
Δημήτρης Λοττίδης
Η τηλεοπτική σειρά sex and the city είναι το απαραίτητο εγχειρίδιο για κάθε εκδότη. Η Κάρυ Μπράνσω και η παρέα της αναλύουν διαχρονικές σταθερές του γυναικείου φύλου οι οποίες είναι οι ίδιες από τη κοινωνικοποίηση του ανθρώπινου είδους και εντεύθεν. Η ροπή της γυναικείας φύσης στους μεγαλύτερους πετυχημένους Άντρες (Mr Big), ο άσβεστος πόθος της για οτιδήποτε είναι δύσκολο να αποκτηθεί (Birkin), ο Πόθος για ένα παιδί, και το ορμονικό πάρτι που γίνεται με την έλευση του παιδιού στο σπίτι, μαζί με την απόλυτη γυναικεία σταθερά, δηλαδή τον γάμο με ένα clean cut πριγκιπόπουλο που θα έρθει στο άλογο, άντε και σε μια Porche, είναι στοιχεία που αν δεν τα κάνεις tattoo στον εγκέφαλο δεν μπορείς να σταυρώσεις πετυχημένο περιοδικό.
Μετά την επιτυχία της HOB (εταιρεία παραγωγής της σειράς), όλος ο κόσμος είχε βαλθεί να την αντιγράψει. Άλλες ήταν κακές αντιγραφές («σχεδόν ποτέ» ΝΕΤ), άλλες ήταν καλές (Bridget Jones 's diary), η ουσία όμως ήταν μια και συγκεκριμένη: Ποτέ ξανά δεν αναλύθηκαν τα εσώψυχα της γυναίκας τόσο αναλυτικά αλλά και λαϊκά. Το πόσο είναι σοβαρή αυτή η υπόθεση το υποδηλοί η παγκόσμια επιτυχία το Cosmopolitan. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80, το Cosmo ήταν ένα περιοδικό σε παρακμή. Παγκοσμίως κυριαρχούσαν τα πιο «σοβαρά» Marie Claire και ELLE. Με την πλήρη απενοχοποίηση της γυναικείας λίμπιντο αλλά και την ανακάλυψη της νέας ηπείρου που λέγεται... γυναικείος οργασμός, οι τεχνικές του στοματικού έρωτα πήραν μια πιο... πανεπιστημιακή διάσταση. Έτσι το εγχειρίδιο του καλού γλειψίματος έγινε παγκόσμια επιτυχία μέχρι τις μέρες μας. Τα τελευταία δέκα χρόνια τόνοι από μελάνι χύθηκαν στο όνομα ενός καλύτερου γυναικείου οργασμού, στη προσπάθεια για ακόμη καλύτερες στάσεις, στη διαδικασία για ακόμη πιο εντυπωσιακές εμφανίσεις που θα καλύψουν την πολύπλοκη γυναικεία φύση του «θηλυκού» όπως λέει και ο Κώδικας Νταβίντσι.
Αν δεν βρουν το clean-cut πρότυπο των περιοδικών και τους σειρών, θα βρουν ένα τεκνό να ρίξουν ένα ξέσκισμα και ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Μετά από πολύ καιρό αποφασίσαμε με τη Μαρία να πάμε σε τρυφερό τετ - α - τετ με δείπνο εκτός σπιτιού. Μετά από πολλή σκέψη (το ότι δεν υπάρχουν καλά εστιατόρια πλέον στη Λευκωσία εκτός από ethnic είναι μια άλλη υπόθεση που θα την αναλύσουμε σε άλλο επεισόδιο) καταλήξαμε να τρώμε στο Mondo, στο κέντρο της Λευκωσίας. Καθώς χτυπάγαμε αλύπητα τα στέκια μας μαζί με το cabernet από τον Νέο Κόσμο, παρατήρησα πως κάποια διπλανά τραπέζια μας κοίταζαν λες και έβλεπαν εξωγήινους. Μετά από συζήτηση μεταξύ μας καταλήξαμε πως δεν ήμασταν από άλλο κόσμο, ούτε και η Μαρία ήταν σε εμφάνιση άξια κοινωνικού σχολίου. Έτσι πέρασα στην αντεπίθεση... Άρχισα εγώ να τους παρατηρώ όλους μπας και βρω εγώ τι μας χωρίζει από τον περίγυρο.
Τελικά δεν χρειάστηκε πολλή προσπάθεια. Σε ένα χώρο με τριακόσια περίπου άτομα, Παρασκευή βράδυ στις 10, εγώ και η Μαρία ήμασταν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα! Στο κέντρο του πιο trendy café της Λευκωσίας ήμασταν το μοναδικό ζευγάρι, οι μοναδικοί που τα λέγαμε, τα πίναμε και τρώγαμε χωρίς να είμαστε νομάδα. Μπορεί όμως η όλη παρατήρηση μας να ήταν αποτέλεσμα ενός τυχαίου γεγονότος απόλυτα διαξιολογημένου αφού βρισκόμασταν σε Café και όχι σε εστιατόριο. Για να μου φύγει η παραξενιά, άνοιξα το περισκόπιο μου και πήγα για μια περιπλάνηση στον χώρο όπου στεγάζει άλλα δυο εστιατόρια. Προσποιούμενος λοιπόν τον περιπλανώμενο πελάτη ακτινογράφησα πρώτα το ιταλικό εστιατόριο στο ισόγειο. Τζίφος. Τέσσερεις γυναικοπαρέες τρεις αντροπαρέες και δυο τραπέζια με μικτό πληθυσμό. Η ανάβαση στον πρώτο όροφο δεν είχε άλλα αποτελέσματα. Άντρες να τρώνε με άντρες και γυναίκες να τρώνε με γυναίκες. Στις τελευταίες βρήκα και πολλές γνωστές. Όταν ρώτησα γιατί μόνες έδειξαν να απολαμβάνουν τη παρέα και να ενοχλούνται από την ερώτηση, γι αυτό και δεν επέμεινα. Επέστρεψα στο τραπέζι και η αγωνία δεν με άφηνε να ησυχάσω. Άραγε είναι μεμονωμένο ή γενικευμένο; Τελειώσαμε το δείπνο και παρακάλεσα για την ανοχή της έτσι ώστε να πάρω μάτι από τα λοιπά καφέ της Μακαρίου. Δυστυχώς η κατάσταση ήταν η ίδια σε Le Café και Da Capo. Ούτε ένα ερωτικό ραντεβού σε ολόκληρη τη Μακαρίου παρασκευόβραδο!
Τους εκδότες μας βολεύει το Sex and the City ως εγχειρίδιο πώς να καλύπτουμε τις γυναικείες ανάγκες στα περιοδικά μας. Τους παραγωγούς και συντελεστές της σειράς τους βόλεψε από πλευράς απολαβών και δόξας. Τις μόνες που δεν βολεύει έχω να παρατηρήσω είναι τις ίδιες τις γυναίκες. Η σειρά αλλά και γενικά τα lifestyle πρότυπα που πουλούμε τις έχουν κάνει ιδιότροπες, ανικανοποίητες και έχει δημιουργηθεί για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία η μόδα της γυναικείας παρέας που σπάει πλάκα, περνά καλά και είναι πραγματικά χειραφετημένη με το ανδρικό μόριο. Οι σημερινές γυναίκες αν δεν βρουν τον Tom Cruise με το άλογο, δεν κάθονται να κάνουν παιδιά, να ερωτευτούν, να χαζουρέψουν, να γίνουν σκλάβες και κυρές. Αν δεν βρουν το clean-cut πρότυπο των περιοδικών και τους σειρών, θα βρουν ένα τεκνό να ρίξουν ένα ξέσκισμα και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Την παρασκευή για sushi στο Ακακικο με τις υπόλοιπες φάλαινες δολοφόνονους!
ΥΓ Και οι άντρες; Αυτοί χαζοκοιτούν για το κακό που τους βρήκε. Έτσι κι αλλιώς αυτοί είχαν την αντροπαρέα ανέκαθεν.






