
Δημήτρης Λοττίδης
Φεύγεις από το αεροδρόμιο της Λάρνακας. Δεν λέω, συμμαζεύτηκε από τον «στρατηγικό επενδυτή». Καθαρίστηκε, βάφτηκε, μπήκαν τα φαστφουντάδικα, βάλανε παρκέ στα αφορολόγητα, γενικά δεν ντρέπεσαι που είσαι Κύπριος ρε παιδί μου. Το πλέον όμως σημαντικό, είναι πως οι σκάλες έρχονται στην ώρα τους και όχι όποτε καπνίσει της Πολιτικής Αεροπορίας, όπως παλιά, και οι αχθοφόροι στις αποσκευές έχουν στο βλέμμα τους ένα άγχος σε αντίθεση με το βλέμμα της αγελάδας που είχαν προηγουμένως.
Το ότι δεν ντρεπόμαστε όμως, δεν σημαίνει πως γίναμε και Ευρωπαίοι, έστω και πολίτες της Μάλτας ή της Σικελίας! Όπως λέει και μία κυπριακή παροιμία «Είδε ο κώλος το βρακί και χέστηκε», έτσι κι εκεί είδαν άσπρους τοίχους φρεσκοβαμμένους και τους γέμισαν με διαφημίσεις. Στα πατώματα, στις οθόνες, στις εξόδους, στα λεωφορεία, σε λίγο και στις σκάλες (πώς τους ξέφυγαν;). Την ίδια ώρα πρέπει να είμαστε η πρώτη χώρα στην Ένωση, που στον έλεγχο αποσκευών χρησιμοποιούμε ξένης καταγωγής ιδιώτες σεκιουριτάδες που δεν μιλούν ελληνικά. Ναι, καλά ακούσατε. Αν, δηλαδή, πάει η γιαγιά μου η Σαββού στο αεροδρόμιο και η ευγενική κυρία από τη Μολδαβία τής πει σε άπταιστα Ρωσοαγγλοελληνικά «Belt sou kyria», η καημένη η γιαγιά θα τα βρέξει.
Όταν, λοιπόν, φύγεις με το καλό από τη Λάρνακα και προσγειωθείς, όπως εγώ την προηγούμενη βδομάδα, στο Μιλάνο, όχι πως τρελαίνεσαι από την οργάνωση και την αίσθηση της «ομορφιάς», αλλά νιώθεις πως πήγες σε άλλη χώρα. Το ίδιο δε νιώθεις αν φύγεις από εκεί και πας στη Φρανκφούρτη, στο Παρίσι ή στο Άμστερνταμ. Στην Ηπειρωτική Ευρώπη έχει ήδη δημιουργηθεί μία ενιαία κουλτούρα καθημερινότητας. Είτε μένεις στη Γερμανία είτε στη Βόρεια Ιταλία είτε στη Γαλλία, τις ίδιες ανησυχίες έχεις, την ίδια ατζέντα, η ίδια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας σε εξυπηρετεί, στα ίδια αεροπλάνα θα μπεις, τα ίδια ρούχα θα σε βομβαρδίζουν οι διαφημίσεις να φορέσεις, το ίδιο φαγητό θα φας.
Όπως λέει και μια κυπριακή παροιμία “είδε ο κώλος το βρακί και χέστηκε”, έτσι κι εκεί είδαν άσπρους τοίχους φρεσκοβαμμένους και τους γέμισαν με διαφημίσεις
Το εκπληκτικό της όλης υπόθεσης είναι πως όλοι οι κάτοικοι αυτών των χωρών ψιλοσυνεννοούνται στ’ αγγλικά, μ’ ένα άγγιγμα της δικής τους γλώσσας. Πριν δέκα χρόνια, αν μίλαγες στον Ιταλό ταξιτζή στ’ αγγλικά, θ’ απαντούσε εκνευρισμένος στα ιταλικά και μάλιστα της τοπικής διαλέκτου, με τρία «mamma mia» σε μια πρόταση. Αντίστοιχα στη Φρανκφούρτη το 1997, δεν θα διανοούταν κανείς να ντύσει ουρανοξύστη με σλόγκαν στα αγγλικά, για να προωθήσει γερμανικό αυτοκίνητο!
Την ίδια ώρα τα εστιατόρια στην Ιταλία προτείνουν στο μενού εκτός από πίτσα, πάστα και λουκάνικα Φρανκφούρτης μαζί με ολλανδική μπύρα και συνοδευόμενα από γαλλικά μπρι. Σ’ αυτόν τομέα, η ενιαία ευρωπαϊκή κουζίνα κάνει θαύματα, αφού συγκεντρώνει όλα τα καλά στοιχεία απ’ όλες τις χώρες, διώχνοντας τα ανούσια γερμανικά φαγητά με τις χάλια σάλτσες, τις ιταλικές μέτριες μπύρες και τα γαλλικά μπλιαχ αλλαντικά.
Με λίγα λόγια, αν μένεις στη Φρανκφούρτη και έχεις εξοχικό στον Κόμο της Βόρειας Ιταλίας, δεν θα νιώσεις πως πηγαίνοντας το σαββατοκύριακο στο εξοχικό σου πας σε άλλη χώρα.
Η ευρωπαϊκή κουλτούρα της καθημερινότητας έχει απλοποιήσει τα πράγματα στην Ένωση, τσιμπώντας και υιοθετώντας από κάθε χώρα τα καλύτερά της γονίδια. Για παράδειγμα, από τη Φρανκφούρτη πήγα Σάλτσπουρκ με Αυστριακές Αερογραμμές, έφαγα στο αεροπλάνο προσούτο με φρέσκια μοτσαρέλα, δοκίμασα ένα καινούργιο γαλλικό αυτοκίνητο (για λογαριασμό των 4ΤΡΟΧΩΝ), μας μιλούσαν αγγλικά, μείναμε σ’ ένα ξενοδοχείο πάνω στη λίμνη, μας τάισαν γαλλικό φαγητό με ισπανικό κρασί Rioja και οδηγήσαμε τ’ αυτοκίνητα στις παρακείμενες γερμανικές autobahn. Πολιτισμός! Α, ξέχασα να σας πω, πως μας είχαν μεταφραστές και στα ελληνικά.
Πού καταλήγω; Δυστυχώς, θα ασπασθώ τη ρήση Καραμανλή: «Η Κύπρος είναι μακριά». Και το χειρότερο, είναι πως δεν προσπαθεί η ίδια να έρθει κοντά στην υπόλοιπη Ευρώπη. Είτε ως αντίληψη και καθημερινότητα είτε από πλευράς επικοινωνίας. Για να ταξιδέψεις σε οποιαδήποτε χώρα της Ένωσης, πλην της Ελλάδας, θα πρέπει να πληρώσεις πάνω από 200 λίρες για το εισιτήριο (κάποτε και πάνω από 300 λίρες), την ώρα που ο μέσος Ευρωπαίος δεν δίνει τόσα λεφτά για να ταξιδέψει υπερατλαντικά στην Αμερική!
Οι μουρόχαυλοι που μέχρι το 1990 μας είχαν στον ύπνο χωρίς ιδιωτική τηλεόραση και ραδιόφωνο, αποβλακωμένους από τις αηδίες του τότε ΡΙΚ και την εσωστρεφή μιζέρια του «ομφαλού της γης», τα ίδια μυαλά της ίδιας γενιάς που ακόμη κυριαρχεί, κρατούν τη φυσική μας επικοινωνία με την Ένωση ως προνόμιο των λίγων, ως μονοπώλιο για τους εργαζομένους των Κ.Α. που δικαιούνται με τα επιδόματά τους να ταξιδεύουν δωρεάν παντού, ενώ ο μέσος πολίτης, χρειάζεται για να ταξιδέψει τρεις φορές τα λεφτά ανά χιλιόμετρο που πληρώνει σε αεροπορικό ο μέσος Ευρωπαίος. Για τον ίδιο λόγο αλλά και για τις μίζες, παραγγέλλουν τα δισθεόρατα Airbus 330, λες και οι Κυπριακές Αερογραμμές είναι οι Emirates και θ’ αρχίσουν τα υπερατλαντικά! Ενώ θα μπορούσαν, προσφέροντας πραγματική υπηρεσία, ν’ αγόραζαν Fokker ή Embraer των 70-100 θέσεων και να πύκνωναν το δίκτυο της Κύπρου, με όλες τις κύριες πόλεις της Ένωσης, προσφέροντας φτηνά εισιτήρια.
Αντ’ αυτού, επένδυσαν σε αεροπλάνα για να πηγαίνουν στη Σρι Λάνκα να φέρνουνε (τρομάρα μας) τις οικιακές βοηθούς. Δηλαδή, να μην μπορώ εγώ να ταξιδέψω στη Μαδρίτη επειδή δεν πάνε τα «εθνικά φτερά», αλλά να μπορούν οι Σριλανκέζες να πηγαίνουν σπίτι τους με επιδοτούμενα ζημιογόνα δρομολόγια! Γι’ αυτό σας λέω, «η Κύπρος είναι μακριά» και σε απόσταση, αλλά κυρίως σε μυαλά!
Αν, όμως, άνοιγαν στην ώρα τους οι ουρανοί και άφηναν φτηνές αεροπορικές εταιρείες όταν έπρεπε να έρθουν στην Κύπρο μη συντηρώντας τα 200 άτομα του λογιστηρίου των Κυπριακών Αερογραμμών (!), είναι πολλοί που θα έκλαιγαν τη μοίρα τους, με πρώτους τους απατεώνες που αναπτύσσουν τη γη δια της αργής σαλαμοποίησης και πουλούν εξοχικά στον Πρωταρά και στην Πάφο 200.000 λίρες τα εκατόν τετραγωνικά. Σκεφτείτε, τι θα γινόταν αν ήταν 120 λίρες το εισιτήριο για Μιλάνο, όπου από εκεί είσαι σε 20 λεπτά στο εξοχικό σου πάνω στη λίμνη με 50.000 λίρες τα εκατόν τετραγωνικά.






