ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: loose jeans, αέρινο λευκό πουκάμισο και πλεκτό στους ώμους

Delay syndrome!

Δημήτρης Λοττίδης

Δημήτρης Λοττίδης

Συνήθως τις μεγάλες αλλαγές τις συνειδητοποιούμε μετά από μικρά συμβάντα, όπως και τις μεγάλες ανακαλύψεις που γίνονται ως επί το πλείστον τυχαία.

 

Η κυπριακή κοινωνία ήταν για χρόνια μια προστατευόμενη λίμνη με κύκνους, που τρίτοι τους έβαλαν να κολυμπούν αμέριμνα και τους τάιζαν καμαρώνοντάς τους. Με άλλα λόγια, ήταν μια ελεγχόμενη κατάσταση με πατρόνες που την προστάτευαν στο εξωτερικό και τσατσάδες στο εσωτερικό, που έπαιρναν τις εισπράξεις. Μέσα σ’ αυτό το ελεγχόμενο σύστημα, οι κουμπαριές έλεγχαν τράπεζες, δημόσια διοίκηση και τα μεγάλα έργα. Οι κουμπαριές άλλαζαν τους νόμους κατά το δοκούν και μετακινούσαν τους συντελεστές δόμησης, βγάζοντας εκατομμύρια σε μια νύκτα. Όλα αυτά άλλαξαν πριν τρεις Μαΐους στη στοά του Αττάλου, όμως ο πολύς κόσμος της Κύπρου το παίρνει σήμερα χαμπάρι.

Τι είναι το όνειρο κάθε Άραβα; Να έχει βάση στην Ευρώπη και ν’ αγοράζει και να πουλά σε ευρώ!

 

Ως Κύπριοι έχουμε ένα delay στη χώνεψη, από των πιο ασήμαντων μέχρι και των πιο σημαντικών. Ας πάρουμε τα πιο ασήμαντα: Όταν εμφανίζεται μια νέα σειρά στην τηλεόραση, μας παίρνει ένα τρίμηνο να γελάσουμε μαζί της. Παλιά, έγινε στην πρώτη χρονιά του Βουράτε γειτόνοι, όπου ο Τσιάκκας είδε να τον συζητούν μετά τον Φλεβάρη, πέρσι έγινε με το Παρά πέντε, όπου οι υπεύθυνοι του Mega το απέσυραν (;) μετά την προβολή τριών επεισοδίων, αφού έπιασε πάτο (!), για να το επαναφέρουν μετά τον Ιανουάριο πιάνοντας κορυφή. Στα πιο σημαντικά: Όταν μπήκαμε στην Ένωση, οι περισσότεροι θεωρήσαμε πως αυτό που αλλάζει είναι η ουρά στα αεροδρόμια. Το ίδιο νόμισε και ο κ. Λαζαρίδης αλλά και ο Ρολόγης που ηγούνταν των μεγαλύτερων τραπεζών. Το ίδιο θεώρησε και ο «Chris Cash&Carry» αλλά και τόσοι άλλοι που δεν προετοιμάστηκαν για να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό εντός της Ένωσης. Οι ενστάσεις μου στις κινήσεις της Λαϊκής, δεν είναι στο ότι πουλήθηκε η δεύτερη μεγαλύτερη κυπριακή τράπεζα και θα πουλιόταν και η Τράπεζα Κύπρου -εδώ στο Λονδίνο Άραβες αγόρασαν το «Harrod’s», Ρώσοι την Chelsea και Αμερικανοί τη Liverpool, στα μικρομάγαζα της Κύπρου θα κωλώσουν; Το πρόβλημά μου βρίσκεται στο ότι αν πουλιόταν η Κύπρου, θα είχαμε ουσιαστικά 1½ τράπεζα με ολοκληρωτικό μονοπώλιο.

 

Επιστρέφω στα μικρά αλλά σημαντικά παραδείγματα του delay syndrome. Το περιοδικό των Ειδικών Εκδόσεων «People» ήταν ομολογουμένως άμεση επιτυχία από την πρώτη μέρα έκδοσης. Από τον περασμένο Σεπτέμβριο, η εταιρεία θέλοντας να διευρύνει το πελατολόγιό του αλλά και να συμβαδίζει το περιοδικό με τις ευρωπαϊκές τιμές σε ανάλογα περιοδικά, κατέβασε την τιμή του τεύχους σε 1 Λ.Κ. Αμέσως το «People» πήρε κάποια φύλλα και σταθεροποιήθηκε στις 6.000 πωλήσεις, αριθμός πολύ ψηλός για την Κύπρο. Λίγο πριν τα Χριστούγεννα και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο, συμβαίνει αυτό που συνέβη και στις τηλεοπτικές σειρές που λέγαμε: Πέρασε το τρίμηνο delay και ξαφνικά το «People» πουλάει 8.000 βρέξει-χιονίσει (φτου να μην το ματιάσω), ξεπερνώντας και το «Cosmo» στην κορυφή των lifestyle περιοδικών. Το ίδιο συνέβη και παλιά, όταν το «Cosmo» πρωτοβγήκε στην Κύπρο και οι περισσότερες κυρίες ντρέπονταν να πουν ότι το αγόραζαν, τυλίγοντάς το σαν τσιπούρα στην εφημερίδα για να μην το δει ο γείτονας και τις πει αγάμητες.

 

Στα πετρέλαια τώρα, την delay syndrome φλασιά την έφαγαν μαζί με τους πολίτες και οι πολιτικοί. Οι ίδιοι που κορόιδευαν τον Ρολάνδη και τον Κληρίδη όταν έκλειναν συμφωνίες με τους Αιγύπτιους και τους Αμερικάνους, σήμερα αυτοαποκαλούνται σεΐχηδες και άρχισαν ήδη να μοιράζουν τα πετροδολάρια για κάθε έξτρα παιδί. Είναι, βέβαια, οι ίδιοι που αποκαλούσαν «προδοσία» τη συμφωνία στο Ελσίνκι, ενώ τώρα τη θεωρούν «κατάκτηση του κυπριακού λαού». Τέλος, κάποια αλλά Μέσα που έβαζαν στοιχήματα πως δεν θα μπούμε ποτέ στη Ένωση, τώρα τρέχουν μπας και πιάσουν κανένα ευρώ από τον Βγενόπουλο.

 Όταν θα μας περάσει οριστικά το delay της ένταξης στην Ευρώπη, θα καταλάβουμε πως δεν έχουν επιστροφή οι μεγάλες εξαγορές στο νησάκι μας, αλλά το στοίχημα είναι πώς θα τις διαχειριστούμε καλύτερα. Γιατί, τι είναι το όνειρο κάθε Άραβα; Να έχει βάση στην Ευρώπη και ν’ αγοράζει και να πουλά σε ευρώ! Πού να τρέχει, λοιπόν, στα Λονδίνα και στα Παρίσια όταν μας έχει δίπλα του;

Θεωρείτε τυχαίο το γεγονός πως brands τα οποία δεν ήξεραν πού πέφτει η Λευκωσία, ξαφνικά ετοιμάζουν καταστήματα στην ψωροκώσταινα; Οι Louis Vuitton, Longchamp, Ferrari, Armani κ.ά. έχουν ως στρατηγική τους να έχουν καταστήματα όπου υπάρχει το ευρώ ως νόμισμα και από αυτή τη στρατηγική δεν μπορεί να εξαιρείται η Κύπρος. Και γιατί να εξαιρείται παρακαλώ; Καλύτεροι είναι οι Σλοβένοι και οι Πολωνοί; Αυτά τα τέρατα του καπιταλισμού προφανώς είδε και ο σύντροφος Χριστόφιας, και είπε το πιο σημαντικό «Όχι» μετά τον Μεταξά. Εκτός κι αν φοβάται τον αυξημένο ανταγωνισμό για το συγκρότημά του από τις ευρωπαϊκές εταιρείες καφέ, μοτοποδηλάτων και κρασιών.

Βέβαια, ως άνθρωποι των άκρων, όταν μας περάσει το delay syndrome φτάνουμε να φοράμε τις φουστανέλες αυτού που πριν δεν ξέραμε. Όλοι είχαν γίνει Ναστάζιες μετά που ψυλλιάστηκαν το trend Γειτόνοι, όλοι είναι μέλη του fan club του Παρά πέντε, όλες θέλουν να μπουν στο «People» και όλες θέλουν να πηδηχτούν σαν cosmo girls. Σε λίγο θα ιδρυθεί «σύνδεσμος φιλών των Αράβων επενδυτών», όλοι θα γίνουν πολύτεκνοι και μόλις βγει το πρώτο βαρέλι πετρέλαιο θα θέλουμε την προεδρία του ΟΠΕΚ!

 Οι μοναδικοί που ετοιμάζονται πραγματικά για την είσοδο στην Ευρωζώνη είναι οι Λεμεσιανοί, οι οποίοι έφτιαξαν κούκλα την πόλη τους και τώρα αναπαλαιώνουν όλα τα κλασικά κτίρια και τα κάνουν τεχνολογικό πανεπιστήμιο. Στη Λευκωσία, η Ιρανή αρχιτέκτονας μαθαίνω πως είναι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης από τις ιδιοτροπίες των Αρχών για την ανάπλαση της Πλατείας Ελευθερίας, την ίδια ώρα που όλοι νομίζουν πως μια LV φέρνει την άνοιξη… Αμ δε!  

must έποψη: Τελευταία Ενημέρωση