ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: loose jeans, αέρινο λευκό πουκάμισο και πλεκτό στους ώμους

Το ψώνιο ενός μικροαστού

Δημήτρης Λοττίδης

Δημήτρης Λοττίδης

Πριν γράψω αυτό το editorial, έβλεπα το spreadsheet των προϋπολογισμών της εταιρείας για το 2008, με τον γνωστό κόμπο στο στομάχι να με βυθίζει περισσότερο στην καρέκλα του γραφείου. Ο κόμπος έχει να κάνει με το μέγεθος της εταιρείας που φτιάξαμε μέσα σε λίγα μόνο χρόνια. Θυμάμαι πως όταν η Σούλλα άρχισε να μας βγάζει (εμάς τους άσχετους) μηνιαίους λογαριασμούς, όλα χωρούσαν σε τρεις σελίδες. Σήμερα, οι τρεις έγιναν σαράντα τρεις (σημαδιακό;) κι εγώ, άσχετος ακόμη από οικονομικά, προσπαθώ να βγω από μέσα χαράζοντας στρατηγική για το μέλλον του Ομίλου (πλέον). Τα τέσσερα άτομα στο ανώγι της Βυζαντίου 10 του 1999 έγιναν ενενήντα τρία το 2007 κι εγώ αγχώνομαι, όχι επειδή είμαστε πλέον πολλοί, αλλά για το αν θα μας χωρέσουν τα νέα μας γραφεία, αυτά που θέλω να κάνουμε στο μέλλον.

 Βλέπετε, εγώ και ο Χρίστης είμαστε κλασικά παιδιά της μεσοαστικής Λευκωσίας με γονείς μισθωτούς δημόσιους υπάλληλους, που το μόνο που μπόρεσαν να μας δώσουν στο επίπεδο της επιχειρηματικότητας ήταν οι αρχές της ζωής μας. Τελικά όμως αυτό, οι αρχές δηλαδή να είσαι σωστός και έντιμος, μαζί με ισορροπημένη οικογενειακή παιδική ηλικία (που σε προστατεύει ως αντιβιοτικό μια ζωή από complex) και πολύ ταλέντο, είναι αρκετά για να δημιουργήσεις από το πουθενά αυτό που όλοι μας δημιουργούμε στις Ειδικές Εκδόσεις.

Τα τέσσερα άτομα στο ανώγι της Βυζαντίου 10 του 1999 έγιναν ενενήντα τρία το 2007 κι εγώ αγχώνομαι

 Βέβαια, δεν θα μπορούσαμε να φτιάξουμε τίποτα, αν δεν υπήρχε το περιοδικό που κρατάτε στα χέρια σας. Απ’ όλα όσα απαρτίζουν σήμερα τις Ειδικές Εκδόσεις -τα έντεκά μας περιοδικά, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και το outdoor media- για τίποτα δεν είμαστε τόσο περήφανοι όσο για το must!

 Το must είναι ο λόγος που χαμογελούμε όταν βγαίνει όπως το ονειρευόμαστε, είναι ο λόγος που δεν κοιμόμαστε τα βράδια όταν δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Δυστυχώς δε, συνήθως δεν είμαι ευχαριστημένος, μιας και η λεπτομέρεια έχει γίνει πλέον ο καθημερινός μας εφιάλτης. Γι’ αυτό είναι που γίνομαι παγώνι όταν εταιρείες κολοσσοί του lifestyle όπως η LVMH, οι εταιρείες καλλυντικών, η Time Warner ή ο ίδιος ο Karl Langerfeld, το ατελιέ του Trussardi ή το ατελιέ της Sonia Ryckel, συγκρίνουν το περιοδικό μας μόνο με τις κύριες εκδόσεις των διεθνών τίτλων όπως το «Elle», η «Vogue» και το «Marie Claire», κι όχι με τα υποκαταστήματα των ελληνικών που εκδίδονται στην Κύπρο.

 Όταν ξεκίνησε το must είχαμε μια στρατηγική, η οποία ήταν επτασφράγιστο μυστικό (και μπορώ να την πω τώρα μιας και έχει αλλάξει): Θέλαμε να δώσουμε ένα κυπριακό περιοδικό, αντίστοιχο με αυτά που αγοράζουμε όλοι στα περίπτερα και προέρχονται είτε από την Ελλάδα είτε από την Αγγλία. Η διαφορά μας τότε από το «Όμικρον», το οποίο ήταν το πρώτο lifestyle κυπριακό περιοδικό, ήταν ότι εμείς δεν θέλαμε να φτιάχνουμε ελληνική ύλη στην Κύπρο, ούτε να γίνουμε πρεσβευτές των πολιτιστικών κέντρων προωθώντας την κουλτούρα της ελίτ. Το must ήθελε να δημιουργήσει από την αρχή τον κυπριακό lifestyle κόσμο, να φτιάξει Κύπρια covergirls, να θεοποιήσει (με υπερβολές πάντα γίνονται τα trends) Κύπριες ιέρειες του στυλ, να θάψει και να κάνει τζερτζελέ αυτές που πάνε γυρεύοντας.

 Αυτό θέλαμε, αυτό κάνουμε, αυτό πετύχαμε. Όταν βγήκε το must στις 23 Μαΐου 1999, οι κοσμικές εμφανίσεις γίνονταν στις δεξιώσεις του κυρίου Πρέσβη και οι φωτογραφίες εστιάζονταν στις κυρίες Ρολάνδη, Κυπριανού και στη γυναίκα του Ιταλού πρόξενου. Οι φωτογραφίες δε, ήταν ριγμένες στις πίσω σελίδες του «Περιοδικού» και του «Όμικρον», αλλά και στις αλησμόνητες «Σελίδες», το πρώτο κατά την άποψή μου lifestyle κυπριακό περιοδικό.

 Όταν βγήκε το must και το τύπωσε το τυπογραφείο Κασουλίδης, κάποιοι μας ειρωνεύονταν υποτιμητικά πως αυτοί «τυπώνουν στην Αθήνα». Και φυσικά, όλοι τελικά κατέληξαν σε κάποια φάση να τυπώνουν στο ίδιο τυπογραφείο με μας. Μάλιστα, έκαναν και καυγά να τυπώνονται στην ίδια μηχανή με το must, πιστεύοντας πως αυτή ευθύνεται για τη λάμψη του περιοδικού. Το must, επίσης, είναι αυτό που καθιέρωσε το μέγεθος που έχουν σήμερα όλα τα κυπριακά περιοδικά, αφού ήταν το πρώτο που αποφάσισε να φύγει από το υπερμέγεθες 23Χ30 cm.

 Είναι πολλές οι πρωτιές του περιοδικού μας, ειδικά ως trend setter που είναι, και δεν θα αναφερθώ στις έρευνες αναγνωσιμότητας και τις γελοιότητες που σκαρφίστηκαν κάποιοι, μη αντέχοντας την πρωτιά του στις επίσημες στατιστικές, αλλά και στις πωλήσεις. Τώρα αυτοί που κάνουν τις λαμογιές βάζουν λυτούς και δεμένους «να τα βρούμε». Δυστυχώς, αγαπούλες μου, η αγορά, ιδιαίτερα στη μικρή Κύπρο, έχει αλάνθαστο αισθητήριο. Στα ραβασάκια που μου στέλνουν τα λαμόγια, απαντώ πως όταν σοβαρευτούν θα τους αποδεχθούν όλοι, μαζί κι εγώ. Σχεδόν πάντα, τα πράγματα είναι πιο απλά απ’ ό,τι τα φανταζόμαστε και οι πωλήσεις είναι ο αλάνθαστος δείκτης υγείας του κάθε περιοδικού. Τα υπόλοιπα, είναι ένας φανταστικός κόσμος που φτιάχνουμε για εμάς και τους κολλητούς μας, ο οποίος σε κάποια μέρα θα καταρρεύσει ως χάρτινος πύργος.

 Το must έχει αλλάξει στα οκτώ του χρόνια μόνο τρεις ομάδες. Όλοι όσοι πέρασαν ελπίζω να τo είδαν ως σχολείο και διασκέδαση μαζί. Όλοι έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, όμως είμαι πολύ ευτυχισμένος μιας και αντί να γερνάει το περιοδικό με το πέρασμα του χρόνου, η σημερινή ομάδα το φτιάχνει με την ενεργητικότητα και τη φρεσκάδα που είχαμε μόνο στην αρχή. Το must έχει μια μαγεία και η Ιωάννα νομίζω ότι την έπιασε πρώτη απ’ όλους τους «παλιούς»: Σου βγάζει τον καλύτερό σου εαυτό, σε βελτιώνει με τις διεργασίες του ως άνθρωπο, σου ομορφαίνει τον κόσμο. Αυτή τη μαγεία που πλανιέται πάνω από τα κεφάλια μας δεν μπορείς να τη νιώσεις με άλλο περιοδικό. Δεν μπορείς να τη μεταφέρεις όπου και να πας, γιατί απλούστατα δεν στηρίζεται σ’ έναν άνθρωπο, σ’ ένα γεγονός, σε μια σύμπτωση. Παλιά έλεγαν πως αν φύγει ο τάδε θα «διαλυθεί», αν φύγει ο άλλος θα χάσει την αισθητική του. Για ένα πράγμα συμφωνώ: Όσοι έφυγαν με τη δικαιολογία ότι «έκαναν τον κύκλο τους», τελικά είχαν δίκαιο. Ο κύκλος όταν κλείνει, ανοίγει ένας καινούργιος, και η μαγεία του must φροντίζει να είναι πάντα καλύτερος από τον προηγούμενο!

 

must έποψη: Τελευταία Ενημέρωση