ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: loose jeans, αέρινο λευκό πουκάμισο και πλεκτό στους ώμους

Το Καφέ της Χαράς

Δημήτρης Λοττίδης

Δημήτρης Λοττίδης

Το 2005 γιορτάζουμε δεκαπέντε χρόνια από την απελευθέρωση της Κύπρου. Τέτοιες μέρες το 1990 κάποιοι πρωτοπόροι, για τον καιρό τους μπήκαν μπροστά και άλλαξαν την τύχη του λαού. Τότε ήταν που άνοιξαν τα πρώτα καφέ στη Μακαρίου, άρχισε η -κουτσουρεμένη έστω- αναμετάδοση της ΕΡΤ, οι ελληνικές εφημερίδες είχαν «πιάσει» περίπτερο σε κάθε γειτονιά, οι πρώτες σιλικόνες μπήκαν σε κυπριακά στήθη στην Αθήνα, και γενικά υπήρξε η ένωση με τον μητροπολιτικό κορμό. Ένωση όχι πολιτική ούτε πολιτιστική, αλλά ένωση lifestyle, ένωση της Μακαρίου με το Κολωνάκι, της Ανεξαρτησίας με την Ερμού.

 Για να αναλογιστεί κάποιος τις αλλαγές στο κυπριακό lifestyle τα τελευταία 15 χρόνια αρκεί να αναλογιστεί πως το 1990 δεν υπήρχαν ιδιωτικά κανάλια, όλοι θαύμαζαν την Ειρήνη και όλοι έβλεπαν Σαββατόβραδο με ένα λαχείο στο χέρι, δεν υπήρχε ποδόσφαιρο στην τηλεόραση, το εισιτήριο για την Αθήνα ήταν το μισό του μέσου μηνιαίου μισθού, όλοι διάβαζαν «Περιοδικό», η Λάμψη δεν είχε καν ξεκινήσει να γυρίζεται, τα energy drinks δεν υπήρχαν στη ζωή των 20άρηδων, στα club έπιναν «αγγλίας» με coca-cola (μπλιάχ), για να πας στην Πάφο ήθελες δυόμισι ώρες και πριν ταξιδέψεις σε ευρωπαϊκή χώρα, ρωτούσες με αγωνία αν χρειαζόσουν visa!

Λίγο έλειψε να μείνουν τα Gucci στο ράφι από την κακή ψυχολογία στο Καφέ της Χαράς.

 Πάνω απ’ όλα όμως, το 1990 δεν υπήρχε internet, e-mail, palm, nova, wireless lan και γενικά δεν υπήρχε ο big brother του Bill Gates. Το 1990 cabrio αυτοκίνητο είχε μόνο η κόρη του Παρασκευαΐδη με τις φίλες της, σήμερα έχει η κόρη του Γιώρκου τού ανθοπώλη μου και οι μισές συμφοιτήτριές της στο πανεπιστήμιο Κύπρου.

 Τα τελευταία 15 χρόνια, μια μεγάλη χαρά είχε μετατρέψει τη νήσο των αγίων σε νήσο των χαζοχαρούμενων. Στηρίξαμε με χαρά την παραδοσιακή ελληνική υποδηματοποιία της Ερμού, δώσαμε ψωμί σε χιλιάδες αδελφές οικογένειες του ανατολικού μπλοκ, αναγεννήσαμε την οικοδομική βιομηχανία η οποία ζει μέρες του ’77. Παλιά ήταν κάθε σπίτι και κάστρο, τα τελευταία χρόνια ήταν κάθε γειτονιά και καφέ. Καφέ της Χαράς μάλιστα! Το κυπριακό Καφέ της Χαράς δεν δικαιολογούσε σε πραγματικά δεδομένα το γλέντι που γινόταν. Ούτε πολιτική ασφάλεια είχαμε, ούτε οικονομική ευρωστία ως χώρα, ούτε στην Ευρώπη ήμασταν. Γενικά «ήταααν ένααα μικρόοο καράααβι…». Τώρα που από κράτος ανάδελφο βρήκαμε οικογένεια -που μας σέβεται κιόλας- τώρα που η Αθήνα βρίσκεται στην ισχυρότερη θέση της νεότερης ιστορίας, τώρα άρχισε και κρεβατομουρμούρα στο καφέ της Χαράς. «Θα πεινάσουμε» λέει ο ένας, «θα καταστραφούμε το 2005», λέει ο άλλος. Λίγο έλειψε να μείνουν τα Gucci στο ράφι από την κακή ψυχολογία στο Καφέ της Χαράς.

 Λες και πριν, στα ’90 που δεν ξέραμε τι θα μας ξημέρωνε, ήταν καλύτερα. Η όλη κρεβατομουρμούρα στο Καφέ της Χαράς ξεκινά και τελειώνει σε ένα θέμα: πρέπει να δουλέψουμε! Τα δανεικά από τις τράπεζες πλέον θα έχουν όριο, το ραχάτι των δημοσίων υπαλλήλων έχει ήδη ξεπεράσει τα όρια. Η καθημερινότητά μας θα πρέπει να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή καθημερινότητα. Εκεί δηλαδή που, ναι μεν αλλάζεις αυτοκίνητο κάθε τρία χρόνια και έχεις εξοχικό για τις διακοπές, την ίδια ώρα όμως για να τα έχεις αυτά θα πρέπει να κάτσεις τον κώλο σου και να δουλέψεις, θα πρέπει να δημιουργήσεις, θα πρέπει να κόψεις τις μικροαπάτες που ήξερες. Μεγάλα ευρωπαϊκά καράβια, μεγάλες και οι φουρτούνες!

 Με λίγα λόγια το Καφέ της Χαράς θα πρέπει να εκσυγχρονισθεί. Ο cappuccino θα πρέπει να έχει προδιαγραφές, ο espresso πρέπει να έχει το ειδικό του φλιτζάνι, οι φόροι που του αναλογούν θα πρέπει να πληρώνονται μέχρι το τελευταίο σεντ. Μάλιστα, αν μπει κάποια κυρία στο καφέ με μοτίβα Louis Vuitton, μπορεί και να βρει τον μπελά της!        

 

must έποψη: Τελευταία Ενημέρωση