο οποίος παραμένει ο απόλυτος κυρίαρχος της καθημερινότητας.

 Επιστρέφοντας, λοιπόν, απογοητευμένος η συζήτηση στην παρέα ήταν η «κλασική»: «Πώς τα καταφέρνουν οι Άραβες σε τόσο αντίξοες συνθήκες και δεν τα καταφέρνουμε εμείς με όλες τις δυνάμεις της φύσης υπέρ μας»! Μέσα σ’ αυτό το κλίμα «μουρμούρας» ένα χαμόγελο έσκασε όταν πήγα στο ανακαινισμένο στολίδι της Λεμεσού, το L’onda. Καταρχήν, η Λεμεσός, όπως έχω γράψει και παλιότερα, είναι μια άλλη πόλη. Νέοι δρόμοι, καθαριότητα, φτιαγμένοι κήποι, νέα μέρη που σε κάνουν να νιώθεις πως η πόλη είναι καινούργια, «του κουτιού». Εκεί ανακάλυψαν τη δύναμη που τους παρέχει η θάλασσα, αν τη δέσουν αρμονικά και με στυλ με τη στεριά. Ξεπερνώντας τα φετίχ του ’80 και ’90, με την αράπικη προσέγγιση της ζωής και της διακόσμησης, η Λεμεσός στο παραλιακό μέτωπο ανακαινίστηκε, δίνοντας την αίσθηση μιας πόλης... cabrio! Οι άνθρωποι του L’onda έκαναν φανταστική δουλειά, μετατρέποντας το ασχημόπαπο σε καλλονή! Ένα κτίσμα με άσχημες προδιαγραφές, όπως όλα τα ξενοδοχεία-πολυκατοικίες, έγινε με μεράκι και ισορροπημένη αισθητική η επιτομή του στυλ. Είναι η επιτομή του στυλ, όχι μόνο γιατί μπαίνοντας βλέπεις τη θάλασσα να σε φωτίζει (αλήθεια τι έγκλημα έκαναν οι αρχιτέκτονες του ’80 στη Λεμεσό!), ενώ ένας αιωνόβιος κορμός ελιάς σου δείχνει τον στυλιστικό προσανατολισμό του χώρου, αλλά γιατί τα παραπάνω είναι άψυχα και παγερά, χωρίς τον κόσμο να του δίνουν ζωή.

 Εδώ, η αρχική εξέλιξη του χώρου γίνεται θαυμασμός. Το Caprice της Μυκόνου μετακόμισε στη Λεμεσό στο L’onda, φτιάχνοντας σε ένα ενιαίο χώρο μπαράκι και εστιατόριο υψηλού ήθους. Υψηλού ήθους, γιατί οι άνθρωποι παίρνοντας τα μηνύματα των καιρών δίνουν στον ουρανίσκο επίγευση michelin με το κόστος ενός καφέ στη Μακαρίου της Λευκωσίας!

 Απ’ ό,τι μαθαίνω, σε ανάλογη με το L’onda αισθητική γραμμή κινήθηκε και το άλλοτε κιτς Four Seasons.

 Παίρνοντας την τελευταία γουλιά από τo «Γεροβασιλείου» και βλέποντας το χώρο του Caprice να γεμίζει ωραία πρόσωπα, το χαμόγελο -που λέγαμε- ήρθε στο πρόσωπό μου. Ένιωσα πιο ωραία απ’ όταν βρισκόμουν στους πολυέξοδους χώρους του Dubai! Τελικά, η Κύπρος θα μπορούσε να γίνει ένα τέλειο Boutique Hotel της παγκόσμιας φιλοξενίας!

 Η ευφορία μου κράτησε μέχρι την επόμενη μέρα όταν έψαξα για εστιατόριο στη Λευκωσία… Όμως γι’ αυτά δεν μπορώ να γράψω, αφού μου απαγορεύει το περιοδικό!

 Υ.Γ. Προς ενημέρωσή σας, η κυπριακή νομοθεσία δεν αναγνωρίζει ούτε προβλέπει 5άστερα boutique hotels!

must έποψη: Τελευταία Ενημέρωση