Ριάνα Στυλιανού
«Αν κυβερνούσαν οι γυναίκες, μάλλον δεν θα είχαμε πολέμους. Θα είχαμε πολλές χώρες να μη μιλάνε μεταξύ τους». Το είδα σε ένα meme και γέλασα. Όχι επειδή είναι απλώς αστείο, αλλά επειδή μέσα στην υπερβολή του κρύβει μια αλήθεια: οι γυναίκες δεν είμαστε φτιαγμένες για καταστροφή. Είμαστε φτιαγμένες για να κρατάμε τα πράγματα όρθια, ακόμα κι όταν όλα γύρω μοιάζουν να καταρρέουν.
Ζω στην Κύπρο και, ναι, τις τελευταίες μέρες υπάρχει μια ανησυχία στον αέρα. Όχι πανικός. Περισσότερο αυτό το «κάτι δεν μου κάθεται καλά» που σε κάνει να τσεκάρεις ειδήσεις λίγο πιο συχνά απ’ όσο θα ήθελες και μετά να λες «οκ, φτάνει».
Photo from Pinterest
Κι εκεί κάπου προσπαθώ να βρω ισορροπία. Να ενημερώνομαι χωρίς να αγχώνομαι. Να έχω άποψη χωρίς να καταρρέω. Να παραμένω αισιόδοξη χωρίς να νιώθω ότι κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Γιατί η αισιοδοξία σήμερα δεν είναι ροζ φίλτρο, ούτε φράσεις τύπου «όλα γίνονται για κάποιο λόγο». Είναι πιο πρακτική. Πιο ήσυχη. Είναι το «οκ, τα πράγματα είναι λίγο περίεργα, αλλά εγώ συνεχίζω».
Δεν χρειάζεται να είμαστε χαρούμενες για να είμαστε αισιόδοξες
Νομίζω πως αυτό είναι το πρώτο και πιο βασικό πράγμα που πρέπει να πούμε. Δεν είμαι χαρούμενη αυτές τις μέρες. Και, ειλικρινά, είναι εντάξει. Δεν υπάρχει κάποιος κανόνας που λέει ότι για να είσαι αισιόδοξη πρέπει να είσαι και κεφάτη ή χαμογελαστή.
Η αισιοδοξία δεν απαιτεί χαμόγελα, ούτε θετικές δηλώσεις μπροστά στον καθρέφτη. Δεν ακυρώνει τον φόβο. Τον αναγνωρίζει και του λέει: «σε βλέπω, αλλά δεν θα με κυβερνήσεις». Υπάρχει χώρος και για την ανησυχία και για την ελπίδα, τα δύο δεν αλληλοαναιρούνται.
Μπορώ να νιώθω ανήσυχη και ταυτόχρονα να πιστεύω ότι θα τα καταφέρω. Μπορώ να ενημερώνομαι χωρίς να εξαντλώ τον εαυτό μου. Μπορώ να φοβάμαι, αλλά να μην αφήνω τον φόβο να γίνεται ο μόνιμος τρόπος ζωής μου.
Photo from Pinterest
Η αισιοδοξία δεν ξεκινά από το μυαλό αλλά ξεκινά από το σώμα
Όταν αγχώνομαι, δεν με σώζει μια «σωστή σκέψη» ή ένα λογικό επιχείρημα. Με σώζουν τα μικρά, πρακτικά πράγματα της καθημερινότητας. Να σηκωθώ από τον καναπέ. Να ανοίξω το παράθυρο. Να πλύνω το πρόσωπό μου με κρύο νερό. Να φορέσω κάτι που με κάνει να νιώθω λίγο πιο «εγώ». Ναι πάω στο γυμναστήριο και να προπονηθώ ακούγοντας την αγαπημένη μου μουσική.
Το σώμα έχει μνήμη ασφάλειας. Και όταν το φροντίζεις, στέλνει ένα απλό αλλά σημαντικό μήνυμα στον εγκέφαλο: για την ώρα, είμαστε εντάξει. Και μερικές φορές αυτό είναι αρκετό.
Photo from Pinterest
Ενημέρωση ναι. Καταιγισμός όχι.
Θέλω να ξέρω τι συμβαίνει γύρω μου. Δεν θέλω να κλείνω τα μάτια. Αλλά δεν χρειάζεται να διαβάζω κάθε είδηση, κάθε ανάλυση και κάθε τρομακτικό τίτλο που εμφανίζεται στην οθόνη μου.
Έμαθα να κάνω μια απλή ερώτηση στον εαυτό μου: αυτό που διαβάζω τώρα με ενημερώνει ή απλώς με φορτώνει; Αν η απάντηση είναι το δεύτερο, το αφήνω. Όχι από αδιαφορία αλλά από αυτοσεβασμό. Η αισιοδοξία δεν σημαίνει άγνοια. Σημαίνει επιλεκτική προσοχή.
Photo from Pinterest
Μικρές προσδοκίες, μεγάλη ανακούφιση
Δεν περιμένω πια να «πάνε όλα καλά». Περιμένω μικρά πράγματα. Έναν ήσυχο καφέ. Ένα μήνυμα από μια φίλη. Ένα βράδυ που θα κοιμηθώ λίγο καλύτερα από το προηγούμενο.Και κάπως έτσι, το αύριο δεν μοιάζει τόσο απειλητικό. Μοιάζει απλώς διαχειρίσιμο.
Να είμαστε αισιόδοξες χωρίς ενοχές
Δεν είναι προδοσία να γελάς όταν γύρω σου υπάρχει ένταση. Δεν είναι ανευθυνότητα να φροντίζεις τον εαυτό σου. Και σίγουρα δεν είναι αφέλεια να ελπίζεις. Η αισιοδοξία δεν σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει. Σημαίνει ότι αρνούμαστε να χαθούμε μέσα σε αυτό. Ίσως αυτό να είναι και το πιο γενναίο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε αυτή την περίοδο: να μείνουμε soft σε έναν σκληρό κόσμο, να κρατήσουμε λίγη ελαφρότητα χωρίς να χάσουμε τη σοβαρότητά μας και να συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει χώρος για κάτι καλύτερο.
Δεν ξέρω πώς θα είναι οι επόμενες μέρες. Ξέρω όμως πώς θέλω να είμαι εγώ μέσα σε αυτές. Και αυτό, για μένα, είναι αισιοδοξία.
