
Δημήτρης Λοττίδης
Κάποτε, το να γεννηθείς ευπαρουσίαστος, δηλαδή όμορφος όσον ο μέσος όρος του πληθυσμού και πάνω, ήταν ευλογία. Στο σχολείο σε έκαναν παρέα πιο εύκολα, στο πανεπιστήμιο δεν είχες πρόβλημα ερωτικού συντρόφου, στη δουλειά μετρούσε και μετρά ακόμη η «ευχάριστη προσωπικότητα», και στο τέλος είχες πάντα την ευχέρεια να κτυπήσεις την ωραία του χωριού για γυναίκα, ή το αντίστροφο είχες τις πιθανότητες, αν ήσουν γυναίκα, να κατακτήσεις τον άτυπο αλλά υπαρκτό τίτλο της «ωραίας του χωριού»! Βέβαια, ο τίτλος «η ωραία του χωριού» τα τελευταία είκοσι χρόνια πήρε διάφορες παραλλαγές όπως «η ωραία του σχολείου», «η ωραία της τάξης», «η ωραία της σειράς 69Β» κ.λπ.
Τότε, όμως, οι «ωραίοι» ήταν μειοψηφία στην Κύπρο. Όχι δραματική μειοψηφία, αλλά πάντως μειοψηφία. Ήταν βλέπετε πριν αρχίσουν στην κοινωνία μας οι βορειοευρωπαϊκές και ανατολικοευρωπαϊκές προσμίξεις. Και, βέβαια, ήταν επίσης πριν αρχίσει η επιστήμη να παρεμβαίνει στο μελαψό μας DNA. Ως Κύπριοι χρωστούμε πολλά στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα. Είμαστε από τους λαούς που η καλοπέραση τα τελευταία 25 χρόνια επηρέασε μέγιστα τα εμφανισιακά μας χαρακτηριστικά. Τα τελευταία 25 χρόνια, ο μέσος όρος του ύψους μας από 1.67 πήγε στο 1.75, κερδίζοντας οι νέες γενιές πόντους αυτοπεποίθησης, την ίδια ώρα που η πρόοδοι της αισθητικής εξαφάνισαν από το κυπριακό δέρμα τις περιττές τρίχες, πρόσθεσαν στήθος, ανόρθωσαν μύτες και έφτιαξαν κοιλιακούς.
Οι γυναίκες, γενικά, θέλουν γύρω τους άντρες που να επιμένουν και να λειτουργούν ως γραμματόσημα. Όσο δηλαδή τους φτύνουν τόσο περισσότερο να κολλάνε!
Μέσα σε αυτή τη… χαρά ήρθε, όμως, και η δυστυχία. Οι ωραίοι των δύο φύλων (που είναι πλέον πλειοψηφία στον πληθυσμό) έχουν ανεβάσει τόσο πολύ τις προδιαγραφές για το σύντροφό τους, που τελικά όλοι μένουν μόνοι. Οι άντρες τις θέλουν λυγερές, με πλούσιο στήθος, όμορφο πρόσωπο, σέξι αλλά όχι προκλητικές, με στυλ στο ντύσιμο και στο περπάτημα, να έχουν παράλληλα προίκα (!) και να μπορούν να συζητούν κάθε βράδυ μετά το σεξ για τις συνομιλίες, όσον αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας.
Στις γυναίκες βέβαια τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Οι ωραίες (τώρα ο όρος είναι τάκκες, γκόμενες, θεές) θέλουν τους άντρες ψηλούς (πολύ ψηλούς) μελαχρινούς, με σφικτοδεμμένο κορμί, με αστραφτερό χαμόγελο, με χιούμορ, έξυπνους και πετυχημένους που να κυκλοφορούν με BMW και πάνω, να είναι φιγουρίνια και να ξυρίζουν όλες τις τρίχες του κορμιού τους! Την ίδια ώρα θα πρέπει να μοιάζουν με την παλιά μεγάλη τους αγάπη και να έχουν απόδοση επίπεδου Viagra στο sex. Οι γυναίκες σήμερα είναι πολύ πιο διεκδικητικές στο σεξ από τους άντρες και αυτό σηκώνει ανάλυση στο επόμενο τεύχος. Τέλος, οι άντρες θα πρέπει να είναι διεκδικητικοί έως και φορτικοί.
Το φαινόμενο «Περικλής», το οποίο παρουσιάστηκε στο Fame story είναι ενδεικτικό. Ο Peri είναι ωραίος και επίμονος. Μπορεί για εμάς τους άντρες να είναι γελοία η συμπεριφορά του, οι γυναίκες όμως είναι ξεκάθαρο πως γουστάρουν την επιμονή του να τις πιέζει για ένα δεσμό ή για μια ξεπέτα. Οι γυναίκες, γενικά, θέλουν γύρω τους άντρες που να επιμένουν και να λειτουργούν ως γραμματόσημα. Όσο δηλαδή τους φτύνουν τόσο περισσότερο να κολλάνε! Δυστυχώς, για το ωραίο φύλο η πληθώρα διαθέσιμων γυναικών έχουν σκοτώσει την πείνα του αντρικού θηρίου, το οποίο, όντας χορτασμένο, κοιμάται όλη μέρα και όταν ξυπνά του δίνονται όλα στο πιάτο χωρίς να κυνηγήσει.
Αυτή την περίοδο της ζωής μου περιτριγυρίζομαι από ελεύθερους ωραίους και πετυχημένους άντρες και από θεές μόνες γυναίκες. Όσες φορές κι αν προσπάθησα να κάνω τη Σαπφώ Νοταρά, το προξενιό απέτυχε και μάλιστα χωρίς λόγο. Μάλιστα, το τελευταίο παράδειγμα μιας «θεάς», που απέρριψε το φλερτ ενός καθ’ όλα ok τύπου επειδή είχε «πυκνά φρύδια» (!), με έκανε να γράψω αυτό το κείμενο.
Η ουσία είναι πως η κοινωνική κρίση που περνούμε σ’ αυτό το θέμα είναι αντίστοιχη του κυπριακού προβλήματος. Μέσα σ’ αυτή την αναποφασιστικότητα ζευγαρώματος, αυτοί που κάνουν πάρτι είναι οι μέτριοι ή αυτοί που βάζουν νερό στο κρασί τους. Αυτοί βρίσκουν εύκολα ταίρι, το αλλάζουν όσες φορές θέλουν μέχρι να καταλήξουν. Όπως λέει και το νέο μας slogan ως περιοδικό «Όμορφος γεννιέσαι, το στυλ το αποκτάς». Αυτό που μετρά περισσότερο δεν είναι να κυκλοφοράς με κάποιον που γεννήθηκε όμορφος, αλλά με κάποιον που βελτίωσε τον εαυτό του και συνεχίζει να βελτιώνει το στυλ του. Στην πορεία της ζωής, οι «όμορφοι» που δεν απέκτησαν στυλ θα χάσουν την ομορφιά τους, ενώ όσοι το παλεύουν το θέμα συνεχώς θα κερδίζουν έδαφος. Οι τελευταίοι (και από τα δυο φύλα) είναι όσοι παρακολουθούν τη μόδα χωρίς να γίνονται δέσμιοί της, προτιμούν ένα ταξίδι στο Παρίσι παρά ένα παραφουσκωμένο βιβλιάριο ταμιευτηρίου, περπατούν σαν κρίνα και όχι σαν γερασμένες ελιές, έχουν έμφυτη την ευγένεια στη συμπεριφορά τους, ενσωματώνουν τη νέα τεχνολογία στην καθημερινότητά τους, δεν κυκλοφορούν με μοτιφαρισμένες κούρσες της Ιαπωνίας, διαβάζουν τουλάχιστον τρία βιβλία το χρόνο ή έστω δυο περιοδικά το μήνα και ξέρουν πως ο Tom Ford δεν είναι ο ιδρυτής της FORD. Όλοι αυτοί είναι must και δεν χρειάζονται να δουν τον εαυτό τους στο καθρέφτη για να αποφασίσουν για το ταίρι τους.






