ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: loose jeans, αέρινο λευκό πουκάμισο και πλεκτό στους ώμους

Ο «Παπάρας»…

Δημήτρης Λοττίδης

Δημήτρης Λοττίδης

Το συναρπαστικότερο στοιχείο στο ταξίδι της ζωής είναι το απρόβλεπτό της. Από αλλού ξεκινάς, αλλιώς είναι η διαδρομή και συνήθως αλλού από το στόχο σου είναι ο τελικός προορισμός (υπάρχει;). Μπορείς, ας πούμε, να ξεκινήσεις ως ένα παιδί ασήμαντων δημοσίων υπαλλήλων και να καταλήξεις να διανύεις μια «σημαντική» διαδρομή ως επίκεντρο της προσοχής των υπολοίπων. Μπορεί, όμως, να αρχίσεις την κούρσα με σημαντικό handicap λόγω οικογενειακών καταβολών και στη συνέχεια να το εξανεμίσεις από δικά σου λάθη. Τι είναι όμως «σημαντικό»; Ποιος ορίζει τη «σημαντική» ζωή και την ασήμαντη; Με ποια κριτήρια είναι ένα έργο «σημαντικό» και με ποια ανάξιο λόγου; Έχω καταλήξει στην υποκειμενικότητα αυτής της σκέψης. Δηλαδή, πιστεύω πως σημαντικό είναι τι θεωρεί ο καθένας σημαντικό μέσα από τη δική του οπτική γωνιά. Μέσα από τα δικά του βιώματα, μέσα από τα προσωπικά του συμφέροντα, μέσα από τις δικές του ευαισθησίες. Με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να είναι άξιον λόγου για τον διπλανό μας κάτι, επειδή εμείς έτσι αποφασίσαμε.

 Τα πιο πάνω τα συνειδητοποιώ όταν βγαίνω από τον αστραφτερό (για μένα) μικρόκοσμό μου και προσπαθώ να ακτινογραφήσω τρίτα άτομα με άλλες καταβολές. Όταν ο κυρ Γιάννης μου εξηγά τη σημαντικότητα γι’ αυτόν να βρέξει τις επόμενες μέρες και συνειδητοποιώ πως δεν ξέρει πώς εκδίδεται ένα περιοδικό με το όνομα “must”, προσγειώνομαι ανώμαλα. Μπορεί βέβαια η σημασία κάποιων πραγμάτων να καθορίζεται για τον καθένα μέσα από τις επιρροές του περιβάλλοντός του, πλην, όμως, είναι στα μάτια του που καταγράφεται η βαθμολογία προτεραιότητας και όχι στο ανύπαρκτο μάτι μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας.

Η μεγαλύτερη παπαριά βέβαια είναι η ατάκα «Εγώ ξέρω τι είναι καλύτερο για τη ζωή σου»! Εδώ ο μεγαλοπαπάρας φτάνει στο απόγειό του.

 Γιατί σας πρήζω με αυτές τις παπαριές; Επειδή όταν κάνεις αυτές τις παπαριές βίωμα, τότε ο δικός σου κόσμος γίνεται πιο άνετος και με λιγότερο άγχος ότι πρέπει όλοι να πιστεύουν πόσο παπάρας είμαι όπως πιστεύει και η μάνα μου.

Το χειρότερο επίπεδο το οποίο μπορεί να φτάσει κάποιος που έχει εξουσία και επηρεάζει ζωές τρίτων, είναι να νομίζει πως όχι μόνο τις επηρεάζει αλλά και τις κατευθύνει! Αυτός ο μεγαλοπαπάρας μπορεί να είναι από προϊστάμενος στο τμήμα «Γ» του τμήματος ΦΠΑ, μέχρι και grande paparas με χίλιους υπαλλήλους και θυγατρικές παπαριές περιτριγυρισμένος με παπαροκόλακες.

 Η μεγαλύτερη παπαριά βέβαια είναι η ατάκα «Εγώ ξέρω τι είναι καλύτερο για τη ζωή σου»! Εδώ ο μεγαλοπαπάρας φτάνει στο απόγειό του. Θεωρεί πως μπορεί να μπαίνει σε πεντακόσια σώματα διπλανών του, να βάζει το κράνος της εικονικής καθημερινής πραγματικότητας του καθενός και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να αποφασίζει για σένα, χωρίς εσένα. Τέτοιοι τύποι συχνάζουν παντού και θα τους αντιληφθείτε δίπλα σας από συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Πρώτα απ’ όλα δεν αφήνουν να μιλήσει άλλος, θέλουν πάντα να είναι το κέντρο του ενδιαφέροντος επειδή η μαμά του από μικρός του έλεγε «είσαι το πιο έξυπνο παιδί του κόσμου» (και αυτός το πίστεψε). Πάντα θέλουν για τον εαυτό τους αυτό που έχει ο δίπλα και είναι διατεθειμένοι να γίνει σκοπός ζωής η απόκτησή του, αν και σπίτι τους αυτά που έχουν συνήθως είναι πολύ καλύτερα από του διπλανού. Ο παπάρας, επίσης, δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος... Θέλει συνεχώς κι άλλα και η κάθε επιτυχία του δεν είναι αυτοτελής, αλλά γι’ αυτόν είναι σημάδι ότι μπορεί περισσότερα. Συνήθως ο τύπος θέλει να πηδήξει τη γυναίκα του φίλου του ή τέλοσπάντων ψοφά να τον γουστάρει η γυναίκα στο απέναντι κάθισμα. Όταν δε φάει χυλόπιτα, θεωρεί πως η γκόμενα είναι ανώμαλη, λεσβία ή θέλει ψυχίατρο που χάνει τέτοια ευκαιρία στη ζωή της. Πέφτει δε στα χάπια με την κάθε απόρριψη, αφού αυτό αγγίζει την αρχή της κουβέντας μας: «Αφού αυτός ξέρει καλύτερα τι είναι καλό για σένα πως είναι δυνατόν εσύ να μην το βλέπεις μπροστά σου;». Είναι, όμως, στο τέλος «μουσαμάς»; Παρά το ισορροπημένο ψυχολογικό νταούνιασμα, οι απορρίψεις δεν επηρεάζουν το DNA του και προχωρά για νέες… επιτυχίες. Τέλος, ο παπάρας πιστεύει πως όλοι οι άλλοι τελικά θα αποτύχουν, αφού δεν υπάρχει στον οροθετημένο από τον εαυτό του χώρο χώρος για δεύτερο επιτυχόντα, παρά μόνο για τον εαυτό του.

 Μετά από απίστευτες συζητήσεις για «παπαριές» με τον κυρ- Γιάννη περιμένοντας τη βροχή στα σπαρτά του, καταλήξαμε πως η λύση για τους παπάρες είναι μια. Όταν συναντήσετε τον παπάρα, βάλτε τις παπαριές από το ένα αυτί και άστε τις να βγουν από το άλλο. Προσοχή: Η ύπαρξη του παπάρα έχει ένα τεράστιο κοινωνικό καλό. Τον βλέπουμε, για να μην γίνουμε ποτέ οι ίδιοι!

  Υ.Γ1: Από αυτό το τεύχος του «must», αλλάζει η «κεφαλή» μας. Ο αγαπημένος μου Θανάσης αποχωρεί για άλλα δημιουργικά ερεθίσματα και αναλαμβάνει το τρίτο άτομο της τριάδας που ξεκινήσαμε μαζί στα περιοδικά, πριν δέκα χρόνια, η Ιωάννα Μωυσέως. Καλές επιτυχίες και στους δυο.

 Υ.Γ2 Παπάρας: Ετυμολογία. Ο άνθρωπος που έχει στην καθημερινότητά του τη συνήθεια να λέει παπαριές. Παπαριές: Επιχειρηματολογία η οποία δεν σέβεται την αντίθετη άποψη.

must έποψη: Τελευταία Ενημέρωση