
Δημήτρης Λοττίδης
Ο τελικός είχε τελειώσει εδώ και σαρανταπέντε λεπτά. Το λεωφορείο μάς πήγαινε προς το κέντρο της Λισσαβόνας. Γενικά μεταξύ των φιλάθλων από Ελλάδα και Κύπρο επικρατούσε μια νηνεμία, λες και στο Da luz έγινε κάτι… φυσιολογικό, κέρδισε το φαβορί.
Στους φωταγωγημένους δρόμους της Λισσαβόνας επικρατούσε ένα μούδιασμα. Κάποιοι Ελληνάρες από την Κύπρο βγάζουν τα κεφάλια από το λεωφορείο και στη θέα ενός κάμπριο με τέσσερις Πορτογαλίδες άρχισαν τα ποδοσφαιρικά «γαλλικά» - «Σας γαμ… ρε πουτ…». Οι Πορτογαλίδες, λες και δεν κατάλαβαν τη διεθνή λέξη της πρότασης, σταματάνε το αυτοκίνητο στα φανάρια, στέκονται πάνω στα καθίσματα και αρχίζουν… «Grecia - Grecia - Grecia». Ο Ελληνάρας από Κύπρο κουφάθηκε. Δεν πίστευε στ’ αυτιά και τα μάτια του. Βάζει το κεφάλι μέσα και με λυπημένο έως κλαμένο ύφος λέει: «Όχι ρε γαμώτο, δεν μπορούμε να πανηγυρίσουμε. Τους βρίζουμε και αυτοί πανηγυρίζουν». Ο Ελληνάρας από εκείνη τη στιγμή κάθισε στη θέση του και δεν άνοιξε το στόμα, την ίδια ώρα που το υπόλοιπο λεωφορείο πιάνοντας το νόημα της κατάστασης άρχισε να χαρίζει ελληνικές σημαίες στις ευτυχισμένες Πορτογαλίδες.
Στο λεωφορείο αμέσως ξεχώρισαν οι Ελληνάρες, που κάθισαν μουρμουρώντας στη θέση τους, από τους Έλληνες που άρχισαν τους πανηγυρισμούς με τα υπόλοιπα αυτοκίνητα από την Πορτογαλία, ανταλλάσσοντας αριθμούς τηλεφώνου. Στο λεωφορείο το ποσοστό Ελληνάρες - Έλληνες ήταν 40% - 60%. Το 1994 στο ίδιο λεωφορείο η αναλογία θα ήταν 60% - 40%, όση δηλαδή ήταν και η αναλογία στην Ελληνική Εθνική ομάδα που έφαγε 16 κομμάτια στο μουντιάλ της Αμερικής. Η διαφορά της σημερινής Ελλάδας (συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου) από αυτήν πριν δέκα χρόνια, έχει να κάνει με την απομόνωση του Ελληνάρα.
Αν γινόταν στην Κύπρο η Ολυμπιάδα; Θα γινόταν και πάλιν το πανηγύρι της Κοινοπολιτείας
Ο Ελληνάρας είναι ο Έλληνας της Αθήνας, της Λευκωσίας, της Θεσσαλονίκης, της Λεμεσού, της Αστόρια, που τρελαίνεται για καυγά, για αρπακτή, είναι ξερόλας και επειδή τα ξέρει όλα πιστεύει πως μπορεί να τα καταφέρει όλα, μάλιστα χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, ανταγωνισμό ή και γνώση. Είναι άσσος στις γενικές γνώσεις και μπορεί να βάλει στοίχημα το σπίτι, αν του αμφισβητήσεις τις γνώσεις για ό,τι πιο κουφό (π.χ. πόσοι ήταν οι αστροναύτες στο φεγγάρι). Παθιάζεται με την ομάδα του, έχει «πηδήξει» τη μισή Ευρώπη και όλες τις γυναίκες στη δουλειά και στο fashion show της Claudia Shiffer λίγο έλειψε να τη ρίξει στο κρεβάτι όταν βρέθηκαν στο after party στο Zoo. Ο Ελληνάρας δεν έχει συγκεκριμένη κομματική απόχρωση ή ομαδική τοποθέτηση. Συνήθως επιδιώκει την ομαδοποίηση, για να μπορεί να το παίζει αρχηγός. Έχει πάντα παρατρεχάμενο, ο οποίος έχει το δικό του παρατρεχάμενο και πάει λέγοντας…
Το ορόσημο για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών ήταν η στιγμή που παραμέρισαν τους Ελληνάρες, οι οποίοι μόλις ανατέθηκε από τον Σάμαραγκ η διοργάνωση πίστευαν πως η «ελληνική ψυχή» θα τα έφτιαχνε όλα την τελευταία στιγμή. Ευτυχώς ο Σημίτης μετά από δυο χρόνια όπου δεν κουνήθηκε φύλλο, κατάλαβε πού πήγαινε το πράγμα και τους έφαγε με συνοπτικές διαδικασίες, με αποτέλεσμα να ζούμε τη σημερινή οργανωτική έπαρση. Είμαι σίγουρος πως όλες οι χώρες του κόσμου θα δουν κάτι από τον εαυτό τους στην Ολυμπιάδα της Αθήνας. Όλες εκτός από δύο. Αυτές που διοργάνωσαν τις τελευταίες Ολυμπιάδες. Αν δεν σπάσει ρουθούνι, δεν θα υπάρχει χώρος για να κρυφτούν τα Αμερικανάκια της Ατλάντας, τα οποία έκαναν τη χειρότερη μεταπολεμική Ολυμπιάδα, που συμπεριλάμβανε βόμβα στο κέντρο του χωριού και μαζικές δηλητηριάσεις, πέραν από το οργανωτικό χάος. Οι δε Αυστραλοί του Σίδνεϊ θα φάνε τη μούντζα στα μούτρα επειδή έκαναν το λάθος να κτίσουν μια ανθελληνική προπαγάνδα, για να αποδείξουν διεθνώς πως μόνο αυτοί μπορούν να κάνουν πετυχημένους αγώνες (για να τα πάρουν από τους Κινέζους του Πεκίνου ως Consultants).
H Αθήνα και οι Έλληνες απέδειξαν πως με λίγο τρέξιμο όλα μπορούν να γίνουν. Μέχρι και να ομορφύνει μια ανοργάνωτη και γκρίζα πόλη. Η διαφοροποίηση των Ελλήνων (και από εμάς τους Κυπρίους) είναι η αισθητική (τα έχω πει πολλές φορές). Στην Ατλάντα η πόλη κατά τη διάρκεια των αγώνων ήταν γεμάτη χορηγούς και πάρτι με Burgers. Στο Σίδνεϊ η πόλη ήταν ένα δεκαπενθήμερο show. H Αθήνα στους αγώνες θα είναι κάθε γωνιά και συναυλία, κάθε θέατρο και παράσταση, κάθε δρόμος και ταβερνάκι, κάθε Έλληνας και χαμόγελο υπερηφάνειας. Ξηλώθηκαν οι διαφημίσεις από τους δρόμους, φωταγωγήθηκαν τα Αρχαία, καθάρισαν οι γειτονίες, έγινε το θαύμα της Αθήνας. Δεν είναι τυχαίο που στις τελευταίες δύο Ολυμπιάδες υπήρχαν τριακόσιες διαπιστεύσεις επίσημων υπουργών, αρχηγών κρατών ή πρωθυπουργών, ενώ στην Αθήνα θα φτάσουν τους χίλιους!
Αν γινόταν στην Κύπρο η Ολυμπιάδα; Θα γινόταν και πάλιν το πανηγύρι της Κοινοπολιτείας. Λαϊκοί χοροί, χρυσά κλειδιά των πόλεων, πυροτεχνήματα και φιλοξενία στα άχαρα ξενοδοχεία της Λεμεσού. Θα έτρωγαν οι ξένοι ταραμά του κουτιού, στιφάδο στο microwave, σουβλάκια ξαναβρασμένα και ραβιόλες μπλουμ! Θα καθόντουσαν σε πλαστικές καρέκλες κάτω από πινακίδες νέον και θα τους έβγαζε λόγο επί μια ώρα κάποιος δυσλεκτικός δήμαρχος ή υπουργός. Θα κτίζαμε κτίρια-κουτιά ντυμένα με πουρόπετρα και το ΕΤΕΚ θα απέκλειε τον Καλατράβα από τους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Θα στρώναμε καμιά διακοσαριά χιλιόμετρα καινούργια άσφαλτο (το φετίχ κάθε Κυβέρνησης) και θα ξεχόρτιζαν γύρω από το Κούριο. Θα τέλειωνε η Ολυμπιάδα και ακόμη θα υπήρχε διαμάχη μεταξύ «φορέων» αν θα αναπλαστεί η ούτω καλούμενη «πλατεία» Ελευθερίας, ενώ δυο μέρες πριν θα άλλαζαν τα πλακάκια στα δημόσια ουρητήρια. Το αξιοθέατο της Ολυμπιακής Πόλης της Λευκωσίας θα ήταν και πάλιν η πράσινη γραμμή και ο Τάσσος θα έπαιρνε περίπατο τους ξένους ηγέτες στη Λαϊκή Γειτονιά για να δουν τους Πακιστανούς lovers στα μπαλκόνια. Το μουσείο θα ήταν κλειστό λόγω εργασιών για να μην πέσει και στο παραπέντε της τελετής έναρξης θα μετακόμιζε το νέο νοσοκομείο Λευκωσίας. Αξιοθέατο θα ήταν επίσης η πινακίδα με τη μακέτα του νέου ΘΟΚ, ενώ η Αστυνομία θα έκανε εισβολή και κατάληψη κάθε υπαίθριου πάρτι που θα γινόταν από τους σπόνσορες επειδή δεν θα είχαν «μικροφωνική» άδεια για μετά τα μεσάνυκτα.
Οι Αθηναίοι τα έκαναν όλα τέλεια; Σιγά μην τα έκαναν! Οι Ελληνάρες πήραν και εκεί έστω και στο παραπέντε την εκδίκηση από τους Έλληνες. Έβαλαν μπροστά το κόλπο «αρπακτή 2004». Χίλια ευρώ η διαμονή σε μέτριο ξενοδοχείο, εκατό ευρώ το άτομο να φας σε καλό εστιατόριο! Σιγά μην έρθουν οι ξένοι τουρίστες. Θα έρθουν μόνο οι επίσημοι που είναι τζάμπα! Ένας ξένος μάνατζερ αθλητών, ο οποίος παραδοσιακά βλέπει τους Ολυμπιακούς με την οικογένειά του, ζήτησε για είκοσι μέρες δύο συγκοινωνούντα δωμάτια σε καλό ξενοδοχείο και του έδωσαν «ειδική προσφορά» 1800 ευρώ το βράδυ! Δηλαδή 36,000 ευρώ ολυμπιακή διαμονή. Ούτε ο μάνατζερ του Σούμαχερ δεν θα τους έδινε τόσα…
Η διαφορά μας με τους Αθηναίους (πέραν της αισθητικής) είναι στο γεγονός πως εκεί οι Ελληνάρες παραμερίσθηκαν σε σημαντικό βαθμό από τους δημόσιους οργανισμούς και το κράτος, ενώ παραμένουν αρκετοί στον ιδιωτικό τομέα. Εδώ έχουμε καθαρίσει από τέτοιους στις επιχειρήσεις, αλλά μας διοικούν στη δημόσια υπηρεσία, τα δημαρχεία και πάει λέγοντας. Το κόλπο του Σημίτη για να τους καθαρίσει ήταν να θέτει εθνικούς στόχους και μπροστά σ’ αυτούς να σκουπίζει τη σαβούρα που δεν ανταποκρινόταν. Πριν ήταν η ΟΝΕ, μετά οι Ολυμπιακοί. Εδώ, εθνικός μας στόχος είναι να μην φύγουν οι Ρωσίδες τώρα με την Ευρωπαϊκή Ένωση…






