
Δημήτρης Λοττίδης
Συνήθως για να γράψω ένα καλό κείμενο, πρέπει κάποιος να με τσιτάρει. Την ίδια ώρα έχω μείνει ο μοναδικός άντρας αρθρογράφος του περιοδικού και με αγχώνει μπας και βγω έξω από τη θεματολογία που η Ιωάννα και η ομάδα της στήνουν με τόση θηλυκότητα κάθε μήνα. Το πρόβλημα στην έμπνευση αυτής της στήλης είναι πως μεγαλώνοντας, όλο και λιγότερα πράγματα με κάνουν να χάνω την ψυχραιμία μου, να είμαι στη τσίτα, να θέλω γράψω γι’ αυτά, ενώ τα περισσότερα τα βλέπω πιο σφαιρικά, αλλά και πολλές φορές ψυχρά. Για παράδειγμα, πριν τρία χρόνια, τέτοια εποχή, οι φωνές μου για ένα κακό layout θα ακούγονταν μέχρι και τον Αλέξη τον οδηγό μας, ενώ αυτός οδηγούσε στη Μακαρίου. Σήμερα, και τον τελευταίο χρόνο, όλο και περισσότερο σε μια κρίση θα σκεφτώ προβληματισμένος, παρά θα τριγυρνάω σαν σβούρα στους διαδρόμους.
Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους με ψυχραιμία. Η ηρεμία στις κρίσεις -μικρές ή μεγάλες- είναι ένδειξη σοφίας, είναι απόδειξη αυτοπεποίθησης και φέρνει καθαρότητα μυαλού που οδηγεί στις σωστές αποφάσεις. Από την άλλη, αν έχεις τέτοια ψυχραιμία στα είκοσι και στο ξεκίνημα των τριάντα, μάλλον για μπάζο είσαι και όχι για άνθρωπος της δημιουργίας. Ψυχραιμία και ηρεμία στα τριάντα και κάτι, έχουν οι λογιστές και οι νταβατζήδες. Και γιατί να αγχωθούν στην προκειμένη περίπτωση; Δεν είναι αυτοί που θα πτωχεύσουν (φτου-φτου) ούτε και αυτοί που θα γαμηθούν.
Τίποτε δεν συγκρίνεται με το πονηρό χαμόγελο ενός παιδιού τριών χρόνων
Στα τριάντα φεύγα όμως, ανεβαίνοντας την παραγωγική πυραμίδα και φτάνοντας στο κρίσιμο σημείο όπου διοικείς τις τύχες άλλων, χωρίς όμως να έχεις εξασφαλιστεί ακόμα οικονομικά, αλλά και χωρίς να φτάσεις σ’ αυτό το οποίο θεωρείς «απόλυτη επιτυχία», το καθαρό μυαλό είναι μονόδρομος, χωρίς μάλιστα επιστροφή. Σε αυτή την ηλικία, είσαι ο πιο άτυχος άνθρωπος του κόσμου. Είσαι μονίμως το λάθος άτομο, στο λάθος χρόνο, στη λάθος περίσταση. Εξηγώ: Έχεις λεφτά να κάνεις ωραία ζωή, αλλά δεν έχεις χρόνο. Έχεις τη δύναμη να προσελκύσεις τα ωραιότερα θηλυκά της πιάτσας αλλά είσαι παντρεμένος, η γυναίκα σου ζει την καλύτερή της φάση αλλά εσένα από το πολύ focus στη δουλειά, το μυαλό σου είναι αλλού. Στα είκοσι είχες το χρόνο, σου σηκωνόταν λες και ήταν η σημαία του σχολείου, αλλά πηδούσες με το σταγονόμετρο, ενώ δεν είχες λεφτά να ζήσεις το χρόνο που υπήρχε άφθονος και κυλούσε αργά.
Από την άλλη πλευρά, όταν καβαλήσεις τα σαράντα, θα έχεις (ακόμη περισσότερα) λεφτά για καλή ζωή, θα έχεις το χρόνο (γιατί δουλεύουν άλλοι πλέον για σένα) αλλά θα πρέπει να προσέχεις πλέον τη διατροφή, την κούραση και τα ξενύχτια. Λένε όμως, αυτοί που τα ζουν, πως στα σαράντα μαθαίνεις να φτύνεις το άγχος, με αποτέλεσμα η σημαία να κυματίζει πάλι περήφανα στον ιστό της. Πού οδηγεί, λοιπόν, η κουβέντα μας: Στο, όπως λέει και η Vodafone, «ζήσε τη στιγμή», μόνο αυτό μετράει. Ούτε το χθες ούτε το αύριο. Ιδιαίτερα ζήσε τη στιγμή που δεν έχει μεγάλο εύρος και βάθος. Ζήσε την καθημερινότητα με το ποτήρι μισογεμάτο. Πιο κάτω σας καταγράφω τα είκοσι μικρά πραγματάκια της στιγμής, που με κάνουν να χαμογελώ αυτή την περίοδο:
1.Ο γιος μου. Τίποτε δεν συγκρίνεται με το πονηρό χαμόγελο ενός παιδιού τριών χρόνων.
2.Ένα περιοδικό μας, μόλις έρθει από το τυπογραφείο για previewing. Η ηδονή της δημιουργίας.
3.Ένα μπουκά3.λι Rioja Reserva, στο σωστό ποτήρι με το σωστό τυρί, και τη Μαρία χαμογελαστή απέναντί μου. Επιτέλους κατάλαβα γιατί οι Ισπανοί είναι πάντα χαρούμενοι.
4.Ο καβγάς για τους 14 μήνες θητείας. Επιτέλους, μπήκαμε στην ουσία.
5.Ο καφές το πρωί. Αχνιστός espresso illy. Πάντα, ο πρώτος της ημέρας είναι πιο ξεχωριστός από τους επόμενους.
6.Ο κήπος μου που επιμένω να φτιάχνω μόνος μου χωρίς κηπουρό. Στην αρχή βαριέσαι, αλλά όταν τον τελειώσεις δεν σταματάς να τον κοιτάζεις.
7.Το group therary της αντροπαρέας για τον καφέ της Παρασκευής. Τόσες μαλακίες και τόσες άσκοπες κουβέντες, δεν μπορείς να πεις ποτέ στον ψυχολόγο.
8.Οι ώρες αναμονής στα αεροδρόμια. Με κλειστό το κινητό και ανοικτό το laptop, σκέφτεσαι και δημιουργείς. Τις πιο σημαντικές αποφάσεις, τις πήρα σ’ ένα τέτοιο αλλόκοτο σκηνικό.
9.Οι ατέλειωτες συζητήσεις με τη γυναίκα μου για design και διακόσμηση. Ό,τι πιο χαλαρωτικό και ερωτικό.
10.Οι μασονικού τύπου συνάξεις στην οικογένεια τα μεσημέρια, γύρω από ένα καφέ του Λαϊκού. Είναι η στιγμή που ατακαδόρος Χρίστης αποκτά χαμόγελο (επιτέλους!)
11. Η βαριεστιμάρα να ξεκινήσεις το shopping και η ανυπομονησία να τα φορέσεις όλα την επομένη το πρωί.
12. Το διάβασμα των «4Τροχών» από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Sorry παιδιά των άλλων περιοδικών, αλλά η πρώτη αγάπη δεν ξεχνιέται ποτέ!
13. Το όνειρο και οι συζητήσεις για το επόμενο αυτοκίνητο. Πάντα είναι καλύτερο να φαντάζεσαι κάτι, παρά να το αποκτάς (δυστυχώς!).
14. Οι στρατηγικές συναντήσεις με τα στελέχη της εταιρείας. Πάντα κάποιος θα θυμηθεί με παράπονο πως πριν οκτώ χρόνια στο ξεκίνημα, τους έφερνα παγωτίνια για ενίσχυση του team spirit.
15. Μία άγνωστη chic γυναίκα στο δρόμο η οποία εκπέμπει αυτοπεποίθηση. Δεν θα της μιλήσεις ποτέ, αλλά θα σου φτιάξει τη μέρα. Γι’ αυτό λένε πως σέρνει καράβι…
16. Τζάκι στο σπίτι στο βουνό με Sex&the city για 15η φορά στο DVD. Σαββατοκύριακα εννοείται.
17. Τους νεαρούς της εταιρείας να εξελίσσονται κάνοντας μικρά βήματα για την εταιρεία, μεγάλα για τους ίδιους. Η χαρά της επιβεβαίωσης ότι επέμενες για κάποιους την κρίσιμη ώρα και δικαιώθηκες χρόνια μετά.
18. Ο γάμος του καλύτερού σου φίλου. Έγινε κι αυτό και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του!
19. Η συναναστροφή με σοφούς μεγαλύτερους ανθρώπους. Όχι ως status, αλλά ως συνεχή μαθήματα ζωής. Κάθε φορά κι ένα έξτρα πτυχίο.
20. Ο επόμενος στόχος. Αν δεν τον έχεις, τα κύτταρα του εγκεφάλου δεν οξυγονώνονται!






