
Δημήτρης Λοττίδης
H ζωή τελευταία είναι πολύ συγχυσμένη. Από τη μια ήρθε το ευρώ και δεν ξέρουμε αν πρέπει να χαρούμε ή να λυπηθούμε, από την άλλη δεν βρέχει και το ψοφόκρυο μάς πηδάει τα κόκαλα κάθε βράδυ στους 3ºC, και από πάνω έχουμε και τους πολιτικούς να μας πρήζουν για την προεδρία, το Κυπριακό και άλλα παλαβά. Λες και υπάρχει περίπτωση να λυθεί το Κυπριακό και τα σύνορά μας να είναι στην Κερύνεια, όπως έλεγε και το γνωστό -πλέον γραφικό- σύνθημα.
Η ιστορία με το Κυπριακό είναι πολύ παλιά βέβαια και κάθε φορά που είχαμε ή έχουμε εκλογές, αυτό το γαμημένο είναι «στην πιο κρίσιμή του καμπή». Σαν να εμφανίζεται στο δρόμο μας μια καμπή όταν έχουμε εκλογές. Την υπόλοιπη περίοδο, ο δρόμος είναι ίσιος και μάλιστα τετραπλής κατεύθυνσης! Κάποιοι, μάλιστα, λένε πως θα μας φέρουν πίσω το τρισκατάρατο σχέδιο του μελαψού ψηλόλιγνου κύριου. Πάντως, ο καημένος ο Ανάν, ο οποίος πρέπει να είναι τώρα συνταξιούχος (καλά να ’ναι ο άνθρωπος), πρέπει να νιώθει την αρνητική ενέργεια που εκπέμπει ο δυναμικός λαός της μεγαλονήσου, που του βάζει κατάρες καθημερινά -«μαύρος γεννήθηκε, μαύρος να πεθάνει» όπως του φώναζε προχθές μια γριούλα στα στενά της Λάρνακας.
Εγώ δεν θα κωλώσω να σας πω τι θα ψηφίσω σ’ αυτές τις εκλογές
Γιατί όμως να θέλουν τον Ανάν οι Τούρκοι; Γιατί να θέλουν να μοιραστούν τα δικά τους με εμάς; Γιατί να θέλουν να ανταλλάξουν ανησυχίες και αγωνίες με εμάς; Επειδή είμαστε πιο όμορφοι; Ή επειδή είμαστε πιο ισχυροί από αυτούς και θα βάλουν την ουρά στα σκέλια;
Οι από εκεί την έχουν καταβρεί με τη σημερινή κατάσταση. Θέλουν να παν Λονδίνο να ψωνίσουν από τα Harrods; Θα πάρουν το αυτοκίνητό τους και από τη Λάρνακα θα βρεθούν το Heathrow σε πέντε ώρες. Θέλει ο Χασάν να φάει φρέσκια μοτσαρέλα βουβαλίσια; Θα πεταχτεί από το οδόφραγμα στο Άλφα Μέγα και θα φορτωθεί μοτσαρέλες να φάνε και οι (ψευδό) κότες! Αν την ίδια ώρα η κόρη του Χασάν λιμπίσθηκε τη νέα Louis Vuitton clutch bag ή ένα ταγεράκι από το Gucci, δεν έχει παρά να περάσει την πύλη του (νότιου) παραδείσου και να καταθέσει τα ψευδο-ευρώπουλά της στις σνομπ πωλήτριες της κατά τ’ αλλά Κύπρου που αντιστέκεται.
Επαναλαμβάνω λοιπόν, γιατί να τα βρουν πλέον οι Τουρκοκύπριοι μαζί μας; Επειδή είμαστε όμορφοι και μας γουστάρουν ή επειδή θέλουν να ζήσουν κι αυτοί ως Ευρωπαίοι πολίτες στην Ένωση; Μα αν είμαστε όμορφοι, μπορούν να μας πηδάνε όποτε και όταν θέλουν, ενώ αν θέλουν να ζουν ως Ευρωπαίοι, μια χαρά τη βγάζουν με τις ευρωπαϊκές ταυτότητές τους και χωρίς μάλιστα να πληρώνουν φόρους. Οι Τουρκοκύπριοι ζουν αυτή τη στιγμή το όνειρό τους, όπως ποτέ δεν μπορούσαν να το φανταστούν: Όταν θέλουν κάτι από εμάς, είναι πολίτες της δημοκρατίας και κτυπάνε εγχειρήσεις -φάρμακα- και αεροδρόμια στο βερεσέ. Κτίζουν τα σπίτια τους στο ένα πέμπτο του κόστους στα κατεχόμενα και βάζουν βενζίνη χωρίς τους φόρους στη Μόρφου. Όταν θέλουν, δηλαδή, να φανέ εκμέκ είναι Τουρκοκύπριοι, ενώ όταν θέλουν να φάνε σοκολατίνα γίνονται Ευρωπαίοι! Με λίγα λόγια, ένας Τουρκοκύπριος σήμερα χρειάζεται το ένα τρίτο των λεφτών που χρειαζόμαστε εμείς για να ζει την ίδια ζωή με μας!
Γιατί λοιπόν να θέλει λύση; Αφού γι’ αυτόν, ήδη έγινε λύση με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων. Κλείστε τα τα ρημάδια για να δείτε πως θα έρθουν πίσω να τα βρούμε οι ταλάδες, όταν τους λείψουν οι φρέσκιες μοτσαρέλες και οι απευθείας πτήσεις στους θείους μουλάδες στην Αγγλία!
Αυτό όμως το θέμα δεν το θίγει κανείς. Είναι κάτι σαν ομέρτα των Κυπρίων πολιτικών, ακόμη κι αυτού του σκληρού καταδρομέα Ματσάκη. Τα λοιπά για το Κυπριακό είναι η πολιτική του τρέχα-γύρευε! Δηλαδή, τρέχα-γύρευε τους Τούρκους να σου κάτσουν, για να φύγουν από την Αμμόχωστο και τη Μόρφου.
Στην πολιτική του τρέχα-γύρευε κεντρικό ρόλο έχει η στρατηγική του «Μη μου τους κύκλους τάραττε». Με λίγα λόγια, στο Κυπριακό τρέχα-γύρευε και στα εσωτερικά μην μου αλλάξετε τη συνταγή και θα κοπεί η αυγολέμονη! Μην πειράξετε του δημόσιους υπάλληλους και θα καούν οι φρυγανιές τους στις σόμπες της κυβέρνησης. Μην αλλάξετε τις πολεοδομικές ζώνες και θα πέσει η αξία της γης για τα τζάκια που παίζουν Monopoly στον Στρόβολο. Μην υποχρεώσετε την ΑΤΗΚ να φέρει φτηνό και γρήγορο ίντερνετ στα σπίτια, γιατί μετά θα πέσουν τα κέρδη της, μην καταργήσετε την επετηρίδα γιατί ο 50άρης που χαρμάνιασε περιμένοντας 35 χρόνια διορισμό είναι καλύτερος από το μπουμπούκι που μόλις ήρθε καυλωμένο από τη σχολή και πάει λέγοντας…
Εγώ δεν θα κωλώσω να σας πω τι θα ψηφίσω σ’ αυτές τις εκλογές. Και δεν θα κωλώσω, γιατί πιστεύω πως οι αρθρογράφοι πρέπει πάντα τα τοποθετούνται και να αφήνουν τα μισόλογα και τα έμμεσα «τραβά με κι ας κλαίω». Έτσι γίνεται παντού, από την Αμερική μέχρι την Αθήνα. Μόνο έτσι εκτιθέμεθα κι εμείς στην κριτική, αλλά και αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των κειμένων μας όταν διαψευσθούμε.
Εγώ λοιπόν θα ψηφίσω Κασουλίδη. Για τρεις λόγους:
1ον Πάνω απ’ όλα είναι φίλος μου από τα φοιτητικά μου χρόνια, και οι φίλιες στη ζωή μου είναι πάνω από όλα. Είναι επίσης ο μοναδικός πολιτικός που γνώρισα που τρελαίνεται να γνωρίζει νεότερούς του, να συζητητεί για τα πιο παλαβά πράγματα μαζί τους, να ρουφά σαν σφουγγάρι ιδέες και μετά μ’ ένα μαγικό τρόπο να σε κάνει να το ακολουθείς για όλη σου τη ζωή. Κάπως έτσι τον γνώρισα το 1990 στα Goody’s των Αμπελόκηπων και συζητούσαμε μια Κυριακή μαζί με δυο-τρεις άλλους, από το μεσημέρι μέχρι την ώρα που έπρεπε να πάμε γήπεδο για να δούμε την (καημένη) την Πανάθα.
2ον Γιατί δεν τσιμπώ τις μπούρδες περί Κυπριακού και Ανάν, και πως θα έρθει η καταστροφή μας αν φύγει ο Τάσσος ή αν έρθει ο τέως κομμουνιστής ή ότι θα φέρει πίσω σχέδια ο Κασουλίδης τύπου Ανάν κ.λπ. Το Κυπριακό το έλυσαν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο αυτοί που άνοιξαν τα οδοφράγματα κι έδωσαν στους πεινασμένους μοτσαρέλα, Gucci, LV και British Airways. Τώρα, όποιος και να βγει, θα εφαρμόσει την πολιτική του τρέχα-γύρευε.
3ον Γιατί πιστεύω πως επιτέλους πρέπει να πέσουν δυο-τρεις νέες ιδέες στο τραπέζι. Να έρθει νέα γενιά στο πηδάλιο, να γίνουν τέλος πάντων πέντε πράγματα διαφορετικά, να στείλουμε μια χαμογελαστή φάτσα στην Ευρώπη, να δεσμευτεί ο πρόεδρος ότι θα κάνει πέντε πράγματα κι αν δεν τα κάνει, θα είμαι από τους πρώτους (και το ξέρει νομίζω) που θα τον περάσω ένα χέρι -και δυο- από αυτή τη στήλη. Στο κάτω-κάτω, τους άλλους δυο τους είδαμε τι (δεν) μπορούν να κάνουν.
Κατά τ’ άλλα, όποιος και να βγει, χειρότερα δεν θα γίνουμε απ’ ό,τι είμαστε. Μια χαρά τύποι είναι και οι άλλοι δύο με τα κουσούρια τους και τα καλά τους, όπως τον Κας, όμως το ζήτημα δεν είναι πόσο κακά δεν θα πάμε, αλλά πόσο καλύτερα θα πάμε και πόσο αυτό θα επηρεάσει την τσέπη, τη διάθεση και την καθημερινότητα μας. Κι αυτή τη φορά, λόγω ευρώ και ΕΕ, μπορούν να γίνουν πολλά για το χαμόγελο όλων μας. Το κρίμα στο λαιμό μου αλλά και στον δικό σας!






