
Δημήτρης Λοττίδης
Πέρσι τέτοιο καιρό έγραφα για τη ζαχαρούπολη της Αθήνας, εκεί όπου στο μέσο του Συντάγματος, ένιωσα λες και ήμουν έξι χρονών στην Disneyland. Η ζαχαρούπολη, ταξίδευε ως ιδέα στα πέρατα της γης και έγινε σημείο αναφοράς από όλο τον κόσμο, τόσο για την πρωτοτυπία της όσο και για την καλαίσθητη εφαρμογή της. Ήταν επόμενο λοιπόν πως μετά τον Καλατράβα (που δεν τον θέλει το ΕΤΕΚ) θα έφτανε στη Κύπρο και η κόπια της ζαχαρούπολης. Δεν είναι κακή η αντιγραφή, ιδιαίτερα όταν δεν μπορείς να είσαι πρωτότυπος.
Ξύπνησε ο Δήμαρχος Λευκωσίας από το λήθαργό του και αποφάσισε πως δεν θα ανάψει τα αραχνιασμένα στολίδια του Λέλλου. Στολίδια που, για να μη χάνουμε χρόνο και χρήμα, δεν αποκαθηλώνονται αλλά παραμένουν και στολίζουν την «Ελευθερίας» μες το καλοκαίρι στους 45 βαθμούς. Όταν λοιπόν ξύπνησε ο Δήμαρχος ξύπνησαν και τα παπαγαλάκια…
Ξύπνησε λοιπόν ο Δήμαρχος Λευκωσίας από το λήθαργό του και αποφάσισε πως δεν θα ανάψει τα αραχνιασμένα στολίδια του Λέλλου. Όταν λοιπόν ξύπνησε ο Δήμαρχος ξύπνησαν και τα παπαγαλάκια…
Τα παπαγαλάκια είναι οι «συνήθεις ύποπτοι» που μόλις δουν κάτι διαφορετικό να συμβαίνει, βγαίνουν μπροστά να πουν ότι είναι στραβός ο γιαλός. Τα ίδια παπαγαλάκια, όταν στραβά αρμενίζουμε και δεν γίνεται τίποτα σ’ αυτό τον τόπο, κάθονται στα βραστά τους και απολαμβάνουν τη νηνεμία της υποχώρησης. Όπως λένε και τα συγγράμματα ανάπτυξης, δεν υπάρχει στασιμότητα στον κόσμο. Ή πας μπροστά ή πας πίσω. Δηλαδή, αν δεν κάνεις τίποτα ή κάνεις τα ίδια που έκανες και πριν τρία χρόνια ή πριν ένα χρόνο, απλά πας πίσω την ίδια ώρα που ο υπόλοιπος κόσμος αυξάνει ταχύτητες.
Τα συνήθη παπαγαλάκια είναι ο ΕΤΕΚ που δεν θέλει τον Καλατράβα, είναι οι Δημοτικοί Σύμβουλοι που δεν τους ενημέρωσαν ότι αλλάζει η διακόσμηση της Λευκωσίας, είναι οι οικολόγοι που θα ξεσπαθώσουν για την καταστροφή της αλυκής όταν (πρώτα ο Θεός) αρχίσει να κτίζεται το νέο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Είναι τα ίδια παπαγαλάκια που δεν θέλουν να σουλουπωθεί ο Ακάμας, αλλά τον προτιμούν βρωμισμένο με τενεκεδάκια και καπότες που συνάδουν με μητέρα φύση.
Η μητέρα πατρίδα για τα παπαγαλάκια, είναι η Ελλάδα. Εκεί όπου γωνιά και άποψη, όπου γήπεδο και χιλιάδες προπονητές, όπου νέο κτίσμα και προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας. Όταν μάλιστα, έφτιαχναν την περιφερειακή του Υμηττού, οδός όπου σήμερα όλοι νιώθουν περήφανοι ως Έλληνες, οι ίδιοι οι δήμαρχοι με προσφυγές σταμάτησαν τα έργα, καθυστερώντας πέντε ολόκληρα χρόνια. Μάλιστα λίγο έλειψε να μην προλάβαιναν να την τελειώσουν πριν τους αγώνες. Αυτό το κατάφεραν τα παπαγαλάκια της Πλάκας με το νέο Μουσείο Ακρόπολης, αφού προσφυγή στη προσφυγή, για δήθεν καταστροφή αρχαίων (το κτίριο ουσιαστικά αιωρείται για να μην αγγίζει τα αρχαία κάτω από την Ακρόπολη), το Μουσείο δεν τέλειωσε πριν τους Ολυμπιακούς και χάθηκε μια ευκαιρία πίεσης για επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα πριν τους αγώνες.
Στην Ελλάδα όμως του 2004 τα παπαγαλάκια δεν έχουν τη δύναμη που είχαν πριν δέκα χρόνια. Εκεί τα έβαλαν στη θέση τους μιας και οι Αθηναίοι είχαν τη θηλιά για να προχωρήσουν μπροστά, να μπουν στην ΟΝΕ, να κάνουν αγώνες, να φτιάξουν οικονομία.
Στην Κύπρο τα παπαγαλάκια σήμερα ζουν χρυσές εποχές, μιας και τίποτα δεν κινείται, τίποτα δεν φτιάχνεται, τίποτα δεν προχωράει μπροστά. Μόνο κάποιες σπίθες δημιουργικότητας άρχισαν δειλά-δειλά να βγαίνουν από το σκοτάδι. Είτε αν οι σπίθες είναι από κλεμμένες ιδέες όπως αυτή του δημάρχου, είτε είναι αυτόφωτες, όπως του Γιώργου του ταβερνιάρη στη Κισσόνεργα που κάνει την τσαμαρέλλα τυλικτή σαν προσούτο, οφείλουμε να δούμε όποιο φως βρούμε μπροστά μας.
ΥΓ Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους έστειλαν e-mails με τις απόψεις τους στο ερώτημα της προηγούμενης Έποψης «αν πιάσαμε πάτο». Δημοσιεύω την επιστολή της Αλεξαντρας Ματθαίου από την Αγγλία, πιστεύοντας πως καλύπτει όλους τους υπόλοιπους που επικοινώνησαν μαζί μου.






