ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: loose jeans, αέρινο λευκό πουκάμισο και πλεκτό στους ώμους

Ο Σκοπελίτης!

Δημήτρης Λοττίδης

Δημήτρης Λοττίδης

Αυτό που γουστάρω στον Πρόεδρο Παπαδόπουλο είναι ότι απολαμβάνει τα μικρά πράγματα στη ζωή. Ένα από αυτά είναι τα ζαμπονάκια του κουτιού, τα οποία σύμφωνα με τις φήμες (δεν έτυχε να με καλέσει) τιμά όταν τρώει μόνος στο Προεδρικό Μέγαρο. Με μια βαλίτσα τέτοια ζαμπονάκια είχα ξεκινήσει με τον Λεωνίδα, τον Τάσσο, τον Αλέξη και τον Άντρο για να πάμε Μύκονο το καλοκαίρι του ’91. Τότε, στα εικοσικάτι δεν μας πολυενδιέφερε το φαγητό και η διαμονή, αλλά τρελαινόμασταν στην ιδέα του ατέλειωτου πάρτι. Βάλαμε λοιπόν τα σακίδια στον ώμο και με το «Παναγία της Τήνου» πιάσαμε Μύκονο. Παζαρέψαμε στο λιμάνι για δωμάτιο διαμονής και επιλέξαμε το πιο φτηνό. Αυτό ήταν στη μέση ενός ξεροχώραφου στο πουθενά, δεκαπέντε λεπτά από τη Χώρα. Στο δωμάτιο -πρώην στάβλος, δεν γινόταν λόγος για κλιματισμό, ούτε καν για κουζίνα. Η δε στρωματσάδα, ίσα- ίσα που μας επέτρεπε να περπατούμε και όχι να αρκουδούμε. Φτιάξαμε λοιπόν τις προμήθειες (ζαμπονάκι, κονσέρβες, τόνους κ.α.) και ξεκινήσαμε για τη Χώρα. Πέρασαν μόνο 48 ώρες με ξενύχτι, σουβλάκι στην πίτα και ζαμπονάκι για να συνειδητοποιήσουμε και οι πέντε πως δεν μας ταιριάζει η ζωή του ασκητή-party animal. Τα πάντα στη Μύκονο το δεκαπενταύγουστο του ’91 ήταν πανάκριβα και κακής ποιότητας. Το σουβλάκι στο πουλούσαν για συναγρίδα και το ποτό για νέκταρ. Ο μύθος του sex έφυγε γρήγορα, μιας κι αν ήθελες να πηδήξεις έπρεπε να μεθύσεις μέχρι θανάτου μ’ όλου του κόσμου τις αγάμητες που είχαν μαζευτεί εκεί, για να τις πάρεις στην παραλία να σε παίρνει μάτι όλη η μπακουρίαση της Αθήνας και για να κάνεις κάτι το οποίο δεν θα θυμόσουν.

 Έτσι λοιπόν με συνοπτικές διαδικασίες η ομάδα εξαφανίσθηκε εν ριπή οφθαλμού από το στάβλο και πορεύθηκε λες και ήταν σε άσκηση καταδρομών, ζυγισμένοι-στοιχισμένοι, προς το λιμάνι. Μάθαμε ποιο ήταν το επόμενο πλοίο για Πάρο και ξεκινήσαμε τη μεγαλύτερη περιπέτεια σε πλεούμενο που έζησα. Ο «Σκοπελίτης» ήταν μια ανακαινισμένη τράτα, η οποία με διακόσμηση αμερικανικού saloon έκανε τη διαδρομή Μύκονος-Πάρος-Νάξος. Γρήγορα καταλάβαμε πως το πλοιάριο μάλλον… με το κύμα πήγαινε και όχι με τις μηχανές! Για τρεις ώρες βλέπαμε ουρανό και θάλασσα στις ενενήντα μοίρες, ξεράσαμε τα στομάχια μας και φτάσαμε στα όρια της νεανικής μας αντοχής.

Τα πάντα στη Μύκονο το δεκαπενταύγουστο του ’91 ήταν πανάκριβα και κακής ποιότητας.

 Αντί για Πάρο, κατεβήκαμε τρεχάτοι στο πρώτο λιμάνι που έπιανε ο «Σκοπελίτης». Ξανά η ίδια διαδικασία για δωμάτια, ξανά η ζύγιση-στοίχιση με τους σάκους παράποδα, μόνο που αυτή τη φορά, μετά από ό,τι περάσαμε, η Νάξος μας φαινόταν ως ο κήπος της Εδέμ. Το οποίο βέβαια δεν απέχει και πολύ από την τότε πραγματικότητα. Η Νάξος του ’91 ήταν γραφική, χωρίς ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη, με απέραντες ξανθές παραλίες, ταβερνάκια πάνω στη θάλασσα και έξτρα bonus τις ωραιότερες Σκανδιναβές γυμνίστριες που είδα ποτέ! Η κυρά Μαρία, μας οδήγησε στο σπίτι της και μας νοίκιασε το ισόγειο το οποίο περιβαλλόταν από μια γραφική κάτασπρη αυλή με γιασεμιά.

Για μας τότε ήταν η σουίτα του Άνασσα!

 Ο κυρ Γιώργης, ο ταβερνιάρης στην προκυμαία της χώρας, ήταν ο ίδιος ψαράς, πολυλογάς και ενθουσιασμένος που ήμασταν Κύπριοι, μιας και με το καΐκι του το ’70 έφερνε όπλα στην Κύπρο για την ΕΟΚΑ B’ (!). Κάθε βράδυ τρώγαμε μέχρι σκασμού στου Γιώργη (εκτός από τον Λεωνίδα του οποίου το στομάχι δεν είχε ξεπεράσει τον «Σκοπελίτη») και την ημέρα σαν από διαφήμιση για ρούμι επιβιβαζόμασταν σε ξύλινα λεωφορεία για την παραλία, ενώ κάναμε clubbing με ανεπιτυχές καμάκι στα λιγοστά μπαράκια του νησιού. Με τα λεφτά που στη Μύκονο αγοράζαμε τυρόπιτες από το γνωστό φούρνο στο λιμάνι, στη Νάξο τρώγαμε τα μπαρμπούνια του Γιώργη του ΕΟΚΑβιτατζή.

 Εκεί στη Νάξο του ’91 εκτίμησα όσο ποτέ την καλή αντρική παρέα, όπως διαμορφώνεται με πιλότα στην άμμο (ήμουν και είμαι άσχετος), παρέα με ωραία γυμνά γυναικεία οπίσθια. Εκτίμησα το value for money, δηλαδή να μην σε κοροϊδεύουν, εκτίμησα τέλος, πως η ομορφιά της στιγμής είναι πιο σημαντική από την αιωνιότητα. Με τους περισσότερους από τους άλλους τέσσερις χαθήκαμε, οι διακοπές όμως στη Νάξο του ’91 θα μας μείνουν αξέχαστες. Για πρώτη φορά, εκεί, κατάλαβα την αξία των μικρών χαρών της ζωής, όπου τότε ήταν η παρέα και ο χαβαλές, σήμερα είναι το παιχνίδι με τον μικρό Θαλή στο κρεβάτι, τότε ήταν τα μπουκάλια βότκα, σήμερα είναι το προνόμιο να τρως την κόκκινη ντομάτα του μεσογειακού καλοκαιριού.

 Η ντομάτα του καλοκαιριού είναι ο λόγος που ο πολιτισμός ξεκίνησε από τη Μεσόγειο. Η γεύση, η μυρωδιά και η αφή των καλοκαιρινών, μεσογειακών λαχανικών είναι αξίες που τις συνειδητοποιείς μετά τα 35. Αντίστοιχες με αυτές τις αξίες, στα 20 ήταν η επιλογή των κολλητών με τους οποίους θέλεις να κάνεις τρέλες, στα 25 είναι η επιλογή καριέρας που θες να ακολουθήσεις. Στα 35 συνειδητοποιείς γιατί είμαστε προνομιούχοι που γεννηθήκαμε στη Μεσόγειο.

Υ.Γ. Έμαθα τελευταία πως ο «Σκοπελίτης» ακόμη κάνει τα βραδύπορα ταξίδια του! Αποφύγετέ τον!        

must έποψη: Τελευταία Ενημέρωση