
Δημήτρης Λοττίδης
Ο χρόνος είναι ένα στοιχείο μέτρησης πολύ περίεργο. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως, τεχνικά, κυλά όπως παλιά. Ως μονάδα μέτρησης με βάση τα δευτερόλεπτα είναι η ίδια από το 1670, αν και το άγχος για τα ραντεβού μπήκε στη ζωή μας από το 1956, με το πρώτο ατομικό ρολόι.
Αυτό που φαντάζει περίεργο είναι η διαχείριση του χρόνου από τους ανθρώπους τότε και σήμερα. Πριν 20 χρόνια, για να πας στο Λονδίνο έπρεπε να προετοιμάσεις το ταξίδι ένα μήνα πριν και να το πληρώσεις με τιμή μέσου μηνιαίου μισθού -και θα καθόσουν εκεί μια βδομάδα τουλάχιστον. Πριν 10 χρόνια, για να στείλεις ένα video στην Αμερική έπρεπε να περιμένεις μία βδομάδα, μέχρι να πάει η κασέτα. Πριν 5 χρόνια, για να αγοράσεις ένα Prada φόρεμα έπρεπε να πας στο Μιλάνο. Σήμερα, μ’ ένα κλικ και δύο μέρες υπομονή έρχεται κοντά σου από το net-a-porter. Μέσα σε όλα αυτά, τα ερεθίσματα είναι περισσότερα, πιο μαζικά και πιο έντονα. Είτε μιλάμε για ερεθίσματα σεξουαλικά είτε δημιουργικά είτε πνευματικά είτε ακόμη και ποδοσφαιρικά! Η σημασία του κάθε δευτερόλεπτου είναι πολύ μεγαλύτερη, αφού μπορείς να κάνεις πολύ περισσότερα πράγματα. Από την άλλη, η διαχείριση του κάθε λεπτού έχει περισσότερη σημασία, μιας και οι επιλογές ζητούν προτεραιότητες. Η κατανομή μιας ώρας θέλει πραγματική μαεστρία για να τη ζουμίσεις δημιουργικά, όσο περισσότερο μπορείς. Η ζήση μίας μέρας είναι αρκετό ερέθισμα για να γράψεις κι ένα βιβλίο! Πώς ξεκινάς το πρωί και με ποια διαδρομή καταλήγεις το βράδυ στο κρεβάτι.
Η σημασία του κάθε δευτερόλεπτου είναι πολύ μεγαλύτερη, αφού μπορείς να κάνεις πολύ περισσότερα πράγματα
Μέσα σε αυτόν τον «πόλεμο», δύο πράγματα είναι αντίθετα αλλά εξίσου σημαντικά: Να διαχειρίζεσαι τη ζωή και το χρόνο που σου δίνει όσο πιο καλά μπορείς. Και την ίδια ώρα, να σταματάς το χρόνο όταν πρέπει, για να παίρνεις τις ανάσες που οφείλεις στον εαυτό σου.
Τι είναι όμως το πιο «καλό»; Σίγουρα δεν υπάρχει αντικειμενικό «καλό». Το καθετί είναι διαφορετικό για τον καθένα. Το καλό για κάποιον είναι να κτυπιέται στο γυμναστήριο και για άλλον να τρώει ασταμάτητα και να στοιβάζει λίπος (του Ζαχόπουλου του χρειάστηκε το λίπος όταν έπεσε από πέντε ορόφους, αφού αυτό τον έσωσε!). Για άλλον το καλό είναι να κοιμάται τα μεσημέρια και να κολοβαρά ως κυβερνητικός υπάλληλος, ενώ για κάποιον άλλον να τρέχει στους δρόμους με την αδρεναλίνη στο κόκκινο. Για μερικούς μπορεί το καλό να είναι το σύστημα γυμναστήριο-αισθητικός-μαγειρική-κουτσομπολιό, για άλλους μπορεί να είναι διαδήλωση για τη σωτηρία του Ακάμα! Στην ουσία, πλέον, δεν υπάρχει το «καλό» για όλους. Υπάρχει μόνο το «καλύτερο» για τον καθένα ξεχωριστά. Υποκειμενικά, συμφεροντολογικά και καθαρά. Τα ζητήματα του κοινού «καλού» τα έλυσαν άλλοι εδώ και δεκαετίες, άλλες φορές με αίμα κι άλλες φορές με αναίμακτη μαεστρία. Υπάρχουν πλέον αλάνθαστες δομές που προσέχουν το κοινό «καλό» και ο κάθε λαός παίρνει αυτό που του αξίζει. Το ατομικό «καλύτερο» είναι το ζητούμενο. Και σε αυτό επιμένω.
Επιμένω γιατί μπήκαμε στον Μάρτη. Η κάθε άνοιξη πλέον είναι πολύ διαφορετική από την προηγούμενη. Πρώτα απ’ όλα είμαστε όλοι ένα χρόνο μεγαλύτεροι! Κατά δεύτερον, έχουμε την εμπειρία της προηγούμενης που δεν θα ξανάρθει και τρίτον η πλαστική, η μόδα, τα καλύτερα τα αυτοκίνητα και το internet είναι ακόμη καλύτερα.
Άρα έχουμε αυτή την άνοιξη ακόμη περισσότερες ευκαιρίες για να περάσουμε καλύτερα. Να ομορφύνουμε περισσότερο. Να μάθουμε πληροφορίες σημαντικότερες, να χαμογελάσουμε με αισιοδοξία ακόμη πιο πολύ.
Ξέρω πως αρκετοί από εσάς περιμένετε πολιτική κουβέντα από τη στήλη. Γνωρίζω επίσης πως την περιμένετε, επειδή εγώ έδωσα αυτό το δικαίωμα στο προηγούμενο τεύχος. Εγώ δεν μοιράζομαι καμία από τις δύο απόψεις που κυκλοφορούν. Ούτε τη μια, την πεσιμιστική, η οποία λέει πως θα γίνει η πλατεία «κόκκινη» ούτε την άλλη, βέβαια, η οποία προσδοκά πως θα γεμίσουν οι τσέπες του εργαζόμενου λαού! Αυτά τα ζητήματα, όπως είπα και πριν, έχουν λυθεί εδώ και καιρό, οι δομές μας είναι δεδομένες ως κοινωνία και όποιος προσπαθήσει να τις υπερβεί θα φάει τα μούτρα του. Έτσι απλά. Το θετικό της όλης υπόθεσης είναι πως επιτέλους θα κυβερνούν πλέον δύο πόλοι και οι συμφεροντολόγοι του δήθεν «κέντρου» θα μπουν σιγά-σιγά στη γωνία, παίρνοντας στα επόμενα χρόνια αναλογικά τη δύναμη που τους αξίζει και όχι τον δυσανάλογο ρυθμιστικό ρόλο βολέματος, που είχαν μέχρι σήμερα. Από την άλλη, μετέχοντας κεντροδεξιά στοιχεία στην κυβέρνηση αριστερών, το πράγμα γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον. Οι πρώτοι θα είναι ο σταθεροποιητικός παράγοντας στην ψυχολογία της αγοράς, οι διαφωνίες τους ωστόσο που θα έρθουν θα κάνουν την πολιτική ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.
Η ουσία παραμένει, όμως, η ίδια: Μας περιμένει μία άνοιξη κι ένα καλοκαίρι γεμάτα ευκαιρίες, για να περάσουμε καλύτερα. Ψωνίστε πρώτες τα καυτά αέρινα φορεματάκια, κτυπήστε τον πλαστικό, αλλά με μέτρο, ερωτευθείτε όσοι νιώθετε ένα κενό μέσα σας και χαμογελάστε μιας και είναι δεδομένο πως με βάση τη νέα χώρα μας, την Ευρωπαϊκή Ένωση, κάθε χρονιά είναι καλύτερη σε ευκαιρίες για να περάσουμε ατομικά καλύτερα από την προηγούμενη.






