Ριάνα Στυλιανού
Ο Άγιος Βαλεντίνος πλησιάζει και, ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, δεν είναι ο εχθρός μας. Δεν μισούμε τη γιορτή, δεν πετάμε σοκολατάκια από θυμό, δεν συνεχίζουμε βίαια να σκορολάρουμε μόλις δούμε πρόταση γάμου στο Instagram ούτε αλλάζουμε σταθμό στο ράδιο μόλις μπει μπαλάντα. Ο έρωτας είναι υπέροχος, όταν είναι υγιής, όταν δεν σε κάνει να googlάρεις στις 2 το πρωί «είμαι υπερβολική ή απλά με χειραγωγεί;».
Το θέμα είναι ότι μέχρι να μάθουμε τι σημαίνει πραγματικά «υγιής σχέση», οι περισσότερες έχουμε περάσει έστω και για λίγο, από κάτι που μόνο έτσι δεν θα το έλεγες.
Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς: κάπου ανάμεσα στα ρομαντικά δείπνα, τα «καλημέρα μωρό μου» μηνύματα και τα «δεν είμαι έτοιμος για σχέση, αλλά μαζί σου είναι αλλιώς», οι περισσότερες έχουμε περάσει από τουλάχιστον μία τοξική κατάσταση.
Όχι απαραίτητα επειδή αγνοήσαμε τα σημάδια, αλλά επειδή μεγαλώσαμε μαθαίνοντας ότι πρέπει να είμαστε υπομονετικές, κατανοητικές, cool και κατά προτίμηση να μην ζητάμε πολλά. Spoiler: ζητούσαμε τα απολύτως βασικά.
Ai modified photo from Pinterest
Τοξικές σχέσεις, situationships χωρίς ταμπέλες αλλά με πολλές απαιτήσεις, άντρες που ζητούσαν κατανόηση αλλά δεν είχαν καμία, συμπεριφορές που μας έκαναν να αμφισβητούμε τον εαυτό μας αντί να «ανθίζουμε». Όχι επειδή «δεν προσέχαμε», όχι επειδή έτσι είμαστε εμείς οι γυναίκες, αλλά επειδή μεγαλώσαμε μαθαίνοντας να συμβιβαζόμαστε, να εξηγούμε, να περιμένουμε, να δίνουμε δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες.
Αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε λόγω μιας πληγωμένης καρδιάς, ούτε είναι αντι-Βαλεντίνικο μανιφέστο. Είναι περισσότερο ένα φιλικό debrief μεταξύ γυναικών που έχουν αγαπήσει, έχουν μπερδευτεί, έχουν δικαιολογήσει συμπεριφορές τύπου «έτσι είναι ο χαρακτήρας του» και σήμερα γελάνε με το πόσα red flags πέρασαν για… pink.
Με αφορμή λοιπόν τη γιορτή του έρωτα και επειδή η αυτογνωσία είναι το πιο underrated love language, αποφάσισα να κάνω την ερώτηση που όλες έχουμε κάνει κάποια στιγμή μέσα μας: «Ποιο red flag εύχεσαι να μην είχες παραβλέψει;».
Την έριξα σε διάφορα group chats. Οι απαντήσεις; Spicy, ειλικρινείς, αυτοσαρκαστικές, κάποιες φορές πικρές αλλά κυρίως αστείες αλλά και τρομακτικά γνώριμες.
«Ήταν συναισθηματικά unavailable αλλά με premium εμφάνιση. Ήταν πανέμορφος, φρόντιζε τον εαυτό του, μιλούσε για mindfulness αλλά εξαφανιζόταν κάθε φορά που η συζήτηση πήγαινε ένα εκατοστό πιο βαθιά».
Ελένη, 34
Το να μιλάει κάποιος για συναισθήματα δεν σημαίνει ότι μπορεί και να τα διαχειριστεί. Το packaging δεν εγγυάται το περιεχόμενο.
«Με έκανε να νιώθω ‘υπερβολική’. Κάθε φορά που κάτι με ενοχλούσε, μου έλεγε ότι το μεγαλοποιώ. Στο τέλος απολογούμουν που ένιωθα».
Ιωάννα, 26
Αν νιώθεις ότι πρέπει να «μικρύνεις» τον εαυτό σου για να χωρέσεις σε μια σχέση, δεν είναι σχέση. Είναι ασφυξία με ρομαντικό περιτύλιγμα.
«Δεν χάρηκε ποτέ πραγματικά με τη χαρά μου. Όταν πετύχαινα κάτι στη δουλειά, άλλαζε θέμα. Όταν ήμουν χάλια, ήταν εκεί. Τότε μου φαινόταν ‘βάθος’. Τώρα ξέρω».
Άννα, 38
Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να χαρεί με τη χαρά σου, αργά ή γρήγορα θα γίνει ανταγωνιστής σου.
«Ζήλια μεταμφιεσμένη σε ενδιαφέρον. Στην αρχή ήταν ‘πρόσεχε’, ‘με νοιάζει’. Μετά έγινε ‘πού ήσουν’, ‘με ποιον’, ‘γιατί άργησες’».
Κωνσταντίνα, 31
Η γραμμή ανάμεσα στο ενδιαφέρον και στον έλεγχο είναι λεπτή. Και συνήθως τη συνειδητοποιείς όταν την έχεις ήδη περάσει.
«Είχε γυναίκα κολλητή. Spoiler: δεν ήταν απλώς κολλητή. Είχε μια “κολλητή” που υποτίθεται ήταν σαν αδερφή του. Flash news: φιληθήκαν μόλις χωρίσαμε. Και κάπως τότε όλα έβγαλαν νόημα».
Κατερίνα, 27
Δεν είναι θέμα ζήλιας. Είναι θέμα ενστίκτου. Συνήθως αυτό που σε κάνει να νιώθεις άβολα… δεν είναι τυχαίο.
«Κοιτούσε τα ντεκολτέ όλων και μάλιστα μπροστά μου. Δεν ήταν διακριτικός. Καθόμασταν μαζί και εκείνος χάζευε τα στήθη άλλων γυναικών χωρίς καμία ντροπή. Κάποια στιγμή με έκανε να σκέφτομαι σοβαρά να βάλω στήθος».
Νατάσα, 33
Όταν ο άλλος σε κάνει να πιστεύεις ότι πρέπει να αλλάξεις το σώμα σου για να σε προσέξει, δεν σου λείπει το ντεκολτέ. Σου λείπει ο σεβασμός για τον εαυτό σου.
«Με γέμισε ανασφάλειες χωρίς να το καταλάβω. Δεν μου είπε ποτέ κάτι ξεκάθαρα προσβλητικό. Αλλά με τον καιρό ένιωθα όλο και λιγότερη. Λιγότερο όμορφη, λιγότερο αρκετή».
Χριστίνα, 32
Οι περισσότερες ανασφάλειες έρχονται από μικρά σχόλια, βλέμματα και συγκρίσεις που σε κάνουν να αμφισβητείς τον εαυτό σου.
«Δεν είχε φίλους μόνο γνωστούς. Κανέναν παιδικό φίλο, κανέναν σταθερό κύκλο. Όλοι τον είχαν ‘παρεξηγήσει’».
Σοφία, 29
Οι σχέσεις ενός ανθρώπου με τους άλλους λένε πολλά για το πώς θα φερθεί και σε εσένα.
«Με έκανε project. Ήθελε να με αλλάξει. Πώς ντύνομαι, πώς μιλάω, πώς γελάω. Υποτίθεται για το καλό μου».
Δήμητρα, 28
Αν κάποιος ερωτεύεται τη ‘δυναμική’ σου αλλά όχι αυτό που είσαι τώρα, δεν σε βλέπει. Σε σχεδιάζει.
«Δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη, ακόμα κι όταν ξεκάθαρα έφταιγε, το γύριζε αλλού. Στο τέλος ζητούσα εγώ συγγνώμη για τον καβγά απλά για να λήγει το θέμα».
Λένα, 33
Συναισθηματικά ανώριμος και σπαστικός.
«Έκανε like σε φωτογραφίες άλλων γυναικών. Δεν ήταν μοντέλα ή influencers. Ήταν απλές φωτογραφίες άλλων γυναικών, που κάποιες από αυτές τις ήξερα! Και κάθε φορά που το ανέφερα, μου έλεγε ότι υπερβάλλω ή ότι ‘έτσι είναι τα social’».
Αγγελική, 31
«Gaslight, of course!. Στα γενέθλιά μου δεν μου πήρε λουλούδια. Όταν το ανέφερα, κατέληξα να απολογούμαι εγώ γιατί ‘δεν του το είχα επικοινωνήσει σωστά’. Με κάποιον μαγικό τρόπο, έφταιγα εγώ».
Χριστίνα, 30
Όταν οι προσδοκίες σου βαφτίζονται ‘υπερβολές’ και η απογοήτευσή σου γίνεται δικό σου σφάλμα, δεν είναι παρεξήγηση. Είναι gaslighting με φιόγκο.
«Όταν το Instagram feed του είναι πιο ‘ωραίο’ από το δικό μου. Περισσότερη φροντίδα για το feed του, τις selfies του και την εικόνα του online, παρά για οτιδήποτε μεταξύ μας. Boy bye. Δεν είναι αισθητική, είναι ναρκισσισμός».
Lada, 23
Η αυτοπροβολή δεν είναι κακό πράγμα. Αλλά όταν η εικόνα μετράει περισσότερο από τη σύνδεση, κάτι δεν πάει καλά.
«Δεν κάναμε αρκετό σεξ, αλλά ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί. Προσπαθούσα, φορούσα sexy εσώρουχα, μαγείρευα, έκανα τα πάντα. Στο τέλος ένιωθα ανεπαρκής χωρίς να υπάρχει καν συζήτηση.»
Mαρία, 22
Girl…
«Δεν έπαιρνε αποφάσεις για τίποτα. Ό,τι κι αν πρότεινα, η απάντηση ήταν πάντα ‘ό,τι θέλεις εσύ’. Να διαλέξουμε μέρος, να κλείσει ένα εστιατόριο, να οργανώσουμε το παραμικρό… τίποτα. Στην αρχή μου φαινόταν ευγένεια. Μετά κατάλαβα ότι απλώς βαριόταν».
Mαρία, 24
Το να μην παίρνει ποτέ αποφάσεις είναι συναισθηματική αποχή. Και όσο εσύ κουβαλάς τα πάντα, εκείνος απλώς ακολουθεί.
Και κάπως έτσι, αγαπητές μου, συνειδητοποιούμε ότι τα red flags δεν ήταν απλά κόκκινες σημαίες… ήταν φάροι που τους αγνοήσαμε.
