
Δημήτρης Λοττίδης
Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Κώστα Σημίτη και αμέσως μετά την «πατάτα» με τα Ίμια -η οποία έγινε «πουρές» μετά και από τη δήλωσή του ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων: «ευχαριστώ την αμερικανική κυβέρνηση»- το πρωθυπουργικό γραφείο παρενέβη και έκοψε στον αέρα τους «10 μικρούς Μήτσους» του Λαζόπουλου, που προβαλλόταν από το ΜEGA και κατακρεουργούσε με το χιούμορ της τον Πρωθυπουργό. Κάτι παρόμοιο έγινε και στην «Ελευθεροτυπία» των Αθηνών, όταν στις αρχές του ’90 έδιωξαν με παρέμβαση τού Α. Παπανδρέου τον Θέμο Αναστασιάδη, επειδή «βίαζε» καθημερινά με το χιούμορ του την πληθωρική Δήμητρα.
Τον τελευταίο χρόνο, λοιπόν, οι πωλήσεις των εφημερίδων έπεφταν σταθερά πριν από τον εμφύλιο του δημοψηφίσματος. Ταυτόχρονα, οι αντίστοιχες πωλήσεις των lifestyle περιοδικών ανέβαιναν με αξιοσημείωτη σταθερότητα…
Πριν πέντε χρόνια κανείς δεν έπαιρνε τα lifestyle περιοδικά στα σοβαρά… Θεωρούνταν κάτι σαν «ελαφριού τύπου» έντυπα που δεν διαμόρφωναν και δεν είχαν άποψη.
Ο τρόπος ενημέρωσης συνεπώς αλλάζει, με τη δραματικότερη ίσως αλλαγή να πραγματοποιείται ποιοτικά και όχι ποσοτικά. Στον τομέα, λοιπόν, ενημέρωσης- ψυχαγωγίας φαίνεται πως οι πιο παραγωγικές ηλικίες των 20 έως 40 χρόνων, καθώς και οι κοινωνικές τάξεις Α,Β και Γ κατηγόριας, δεν πιάνουν εφημερίδα στα χέρια τους.
Πριν πέντε χρόνια κανείς δεν έπαιρνε τα lifestyle περιοδικά στα σοβαρά… Θεωρούνταν κάτι σαν «ελαφριού τύπου» έντυπα που δεν διαμόρφωναν και δεν είχαν άποψη.
Σήμερα, με την αποστροφή των ηλικιών 18-35 στις εφημερίδες και τα δελτία ειδήσεων, η σημασία των περιοδικών για την ενημέρωση - ψυχαγωγία έχει αυξηθεί κατακόρυφα.
Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα των εφημερίδων στην Κύπρο βρίσκεται στη σοβαροφάνεια. Σοβαροφάνεια που έχει να κάνει με τη λογική «εγώ έχω ρόλο καταλύτη στο Κυπριακό» ή ακόμη χειρότερα «εγώ αποφασίζω τον Πρόεδρο και υποβάλλω στους πολιτικούς τι θα κάνουν». Παίρνουν δηλαδή, οι εφημερίδες και τα δελτία ειδήσεων, τη ζωή και το ρόλο τους σ’ αυτήν πολύ σοβαρά. Τόσο σοβαρά που σου έρχεται βαριεστημάρα.
Σε αντίθεση όλων αυτών, τα μηνιαία περιοδικά της Κύπρου (δικά μας και μη) διακωμωδούν την κατάσταση, βάζοντάς την στη σωστή της διάσταση. Διάβαζα προχθές -για δεύτερη φορά- την «ανοικτή» επιστολή προς τον Νίκο (Αναστασιάδη) που είχε το αδερφάκι «ΜΑΝ» και έπεσα από την καρέκλα από τα γέλια. Αυτό, να πέφτω από την καρέκλα από τα γέλια, μού συνέβαινε παλιά διαβάζοντας τη «Μαύρη Τρύπα» του Θέμου Αναστασιάδη στην «Ελευθεροτυπία» και τώρα τελευταία διαβάζοντας τον Πανούτσο στη στήλη του στο καθημερινό «Βήμα».
Σε κυπριακή εφημερίδα -λυπάμαι να το πω- αλλά δεν έχω καν χαμογελάσει! Η δικαιολογία ότι δεν υπάρχουν Θέμοι και Πανούτσοι στην Κύπρο είναι πολύ φτηνή, από τη στιγμή που υπάρχει ο «Μαστογράφος» λίγες σελίδες πιο κάτω ή αντίστοιχες και πετυχημένες στήλες στα «Όμικρον», «ΜΑΝ» και «Περιοδικό».
Στην Ελλάδα ή και στην Αγγλία, ο μεγαλύτερος φόβος των πολιτικών δεν είναι οι αντίπαλοι πολιτικοί, αλλά να μην τους πιάσουν στο στόμα τους οι χιουμορίστες αρθρογράφοι ή οι σατιρικές εκπομπές της τηλεόρασης. Είναι τόση η δύναμη του Μητσικώστα στην Ελλάδα, που δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως ανεβοκατεβάζει stars και πολιτικούς σε μια μόνο εκπομπή. Υπάρχουν δε, πολιτικοί που παίρνουν τηλέφωνο και παρακαλούν το μίμο να τους μιμηθεί, έστω και κοροϊδευτικά.
Στην Κύπρο, για παράδειγμα, τι θα ήταν πιο δυναμικό ως τίτλος του «Πολίτη»: «Έρευνα για τον Ματσάκη» ή ένα ολοσέλιδο έγχρωμο σκίτσο που να δείχνει το γόη (θυμάστε ότι έκανε εξώγαμο και δεν το αναγνώριζε;) να εμπορεύεται πτώματα; Αν υπήρχαν οι σατιρικές εκπομπές στην τηλεόρασή μας, ο Ματσάκης δεν θα φοβόταν τον εισαγγελέα, αλλά τον Κύπριο Μητσικώστα και τότε η πολιτική ευθύνη (και η παραίτηση) θα είχε νόημα, αφού η διαπόμπευση σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πιο σκληρή από την ίδια τη φυλακή.
Όσοι από εσάς είδατε τον Μητσικώστα στην Αθήνα να μιμείται τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο στο διάγγελμά του, ο οποίος έλεγε κλαμένος «λέμε “όχι” γιατί λέει “όχι” και η Φραντζέσκα Μελά, αυτό το γνήσιο τέκνο της πατρίδος!» αντιλαμβάνονται τι θα γινόταν αν έπαιζε το συγκεκριμένο επεισόδιο στην κυπριακή τηλεόραση.
Όλα τα πιο πάνω δεν γίνονται στην Κύπρο γιατί παίρνουμε τη ζωή πολύ σοβαρά.
Αν δηλαδή σχολιάσουμε τον τάδε πολιτικό, θα πάρει τηλέφωνο τον Αρχηγό του να του τα πρήξει, οι κάθε λογής αγάμητοι θα πουν ότι δεν είμαστε σοβαροί ως ΜΜΕ και εμείς θα χάσουμε τον ύπνο μας. Αυτά όμως έλεγαν και οι Κύπριες star πριν 3 χρόνια, όταν τους προτείναμε να γίνουν σέξι εξώφυλλα. Τι δηλαδή θα έλεγε η μαμά τους, ο θείος τους από την Αυστραλία, ο γκόμενος που ζηλεύει… και πάει λέγοντας.
Όταν το δοκίμασαν οι πρώτες και ο μπαμπάς πήρε συγχαρητήρια στο δρόμο επειδή έχει τέτοια κόρη, τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε να τις φωτογραφίζουμε. Το ίδιο θα γίνει και σ΄ αυτή την περίπτωση: «Θάψετε», λοιπόν, με χιούμορ αγαπητοί συνάδελφοι τους πολιτικούς και τους star. Όσοι έχουν καθαρή τη φωλιά τους θα τους αρέσει… οι υπόλοιποι Ματσάκηδες, ας προσέχουν!
Υ.Γ Εμείς το ξέρουμε, τώρα το ξέρετε και εσείς, αν και το υποψιαζόσασταν. Το «must» είναι και με βούλα το πρώτο lifestyle περιοδικό της Κύπρου, με απόλυτη κυριαρχία σε όλα τα κοινά. Στις σημαντικότερες κατηγορίες των ηλικιών 20-40 και των κοινωνικών τάξεων Α,Β,Γ, η διάφορα από το δεύτερο περιοδικό είναι ακόμη πιο μεγάλη. Ο κόσμος άλλαξε τα τελευταία χρόνια, μαζί αλλάξαμε όλοι μας!






