ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: loose jeans, αέρινο λευκό πουκάμισο και πλεκτό στους ώμους

Η παρέα των Φαναριών

Δημήτρης Λοττίδης

Δημήτρης Λοττίδης

Η καθημερινότητα είναι η ίδια η πηγή της ζωής. Αν περνάμε καλά σε καθημερινή βάση, αν πηγαίνουμε δουλειά με χαρά, αν οι ισορροπίες είναι υποφερτές χωρίς συμβιβασμούς, αν έχουμε εσωτερική γαλήνη και την υγεία μας, όπως έλεγε και η γιαγιά Αναστασία, οι μέρες περνούν γρήγορα, δημιουργικά και συχνά συναρπαστικά. Πάντα, όμως, στο μικρόκοσμό μας χωρίς μεγαλεία και ανασφάλειες.

Όταν αρχίσουν οι ξινίλες, οι δυστροπίες, τα πρηξίματα, εκείνα το πρόσωπα που μόλις το βλέπεις νιώθεις ήδη αναγούλα, τότε σημαίνει πως η καθημερινότητα είναι σαν εφιάλτης (αν δεν υπάρχει πρόβλημα υγείας). Εφιάλτης γιατί είναι παντρεμένοι με λάθος άνθρωπο, εφιάλτης γιατί είναι παντρεμένοι με κανένα άνθρωπο, γιατί πηγαίνουν σε δουλειά που δεν τους ευχαριστεί, γιατί έχουν βαρεθεί τη μονοτονία, γιατί δεν έχουν ποτέ οργασμό στο σεξ, γιατί δεν έχουν ποτέ σεξ και πάει λέγοντας.

Δεν λέω, η γυναίκα να είναι λίγο αντράκι, να σου ρίξει ένα γαμώτο όταν ψάχνει το κραγιόν στη θεόρατη τσάντα

Πριν λίγα χρόνια, έβγαινες στους δρόμους της Λευκωσίας και ένιωθες μια γαλήνη. Μία ηρεμία, μία χαρά η οποία έφτανε στα πρόθυρα της χαζομάρας. Πριν πέντε χρόνια δεν είχαμε μπει στην Ένωση, δεν πηγαίναμε τόσο καλά στους «δείκτες» όσο σήμερα, δεν πηδούσε ο κόσμος τόσο εύκολα, δεν είχαμε τόσες πολλές ευκαιρίες όσες σήμερα. Κι όμως, έβλεπες ένα χαμόγελο στο παράθυρο του διπλανού αυτοκινήτου. Σε χαιρετούσε μία κοπέλα στη διασταύρωση, ο Γιώρκος ο μπακάλης σού διάλεγε τα φρούτα ο ίδιος με χαμόγελο και με ένα σόκιν ανέκδοτο στα έβαζε στο αυτοκίνητο. Στη δουλειά είχαμε χρόνο για καζούρα, για συσκέψεις, για καφέ και brainstorming.

Πέντε χρόνια μετά, ακόμη χαμογελώ στη διαδρομή για τη δουλειά, αλλά το πρόβλημα είναι πως δεν μου χαμογελά κανείς πίσω! Όλοι έχουν ένα σκυθρωπό πρόσωπο άγχους, μία ξινίλα στο πιγούνι, ένα κινητό στο αφτί και μία κόρνα για τον μπροστινό! Όλοι στο αυτοκίνητο λειτουργούν λες και παίζουν ένα κοινό παιχνίδι, το «Ποιος θα κορνάρει πρώτος μόλις ανάψει το πράσινο». Λες και μετρούν τα δευτερόλεπτα της μαγκιάς για να εκνευρίσουν τον μπροστινό. Λες και ο τύπος στο μπροστινό αυτοκίνητο για τον πίσω, έχει βίτσιο να βλέπει ν' αλλάζουν τα χρώματα των φαναριών και να τα ρεμβάζει ως θέαμα, χωρίς να έχει κάπου να πάει. Λες και είναι ένδειξη ανωτερότητας και προσωπικής επιβεβαίωσης να δείχνεις στην παρέα των φαναριών πως εσύ βιάζεσαι και έχεις «δουλειές» να πας.

Τι σας τα πρήζω τώρα με αρλούμπες των φαναριών; Μα η κόρνα στα φανάρια είναι δείγμα πολιτισμού και ευτυχίας ενός λαού. Όσο μια κοινωνία πιέζεται και δεν είναι ευχαριστημένη με τον εαυτό της, τόσο αυξάνονται οι αυτοκτονίες, τα ναρκωτικά και η ηχορύπανση στα φανάρια! Η νευρικότητα στην οδήγηση, είναι αντίδραση η οποία δεν έχει ως πηγή τη «δουλειά» που έχεις να πας, ούτε τη μαγκιά της επιβολής. Δείχνει την έλλειψη εσωτερικής γαλήνης, αυτοπεποίθησης η οποία ζητά αυτοϊκανοποίηση και επιβεβαίωση από τον ήχο του αυτοκινήτου. Στους δρόμους της Αθήνας του '80 και του '90, όταν η παρακμή είχε χτυπήσει κόκκινο και ο λαός είχε πραγματική κρίση ταυτότητας, σχοινοβατώντας μεταξύ ευρωπαϊκού διαβατηρίου και ανατολίτικου μπαξέ, η κόρνα των αυτοκινήτων σε έστελνε για εξέταση στον ΩΡΛ. Σήμερα που αποφάσισαν ότι «ανήκουν στη δύση» και είναι χαρούμενοι με αυτό, η ηχορύπανση στους δρόμους της πόλης μειώθηκε κατά 60%, όπως λένε οι έρευνες. Δυστυχώς, αυτή η κρίση ταυτότητας χτύπησε την Κύπρο. Από τη μια θέλουμε να είμαστε Ευρωπαίοι, αλλά από την άλλη οι αγρότες δεν δέχονται τους κανόνες υγιεινής που τους θέτει η Ένωση. Η κυβέρνηση βάζει έξτρα φόρους «επειδή τους επιβάλλει η Ένωση», αλλά δεν αποσύρει άλλους που δεν τους ζητά κανείς, εκτός από το πουγκί της κρατικής μηχανής. Η ανατολίτικη νοοτροπία δηλαδή, δεν ξεκινά πάντα από τον λαό. Ανατολίτικη νοοτροπία είχε το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα που πιάστηκε από την ΕΕ να πουλά το γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι στους Ευρωπαίους για ελληνικό. Όταν δηλαδή ο πολίτης έβλεπε τον τότε πρωθυπουργό να τα «παίρνει» συσκευασμένα μέσα στα πάμπερς, ο ίδιος ο πολίτης δεν έχει τη συνείδηση να μην κλέβει το κράτος, να κρατά τις γειτονιές καθαρές, να μην κτίζει σπίτια σε δασική γη.

Δεν ξέρω γιατί, πάντως ο κόσμος στην Κύπρο δεν χαμογελά πλέον. Δεν ξέρω τι φταίει, αλλά υπάρχει μια κατήφεια και μια απαισιοδοξία που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Δεν ξέρω τι άλλαξε, αλλά νιώθω τους γύρω μου να έχουν χάσει την καλή τους ευγένεια. Χθες περνώντας με το αυτοκίνητο δίπλα από μια γλυκιά κοπέλα -φατσούλα σαν τη Μαριλίτα του εξωφύλλου- που στεκόταν στη διαχωριστική νησίδα του δρόμου, δεν πίστευα τι άκουσα όταν στην ψύχρα μου φώναξε «Μαλάκα». Γιατί; Ούτε της κόρναρα ούτε της μίλησα, σχεδόν δεν την είδα. Κι όμως η γκόμενα είχε την ανάγκη να με πει μαλάκα! Φαντάζομαι με είπε μαλάκα ως στάση αυνανισμού, η οποία τη διεγείρει όταν ακούει τον εαυτό της να βρίζει! Ή μήπως μόλις έφυγε από το άσυλο της Αθαλάσσας; Άλλο λόγο ή αιτία δεν μπορώ να σκεφτώ.

Ξέρω πως κάποτε ακούγομαι σαν γέρος, ο οποίος κοιτάζει στο παρελθόν και τα ερεθίσματά του της άλλης ηλικίας. Είμαι όμως 37 και τα παίρνω όταν ακούω γυναίκες να μιλάνε σαν φορτηγατζήδες, να καπνίζουν στο αυτοκίνητο σαν σε θάλαμο αερίων, να κυκλοφορούν σαν τσουλιά χωρίς αρχή και τέλος στην αισθητική τους. Δεν λέω, η γυναίκα να είναι λίγο αντράκι, να σου ρίξει ένα γαμώτο όταν ψάχνει το κραγιόν στη θεόρατη τσάντα, να ντυθεί-ξεντυθεί το βράδυ στα Sfinakia, να καπνίσει το απόγευμα με στυλ στο Flo Cafe, αλλά όλα με μια χάρη. Όχι με τη χάρη του ταξιτζή και τη λεπτότητα του οικοδόμου.

Λέτε για όλα να φταίει η ποδοσφαιροποίηση του αντιθέτου φύλου; Μετά την γκόμενα στη νησίδα, την ίδια μέρα έπεσα σε δυο 18άχρονες, οι οποίες ντυμένες με φόρμες της Θύρας 9 πήγαν για νταλαβέρι και ψώνια στον περιπτερά μου. Το μουστάκι τους έλειπε...

must έποψη: Τελευταία Ενημέρωση