
Δημήτρης Λοττίδης
Μετά από χρόνια πήγα στη γιορτή, πανηγύρι θα το έλεγα καλύτερα, του κατακλυσμού στη Λάρνακα. Θα ήταν άδικο να σχολιάσω την αισθητική και το χαμένο της μέτρο, γιατί όλα τα πανηγύρια σε όλο τον κόσμο έχουν τα σημάδια πλεονασμού και υπερβολής που θα συναντήσει κάποιος επισκέπτης της Λάρνακας, κατά τη διάρκεια της γιορτής του Αγίου Πνεύματος. Θα ήταν, επίσης, υπερβολή κάποιος να περιμένει αισθητική αρμονία και στυλ από event, το οποίο παρομοιάζεται με τα τσιγγάνικα πανηγύρια της κεντρικής Ευρώπης. Οι τουρίστες μάλιστα το διασκέδαζαν ψωνίζοντας και πίνοντας μπύρες, μιας και αυτοί ξέρουν από ένστικτο να ξεχωρίζουν το γνήσιο από το δήθεν. Το πανηγύρι της Λάρνακας είναι γνήσιο! Γνήσιοι είναι οι πλανόδιοι με τις κόπιες των δίσκων (αχ και να τους έβλεπε η Ε. Επιτροπή), γνήσιοι είναι οι πωλητές του σουτζιούκου (και οι μύγες μέρος του σκηνικού είναι), γνήσιοι είναι επίσης οι πωλητές των παιχνιδιών και των λοιπών εισαγωγών από την Κίνα. Το μοναδικό που δεν ήταν γνήσιο ήταν η εμφάνιση της Μαριάντας Πιερίδη σε μια επιτηδευμένη προσπάθεια του Δημάρχου να βάλει (αχρείαστες) πινελιές εισαγόμενο glamour στην εκδήλωση. Το τι γύρευε μια pop γατούλα στο παζάρι της Σκάλας μόνο η ίδια το ξέρει, και ο λογαριασμός της φυσικά…
Το εντυπωσιακό θέαμα της εκδήλωσης δεν ήταν η Μαριάντα ή τα πυροτεχνήματα. Το show δεν βρισκόταν ούτε στη σκηνή αλλά ούτε στους πάγκους των μικροπωλητών. Ο εντυπωσιασμός, πέρα από όλα ήταν στις Κύπριες περιπλανώμενες στον πεζόδρομο, οι οποίες φέτος ανέβασαν τον πήχη της πόλης κοντά σ’ αυτά του Ρίο ντε Τζανέιρο!
Οι ανικανοποίητες θεές με τα καινούργια μπιζουδάκια και το σέξι φόρεμα εισαγωγής πάνω στη γόβα στιλέτο παρελαύνουν σαν κολώνες με αυτοπεποίθηση
Αποκαλυπτικά μπουστάκια, piercing και Άγιος ο Θεός, μαυρισμένα κορμιά χωρίς bikini lines, tattoo στα πιο απόκρυφα-φανερά μέρη, ψηλοτάκουνα και πλατφόρμες που παραπέμπουν στο αεροπλανοφόρο Νίμιτς συνέθεταν ένα κινούμενο θέαμα όπου έκανε τους άντρες, ιδιαίτερα τους διαθέσιμους, να φαίνονται χαμένοι στο διάστημα. Τα πρόσωπά τους καθώς περνούσαν αδιάκοπα οι σιλικόνες μπροστά τους ήταν λες και ερχόταν το τσουνάμι επάνω τους. Το σκηνικό, όμως, δεν τέλειωνε εδώ. Το σκηνικό συμπληρωνόταν με τους Κύπριους άντρες των ηλιοκαμένων γυναικών να ακολουθούν παρά πόδας, φοβισμένοι για τα βλέμματα των περαστικών. Ο φόβος ήταν δικαιολογημένος, αφού φαντάζομαι πριν βγουν από το σπίτι είδαν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Φαλακρούλα, παρατεταμένη κοιλίτσα από τις μπύρες και τη σούβλα, ρυτιδιασμένα πρόσωπα και ντύσιμο 80’s, στην καλύτερη περίπτωση.
Στο ατέλειωτο παιχνίδι αρσενικού-θηλυκού σήμερα στην κυπριακή κοινωνία επικρατεί, για ορισμένα κομμάτια της, ένα χαώδες miss-match. Σαν να παίζω εγώ one-to-one με τον Γκάλη, ένα πράμα! Στις ηλικίες 30-40 όπου κατά κανόνα η γυναικεία λίμπιντο κάνει πάρτι, το αντρικό πάει στις πουτάνες στο καμπαρέ! Οι τελευταίες είναι πιο φτηνές και συμφέρουν, αφού δεν χρειάζεται να είσαι γυμνασμένος, φρεσκοκουρεμένος και ντυμένος με στυλ για να τις καταφέρεις, άρα η προσπάθεια για αυτοβελτίωση πάει «από Δευτέρας» μαζί με τις δίαιτες. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: Οι γυναίκες των κοιλαράδων γίνονται ομορφότερες (Φουστάνου επικουρουμένου) και οι άντρες τους βαρύτεροι. Το miss-match δεν είναι εμφανές στο σπίτι όταν η τριαντάρα είναι με τα μπικουτί, αλλά γίνεται θέαμα σε events όπως αυτό του κατακλυσμού. Οι ανικανοποίητες θεές με τα καινούργια μπιζουδάκια και το σέξι φόρεμα εισαγωγής πάνω στη γόβα στιλέτο παρελαύνουν σαν κολώνες με αυτοπεποίθηση. Πίσω ο φοβισμένος από τα βλέμματα των νεαρών σύζυγος βλέπει την κοιλιά του σαν πυροβόλο να ορθώνεται μπροστά και τα βλέμματα των εικοσάχρονων να γδύνουν τη γυναίκα του. Το απόλυτο αδιέξοδο στο οποίο υπάρχει μόνο μια λύση: η δερμάτινη πόρτα του υπογείου… Αυτή, όμως, η λύση είναι εξίσου αδιέξοδη μιας και η γυναίκα ένα βράδυ θα τη βγάλει με σεξ ξεροσφύρι μόνη της, δεύτερο το ίδιο, το τρίτο θα θέλει κι έναν άνθρωπο να μιλήσει. Εδώ αρχίζει το σκάκι. Ο υποψήφιος θα πρέπει να έχει συγκεκριμένες προδιαγραφές: να είναι μικρότερος (πριν κατεβάσει και αυτός κοιλιά) για να αντέχει, αν έχει άλλη σχέση ακόμη καλύτερα για να μην «μιλάει» πολύ, να είναι εκτός πεδίου καθημερινότητας και να διαθέτει «διακριτικό χώρο»! Θα μου πείτε γιατί δεν τον χωρίζει τον κοιλαρά; Η απάντηση είναι πως οι γυναίκες στα τριάντα τους θέλουν ασφάλεια πάνω από το σεξ. Η θεά τριαντάρα έχει ήδη τις ελεύθερες φίλες της να ψάχνουν για τον «ιδανικό», αλλά κοντεύουν να πέσει το ράφι να τις πλακώσει. Άσε που οι μικρές ντύνονται σαν ξέκωλα, κάνουν τα πάντα στο κρεβάτι, δεν πολυμιλούν και στοιχίζουν όσο ένα Big Mac! Γι’ αυτόν άσε καλύτερα! Σκάκι κι όποιος αντέξει!






