
Δημήτρης Λοττίδης
Ήταν ένα «κλασικό», αθηναϊκό, φθινοπωρινό βράδυ. Ο αέρας δροσερός, κάλυπτε με τη φρεσκάδα του τη μυρωδιά της πολύβουης πόλης, που τέτοια ώρα - κάθε μέρα - αλλάζει πρόσωπο. Από σχιζοφρενές γκρίζο τρελάδικο, όπου όλα κινούνται fast forward, σε χρωματιστό παλλόμενο πανηγύρι, σαν τέτοιο της τελετής λήξης. Μετά από μια εξουθενωτική μέρα, με έναρξη στις έξι το πρωί από τη Λευκωσία, γύρω στις έξι το απόγευμα βρήκα το κουράγιο να αναζητήσω αυτά που έχασα τον Αύγουστο. Ξέρετε, όσοι ζήσαμε στην Αθήνα του Παπανδρέου και του Μητσοτάκη, μια ζωή ονειρευόμασταν την πόλη όπως είναι σήμερα: καθαρή, σύγχρονη, χωρίς σπρέι στους αυτοκινητόδρομους με βουητό, αλλά χωρίς κορναρίσματα (αυτά σταμάτησαν εδώ και δυο χρόνια, με πληροφόρησε περήφανος ο Γιώργος ο οδηγός).Ως κάτοικος της Αθήνας, τα δεκαπέντε χρόνια που ακολούθησαν τα πέρασα ρουφώντας κάθε κόμμα στο «Βήμα» και την «Ελευθεροτυπία» που αναφερόταν στα έργα ανάπλασης της πόλης. Την ώρα όμως που θα ζούσα τη δικαίωση για το χλευασμό που έτρωγα από την παρέα του English School, για το ότι ζούσα εκεί το χαώδες ’90, εγώ έμενα στον καναπέ της Λευκωσίας. Έτσι, εκείνο το απόγευμα στις έξι πήρα τα ποδάρια μου από το Σύνταγμα και περπατώντας τα πιο συγκλονιστικά χίλια μέτρα της παγκόσμιας κλασικής ιστορίας βρέθηκα στη δύση του ηλίου στο ναό του Ήφαιστου, κάτω από την Ακρόπολη. Αν σας τύχει ποτέ αυτό το προνόμιο να είστε στο λόφο της Αρχαίας Αγοράς στη δύση του ήλιου, βλέποντας τη στοά του Αττάλου και την Ακρόπολη, με το πλαστικοποιημένο τοπίο από τις χρυσές αχτίδες του φθινοπωρινού δειλινού, η εικόνα θα σας σημαδεύει όλη τη ζωή. Όπως δηλαδή σημάδεψε τη σύγχρονή μας ιστορία -ως Κύπριους- η υπογραφή της ένταξης στη στοά του Αττάλου.
Ώρα 11:00 μ.μ. Τέλειωσα το μοναχικό μου βραδινό και βγαίνοντας από το ξενοδοχείο για μια τελευταία βόλτα, βρέθηκα στη μέση στης πλατείας Συντάγματος. Περπατώντας χαλαρός στο κέντρο της πλατείας γίνεται το αναπάντεχο. Η είδηση του μήνα έσκασε μύτη στο μέσο της πλατείας Συντάγματος!
Ο χοντρούλης κύριος πλησίασε με γρήγορα και αποφασιστικά βήματα: «Φίλε μου Κύπριος είσαι;».
Ένας κοντός, χοντροκομμένος κύριος πετάγεται μέσα από τα δέντρα και με προσεγγίζει με βήμα γοργό, μέχρι και απειλητικό. Στα δευτερόλεπτα που μεσολάβησαν κατάφερα να σκεφτώ, μπας και πουλούσε ναρκωτικά ή ήθελε να με ληστέψει. Μπα! Στο μέσο του Συντάγματος; Με τις κάμερες, τους μυστικούς και τον Big Brother να καραδοκεί; Ο χοντρούλης κύριος πλησίασε με γρήγορα και αποφασιστικά βήματα: «Φίλε μου, Κύπριος είσαι;».Πριν προλάβω να απαντήσω προχώρησε στο παρασύνθημα: «Έχω πολύ ωραία καμπαρέ με κοπελίτσες σαν τα κρύα τα νερά, λίγα μέτρα πιο κάτω…». Η έκπληξη γρήγορα έφερε το θυμό και ο θυμός το απροσδόκητο. «Δεν είμαι Κύπριος άνθρωπε μου », απάντησα. Ο χοντρούλης μόλις άκουσε το «δεν είμαι Κύπριος» ήταν σαν να έτρωγε την πόρτα του καμπαρέ στη μούρη. Απομακρύνθηκε γρήγορα χωρίς δεύτερη πρόταση.
Συνέχισα με γοργό βήμα προς το τέλος της πλατείας. Ο θυμός τώρα έγινε ντροπή. Πού καταντήσαμε! Να ντρεπόμαστε για την καταγωγή μας. Εκείνο το βράδυ του φετινού φθινοπώρου ήταν σημαδιακό για μένα. Η αντίθεση της αναγεννημένης Αθήνας των Ολυμπιακών, της αισθητικής αρμονίας του Σημίτη και του Καραμανλή, της τεχνολογίας, του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος», της οικονομικής ανάπτυξης, με την έκφραση «Είσαι Κύπριος;», με έκανε για πρώτη φορά να απαρνηθώ την καταγωγή μου.
Επιστρέφοντας στη παράγκα του αεροδρομίου Λάρνακας έμαθα πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε το 25% των πολιτών του «πουλημένους», η εφημερίδα που τα λέει όλα του ξέθαψε αρχεία πριν γεννηθώ, και σε λίγες μέρες βρήκε στη φόρα πως οι δικηγόροι που έβαζαν τις εταιρείες στο Χρηματιστήριο ήταν και Βουλευτές, ενώ κάποιοι που δεν ήταν καν δικηγόροι βουλευτές, αλλά συνταξιούχοι-βουλευτές έβγαλαν ενάμιση εκατομμύριο. Συν της άλλης δεν θα μπούμε στην ΟΝΕ γιατί - όπως έμαθα από πολύ έγκυρες πηγές - οι Ευρωπαίοι δεν μας εμπιστεύονται ως σοβαρό κράτος!
Νιώθω πως είμαστε κοντά στον πάτο. Εσείς;
Υ.Γ Όσοι έχουν άποψη επί του θέματος, είτε είναι υπέρ είτε είναι κατά, και έχουν την πολυτέλεια του χρόνου να γράψουν τη γνώμη τους, παρακαλώ όπως γίνουν φιλόξενοί μας στην επόμενη ΕΠΟΨΗ, και τη στείλουν στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο.






