Μαρία Καραμάνου
Η πριγκίπισσα Ειρήνη, μια από τις πιο αθόρυβες αλλά και πιο ιδιαίτερες μορφές της ευρωπαϊκής βασιλικής ιστορίας, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών, αφήνοντας πίσω της όχι σκάνδαλα ή κοσμικές υπερβολές, αλλά μια πορεία γεμάτη πνευματικότητα και διακριτικότητα. Μικρότερη αδελφή της βασίλισσας της Ισπανίας Σοφίας και του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, έζησε για δεκαετίες μακριά από τα φώτα, επιλέγοντας συνειδητά να κρατήσει την προσωπική της ζωή ιδιωτική.
Η Ειρήνη γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1942 στο Κέιπ Τάουν, σε μια από τις πιο ταραγμένες περιόδους για την Ελλάδα. Η βασιλική οικογένεια βρισκόταν ήδη στην πρώτη της εξορία λόγω της γερμανικής κατοχής. Κόρη του τότε διαδόχου Παύλου και της Φρειδερίκης, μεγάλωσε ανάμεσα στη λάμψη των παλατιών και στη βαριά σκιά των πολιτικών εξελίξεων που οδήγησαν τελικά στη διάλυση της ελληνικής μοναρχίας.
Παρά το περιβάλλον της, η Ειρήνη δεν επεδίωξε ποτέ πρωταγωνιστικό ρόλο. Ήταν πάντα η «σιωπηλή παρουσία», εκείνη που βρισκόταν δίπλα στους δικούς της, χωρίς να διεκδικεί τίτλους ή δημόσια επιβεβαίωση.
Οι έρωτες της ζωής της
Αν και δεν παντρεύτηκε ποτέ, η προσωπική της ζωή απασχόλησε κατά καιρούς τον Τύπο, κυρίως μέσα από φήμες και διακριτικά δημοσιεύματα. Η ίδια είχε παραδεχθεί ότι γνώρισε τον έρωτα, ωστόσο επέλεξε συνειδητά να μη μιλήσει ποτέ δημόσια για τις σχέσεις της. Μάλιστα, όταν η δημοσιογράφος Έβα Σελάδα επιχείρησε να γράψει τη βιογραφία της, η Ειρήνη έθεσε ως όρο να μην υπάρξει καμία ερώτηση για τα ερωτικά της.
Στα νεανικά της χρόνια, της αποδόθηκαν δεσμοί με τον πρίγκιπα Μαυρίκιο του Hesse και τον κόμη Μισέλ ντ’ Έβρε, σχέσεις που σύμφωνα με δημοσιεύματα, δεν έτυχαν της έγκρισης της βασίλισσας Φρειδερίκης, η οποία επιθυμούσε έναν «στρατηγικά σωστό» βασιλικό γάμο για την κόρη της.
Μετά τον θάνατο της μητέρας της το 1981 και τη μόνιμη εγκατάστασή της στην Ισπανία, το όνομά της συνδέθηκε με τον Γκονζάλο ντε Μπορμπόν, καθώς και με τον Χεσούς Αγκίρε, διανοούμενο και πρώην ιερέα, που αργότερα παντρεύτηκε τη δούκισσα της Άλμπα.
Ο δεσμός που δεν εγκρίθηκε ποτέ
Ο πιο ουσιαστικός και ίσως πιο αληθινός δεσμός της φαίνεται πως ήταν με τον Γερμανό πρέσβη Γκίντο Μπρέννερ. Κοινά ενδιαφέροντα, αγάπη για τη μουσική αφού η Ειρήνη ήταν εξαιρετική πιανίστρια και βαθιά ανθρωπιστική αντίληψη τους έφεραν κοντά. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Χάιμε Πεναφιέλ, ο Μπρέννερ έβλεπε στην Ειρήνη μια «πραγματική πριγκίπισσα της ανθρωπιάς». Ωστόσο, η σχέση αυτή δεν έγινε ποτέ αποδεκτή από το ισπανικό Παλάτι, με τον βασιλιά Χουάν Κάρλος να φέρεται πως έβαλε φρένο στη συνέχεια της.
Ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες φήμες ήταν και εκείνη που τη συνέδεε με τον μελλοντικό βασιλιά Χάραλντ της Νορβηγίας. Ο πατέρας του, βασιλιάς Όλαφ V, φέρεται να έβλεπε θετικά τον γάμο, ενώ η Ειρήνη λέγεται πως έμαθε ακόμη και νορβηγικά, προετοιμαζόμενη για έναν πιθανό ρόλο βασίλισσας. Το σχέδιο όμως δεν προχώρησε ποτέ, καθώς ο Χάραλντ παντρεύτηκε τελικά τη Σόνια Χάραλτσεν.
Γιατί δεν παντρεύτηκε ποτέ
Το ερώτημα που τη συνόδευε μια ζωή ήταν «γιατί δεν παντρεύτηκε». Η απάντηση, ωστόσο, δόθηκε από την ίδια. Σε συνέντευξή της στον Σταύρο Θεοδωράκη το 2007, μίλησε με ειλικρίνεια: «Δεν διαμαρτύρομαι που δεν έκανα παιδιά. Εγώ είμαι επαναστάτρια. Αν είχα παιδί, θα τα είχα αφήσει όλα. Και για να είχα σύζυγο, θα έπρεπε να είναι Άγιος».
Η Ειρήνη επέλεξε την αυτονομία, την πνευματική αναζήτηση και την προσφορά, αντί για έναν ρόλο που της είχε προκαθοριστεί.
Όπως σημειώνει και το ισπανικό «Hola!», δεν ήταν μια τυπική γαλαζοαίματη. Δεν απέκτησε παιδιά, αλλά έγινε δεύτερη μητέρα για τα ανίψια της, ιδιαίτερα για τον βασιλιά Φελίπε, που τη φώναζε τρυφερά «θεία Πέκου». Πάντα παρούσα, αλλά πάντα στο παρασκήνιο, μια γυναίκα που έζησε ανάμεσα σε βασιλιάδες, χωρίς να θελήσει ποτέ να φορέσει το στέμμα.
