Νατάσα Αλεξάνδρου
Αν ο Ρίκκος Μάππουρος εμφανιζόταν σήμερα στην Κύπρο, του 2026, πιθανότατα δεν θα χρειαζόταν καν να μας συστηθεί. Θα τον αναγνωρίζαμε. Ίσως να μην φορούσε ακριβώς το ίδιο καρό πουκάμισο, ίσως το μουστάκι να είχε φύγει ή να είχε σε άλλη παραλλαγή και σίγουρα εκτός από το δακτυλίδι στο τελευταίο δάκτυλο και το νύχι στιλέττο σίγουρα θα κρατούσε smartphone στο χέρι. Κατά τα άλλα, όμως, θα τον καταλαβαίναμε από την πρώτη στιγμή.
Γιατί ο Ρίκκος δεν ήταν απλώς ένας χαρακτήρας της κυπριακής τηλεόρασης. Ήταν μια καθόλα υπερβολική, σατιρική εκδοχή του κλασικού Κυπραίου του 2000. Του άντρα που θέλει το σπίτι του στην εντέλεια, το τραπέζι στρωμένο, τα λεφτά του μετρημένα μέχρι τελευταίας δεκάρας και, φυσικά, την τελευταία κουβέντα δική του.
Και κάπου εδώ βρίσκεται το παράδοξο. Τα χρόνια πέρασαν άλλαξε η Κύπρος, άλλαξαν οι άνθρωποι, άλλαξαν οι συνήθειες αλλά ο χαρακτήρας του Ρίκκου μοιάζει το ίδιο επίκαιρος με αυτόν 25 χρόνια πριν, τότε που για πρώτη φορά μέσα από τη σειρά του Γιώργου Τσιάκκα «Βουράτε Γειτόνοι» το κυπριακό κοινό γνώρισε και αγάπησε τον ρόλο που ενσάρκωσε με μεγάλη επιτυχία ο Γιώργος Ζένιος.
Μήπως τελικά δεν είναι ο Ρίκκος που έμεινε πίσω; Μήπως είναι εμείς που, 25 και πλέον χρόνια μετά, εξακολουθούμε να αναγνωρίζουμε τον κυπραίο τμέσα του; Ο Ρίκκος Μάππουρος έκανε update — αλλά πόσο άλλαξε ο κυπραίος;
Ο άντρας του σπιτιού
Ο Ρίκκος ήταν ο τύπος του.. άντρα του πολύ βαρύ… και δεν εννοούμε μόνο στην εξωτερική εμφάνιση. Ήταν βαρύς στη συμπεριφορά, στις απαιτήσεις, στην αυτοπεποίθηση με την οποία αντιμετώπιζε τα πάντα. Ήξερε πώς έπρεπε να γίνει το καθετί και, κυρίως, ήξερε ποιος έπρεπε να το κάνει. Γύριζε σπίτι και περίμενε τα πράγματα όπως τα ήθελε. Το σπίτι στην εντέλεια, το τραπέζι έτοιμο, το φαγητό στη θέση του.
Ο Ρίκκος τότε μπορεί να έλεγε: «Έχει κούσπο στο Μιτσερό» όταν τον έπιανε σύγκρυο κάθε φορά που καλείτο να πληρώσει κάτι και αντιδρούσε μιας και το κατέβαλλε έντονα το αίσθημα της τσιγκουνιάς Ο Ρίκκος του 2026 πιθανότατα θα έλεγε ακριβώς το ίδιο πράγμα ίσως με μια παραλλαγή μιας και τόσο το κόστος ζωής έχει ανέβει σε άλλα επίπεδα… ίσως εδώ εκτός από το γνωστό του ρουθούνισμα να πρόσθετε επιπλέον ο Τσιάκκας και ένα πιεσόμετρο σαν αξεσουάρ γιατί σίγουρα με τις σημερινές τιμές η πίεση του θ’ ανέβαινε στα ύψη.
Η νοοτροπία, όμως του χαρακτήρα του δεν είναι πάντα τόσο διαφορετική όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Και αυτή ακριβώς είναι η δύναμη του. Ο Ρίκκος δεν σατίριζε έναν εξωγήινο τύπο ανθρώπου. Σατίριζε έναν υπαρκτό άντρα της κυπριακής κοινωνίας και τον πήγαινε στα άκρα.
Γι' αυτό και γελούσαμε. Γιατί τον ξέραμε. Τον βλέπαμε καθημερινά. Ταυτιζόταν με κάποιον που ενδεχομένως να υπήρχε στο περιβάλλον μας. Μετά είναι τα λεφτά. Ο Ρίκκος ήταν τσιγκούνης. Όχι απλώς οικονομικός. Τσιγκούνης με τρόπο που γινόταν σχεδόν τέχνη. Για τον Ρίκκο, κάθε ευρώ που έφευγε από την τσέπη του έπρεπε να περάσει από ανάκριση.
Αν μπορούσε να το γλιτώσει, θα το γλίτωνε. Αν μπορούσε να παζαρέψει, θα παζάρευε. Αν μπορούσε να πληρώσει λιγότερα, ακόμα καλύτερα. Και εδώ ο Ρίκκος του σήμερα έχει απλώς περισσότερα εργαλεία. Δεν χρειάζεται να γυρίζει τα καταστήματα για να βρει την καλύτερη τιμή. Έχει Google. Δεν χρειάζεται να ρωτά τον πωλητή «τελευταία τιμή;». Θα είχε πέντε εφαρμογές σύγκρισης τιμών και θα πήγαινε στην φθηνότερη αλλά δεν θα δίσταζε να παζαρέψει ακόμη και εκεί προκειμένου να κερδίσει κάτι. Δεν χρειάζεται καν να σηκωθεί από τον καναπέ. Θα είχε το chat να του δώσει μια απάντηση για όλα. Ενδεχομένως να τσακωνόταν και μαζί του για να του αποδείξει ότι πάντα είναι αυτός που έχει δίκαιο. Γιατί τελικά, ο «Ρίκκος» δεν πέθανε. Έκανε ψηφιακή αναβάθμιση.
Παντρεμένος, αλλά… άντρας
Και φυσικά δεν γίνεται να μιλήσουμε για τον Ρίκκο χωρίς να μιλήσουμε για τις γυναίκες.
Ο Ρίκκος ήταν παντρεμένος. Αυτό όμως δεν σήμαινε ότι το γυναικείο φύλο έπαψε να τον ενδιαφέρει. Ένα σχόλιο, ένα βλέμμα, ένα φλερτ, μια ευκαιρία όταν παρουσιαζόταν — ο Ρίκκος δεν θα άφηνε κανένα βλέμμα να πάει χαμένο στη θέα μιας ωραίας γυναίκας. Και εδώ είναι που η φιγούρα του αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν τη βλέπουμε από το 2026. Ο σημερινός Ρίκκος μπορεί να ήταν πιο …comme il faut! Θα είχε προφίλ στα σόσιαλ και στη φώτο του προφίλ του θα είχε μια πόζα αλλα Δον
Ζουάν αλλά κλασικός Κυπραίος
Κι εδώ ίσως βρίσκεται όλο το μυστικό της διαχρονικότητας του Ρίκκου. Δεν ήταν απλώς ένας χαρακτήρας. Ήταν ένα αρχέτυπο. Μέσα του υπήρχε ο άντρας που θέλει να έχει τον έλεγχο. Ο οικογενειάρχης που θεωρεί κάποιες δουλειές αυτονόητα γυναικείες. Ο τσιγκούνης που βαφτίζει την τσιγκουνιά «οικονομία». Ο πεφτουλάς που θεωρεί το φλερτ σχεδόν δικαίωμα. Ο τύπος που έχει άποψη για όλα και, κατά προτίμηση, θέλει να έχει και την τελευταία λέξη.
Δεν είναι όλοι έτσι. Και ευτυχώς. Αλλά όλοι έχουμε συναντήσει κάποιον έτσι.
Ο Ρίκκος Μάππουρος, λοιπόν, δεν έγινε καλτ επειδή ανήκει στο παρελθόν. Έγινε καλτ επειδή εξακολουθεί να μας θυμίζει το παρόν. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία ενός χαρακτήρα που σημάδεψε την κυπριακή κουλτούρα. Να περνούν τα χρόνια και να μην χρειάζεται να εξηγήσεις σε κανέναν ποιος είναι.
Γιατί όλοι ξέρουμε έναν Ρίκκο. Ίσως να είναι ο πατέρας κάποιου. Ίσως ο θείος μας. Ίσως ο γείτονας. Ίσως ο τύπος στο καφενείο. Και, όσο άβολο κι αν ακούγεται, ίσως κάποιες φορές να κρύβεται ένας μικρός Ρίκκος και μέσα μας. Γιατί ο Ρίκκος δεν είναι απλώς ένας Κύπριος άλλης εποχής. Είναι η υπερβολή του Κυπραίου που αναγνωρίζουμε. Και όσο εξακολουθούμε να τον αναγνωρίζουμε, θα παραμένει επίκαιρος.
Ο Ρίκκος δεν έμεινε πίσω. Απλώς έκανε update.
