
Δημήτρης Λοττίδης
«Γεια σας, μια κράτηση θα ήθελα να κάνω για φαγητό, έξι άτομα.
-Μα για πότε;
-Απόψε.
-Αστειεύεστε; Δεν έχω ούτε για δείγμα. Αν θέλετε την άλλη βδομάδα να προσπαθήσω…».
Κανένας κούκλος, δίμετρος, άτριχος δεν ήταν γκόμενος ιστορικά
Η καύλα του κάθε μετρ, νομίζω, είναι να διώχνει κόσμο επειδή είναι γεμάτος. Οι περισσότεροι παίρνουν ένα ύφος Προέδρου της Δημοκρατίας -του Τάσσου εννοείται- και με μια άνεση και αυτοπεποίθηση σου ρίχνουν πόρτα. Από εκεί και πέρα απαντάς μ’ ένα πληγωμένο ψιθυριστό «Ευχαριστώ» και κλείνεις το τηλέφωνο. Υπάρχουν βέβαια μερικοί που τα παίρνουν στο κρανίο και αρχίζουν τα «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ…», αλλά για μένα είναι ξεφτίλα. Αν ήθελε να ξέρει ο τυπάς του εστιατορίου ποιος είσαι θα ρώταγε το όνομά σου. Όταν κατά την άποψή μου αρχίσεις το name dropping στο τηλέφωνο, είναι σαν να παρακαλάς το κρύο μπουγέλο, το οποίο θα το φας. Τότε, ο -συνήθως- άσχετος μετρ θα έχει να το λέει στο αφεντικό για τον μαλάκα επώνυμο που πήρε και παρακάλεσε για τραπέζι. Ο ιδιοκτήτης θα το περηφανευτεί στην ξανθιά socialite πάνω στα μπαρ, κι έχει ήδη γίνει βούκινο στο καυτό τρίγωνο Sfinakia-Zoo-Brewery.
Το θέμα συζήτησης τον τελευταίο μήνα είναι το πού βρέθηκε τόσος κόσμος ξαφνικά και είναι όλα γεμάτα! Από τα αμερικάνικα café, στα παραδοσιακά Pralina και από εκεί στις μπυραρίες, τα steak houses και τα ιαπωνικά (τα κινέζικα είναι στα κάτω τους). Θες κολλητό εστιάτορα για να κλείσεις τραπέζι για Παρασκευή-Σάββατο και αν βγεις την τελευταία στιγμή, θα τη βγάλεις με φαγητό του café.
Η πλέον θετική εξέλιξη είναι τα afternoon drinks που τα έφεραν τα νέα μαγαζιά και μας κάνουν να νιώθουμε σαν Νεοϋορκέζοι. Ούτε η Αθήνα δεν έχει τέτοιο απογευματινό vibe όπως η Λευκωσία! Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό, αλλά η κοινωνικοποίηση, τα χαμόγελα και τα χάδια πάνω από ένα mohito και μια draught είναι στο απόγειό τους.
Και καθώς χαζολογείς με τους κολλητούς σου πάνω από ένα πιάτο από ορεκτικά, δίπλα πηγαινοέρχονται γυναικοπαρέες, πιστά αντίγραφα της Carrie Bradshaw και της Samantha. Άλλες φορές πιο πετυχημένες και απελευθερωμένες στυλιστικά, κι άλλες με fashionista look που χαλάει όλη τη διάθεση.
Την περασμένη βδομάδα που βρισκόταν ο Αλέξης Γεωργούλης στην Κύπρο για τα θέατρα και βγαίναμε σαν ρεμάλια κάθε βράδυ, κατάλαβα και κάτι άλλο όσον αφορά τις γυναίκες. Τα sex&the city girls ήταν τα πιο προσεκτικά στις προσεγγίσεις τους πάνω στον γκόμενο. Φλέρταραν με το μάτι, σχολίαζαν και κουτσομπόλευαν από απόσταση ασφαλείας, ωστόσο δύσκολα την έπεφταν. Από την άλλη, οι πιο λαϊκές γκόμενες τριαντακάτι έμπαιναν κατ’ ευθείαν στο ψητό. Στην τρίτη κουβέντα έπεφτε το «Τι θα κάνεις μετά;» και στην τέταρτη το «Πού μένεις;». Καθαρές κουβέντες, αλλά λίγο ξελιγωμένες… Πολλές γνωστές μου έλεγαν πως ο Αλέξης δεν είναι πανέμορφος ή και δίμετρος (1.80 το έχει) και διερωτούνταν γιατί αυτός ο παροξυσμός. Μα αγαπούλες μου, εσείς οι γυναίκες διαμαρτύρεστε πως δεν υπάρχουν αρσενικά και όταν τα βρείτε διερωτάστε γιατί αυτά πηδούν συνεχώς. Κανένας κούκλος, δίμετρος, άτριχος δεν ήταν γκόμενος ιστορικά. Ο Tom Cruz είναι ενάμιση μέτρο, ο Mick Jagger δεν βλέπεται γενικά και τις είχε πηδήξει όλες, ο George Clooney έχει ως όπλο του τη γοητεία και όχι την ατσαλάκωτη ομορφιά. Ο άντρας που είναι ατσαλάκωτα κούκλος, συνήθως είναι gay ή metrosex ή αυτό βγάζει στις γκόμενες, όπως μου λένε οι ίδιες. Ιστορική είναι η ατάκα της Μάρθας Καραγιάννη, για έναν από τους κούκλους της εποχής της: «Χόρευα σ’ ένα μαγαζί και μπήκε μέσα ο Robert Mitchum. Έγινε χαμός, αλλά σαν άντρας δεν μου λέει τίποτα. Ένας μαντράχαλος, άπα πα πα…».
Βέβαια, η Μάρθα είπε και κάτι άλλο, το οποίο ισχύει για κάποιους ανθρώπους, είτε αρσενικά είτε θηλυκά: «Οι άντρες μπορούσαν να με έχουν, να με κουμαντάρουν δεν μπορούσαν». Και αυτός είναι ένας τύπος ανθρώπου που δεν μπορείς να τον αλλάξεις, απλά ζεις μαζί του.
Ο άντρας ή η γυναίκα που δεν μπορείς να κουμαντάρεις, θα πρέπει να αρκεστείς ότι τον/την έχεις και να ευχαριστείς τον Θεό που σου χάρισε τέτοια εμπειρία. Συνήθως, τέτοιοι είναι πολύπλοκοι, αγαπησιάρηδες και γεμάτο πάθος τύποι, οι οποίοι είναι «bigger than life», που λένε και οι Αμερικάνοι. Είναι ο άντρας που δίπλα του δεν θα βαρεθείς ποτέ, είναι η γυναίκα που όταν περπατά τρέμει η γη, έστω κι αν φορά flat σανδάλια. Τέτοιες γυναίκες πλέον δεν κυκλοφορούν παρά σαν τις καρέτα-καρέτα. Όλες είναι πλέον ψηλά πάνω στις πλατφόρμες τους, έτοιμες να γκρεμιστούν με τα μινιάρικα, το σολάριουμ και τη συνεχή μουρμούρα για την αγαμία. Κι αν δεν υπάρχει μουρμούρα για την αγαμία θα είναι η μουρμούρα για το ότι δεν την παντρεύεται, αν θα την παντρευτεί είναι η μουρμούρα του γάμου, όταν την παντρευτεί είναι η μουρμούρα μπας και την απατά. Αυτή σίγουρα δεν είναι γυναίκα, αλλά η παραδουλεύτρα που παντρεύτηκε! Ακόμη μεγαλύτερη είναι η απουσία των αρσενικών παλιάς κοπής, αφού οι άντρες είμαστε εξ ορισμού λιγότεροι και οι περισσότεροι δεν έχουν σεξουαλική ζωή από το άγχος της επιτυχίας, ενώ θεωρούν ως το απόλυτο γυναικείο είδωλο την Όλγα από τον Βαρόνο.
Επιστρέφουμε. Γιατί όλη η Κύπρος τα απογεύματα είναι έξω; Μα πολύ απλά: Ψάχνει την αποφόρτιση, να ρίξει ρυθμούς, να πάει πίσω στα βασικά. Με όλη αυτή τη matrix κοινωνικοποίηση του Facebook, τους ρυθμούς της ζωής, την κίνηση στους δρόμους, την αγαμία και το κέρατο (οξύμωρο αλλά υπαρκτό) και τις αρρώστιες που κάθε μέρα κτυπούν δίπλα μας (φτου φτου), τι να κάτσεις σπίτι να κάνεις; Να δεις τηλεόραση να ψυχοπλακωθείς με το Μίλα μου (Τσιάκκα γράψε πάλι Γειτόνους κι άστα μελό ρε φίλε, πήξαμε στη μαυρίλα), οι ελληνικές σειρές φέτος ήταν χειρότερες από τις κυπριακές. Το Lost και το CSI τα βλέπεις όποτε θες από το DVD, τα σπίτια μικραίνουν από την ακρίβεια και δεν έχεις χώρους, παιδιά δεν κάνει κανείς πλέον για να τα τρέχει, άρα προβλέπεται μια «κρίση» προς τα πάνω. Ότι δηλαδή θα βγαίνουν σαν τρελοί και χέστηκαν για το αύριο. Είναι έτσι κι αλλιώς το αύριο μια άλλη μέρα…






