Νατάσα Αλεξάνδρου
Ιούνιος 1999. Κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος του must του περιοδικού που δεν έρχεται απλώς για να καταγράψει την εποχή. Έρχεται για να την αλλάξει. Νέα πρόσωπα, νέες τάσεις, νέες μουσικές, νέες εικόνες. Και το must αποφασίζει να τα ζήσει όλα αυτά μαζί με τους αναγνώστες του. Για το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους, χρειαζόταν ένα πρόσωπο που να ξεχωρίζει, να προσαρμόζεται και να συμβολίζει αυτή την αλλαγή. Και αυτό το πρόσωπο δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την Άννα Βίσση.
Η φωτογράφηση γίνεται στο Λονδίνο, αποκλειστικά για το περιοδικό, στη διάρκεια της περιοδείας της σε Ευρώπη και Αμερική ενώ τη συνέντευξη παίρνουν ο Θανάσης Φωτίου και η Άντρη Τσαβέλλα. Και κάπως έτσι, το must ξεκινά την ιστορία του έχοντας στην πρώτη του σελίδα μια γυναίκα που, χωρίς ίσως κανείς να το γνωρίζει τότε, θα εξακολουθούσε να βρίσκεται στο προσκήνιο σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα.
Άννα μιας άλλης εποχής
42 ετών τότε. Και ήταν πάλι η Άννα, που έκανε την ανατροπή που πάλευε για κάτι το διαφορετικό, το νέο, ήταν η χρονιά που κυκλοφόρησε διεθνώς το Anna Vissi. Σε ένα μπλε σκηνικό που θυμίζει ουρανό η Άννα εμφανίζεται αλλιώς. Γιατί πάντα ό, τι φορούσε το έκανε μόδα. Με τα trends της εποχής επιλέγει φλοράλ πουκάμισο, τζιν με φτερά, κοντά μπλουζάκια και μαλλιά κάπου ανάμεσα σε μπούκλα και ράστα. Ένα look που σήμερα μοιάζει vintage, αλλά τότε ήταν απλώς… η Άννα. Πόζαρε με τον δυναμισμό και την ενέργεια που τη χαρακτηρίζει σε μια φωτογράφηση που γράφτηκε στην ιστορία. Βρισκόταν τότε σε μια από τις πιο συναρπαστικές φάσεις της καριέρας της. Περιόδευε σε ΗΠΑ και Ευρώπη, ονειρευόταν το αγγλόφωνο άλμπουμ της και αναζητούσε το επόμενο μεγάλο βήμα. Ήθελε να την προσέξουν. Ήθελε να ανοίξει πόρτες.Ήθελε να δοκιμάσει τις δυνάμεις της έξω από τα σύνορα. Το Λος Άντζελες και το Λονδίνο είχαν ήδη επηρεάσει το lifestyle και την εικόνα της. Μιλούσε με ενθουσιασμό για τη νέα αυτή εμπειρία, για τα σχέδιά της, ακόμη και για τη γνωριμία της με τον Robin Williams, αφήνοντας ανοιχτό τότε το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής συνεργασίας.
Ήταν μια Άννα που κοιτούσε μπροστά
Και είχε ακόμη τόσα να ζήσει. Μίλησε και για τη Δέσποινα Βανδή και την περίφημη κόντρα της εποχής, λέγοντας πως το θέμα «δεν την ακουμπά», ενώ δήλωνε πως την τιμά το γεγονός ότι ουσιαστικά τη μιμείται. Για τα προσωπικά της, κράτησε περισσότερα για τον εαυτό της. Ήταν τότε η εποχή που ήταν ζευγάρι με τον Κώστα Φραγκολιά. Για τον Νίκο Καρβέλα, όμως, δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη.«Ο Νίκος είναι τρόπος ζωής, τρόπος έμπνευσης, είναι συναίσθημα». Μια φράση από το 1999 που, όταν την ξαναδιαβάζεις σήμερα, μοιάζει σχεδόν προφητική.Γιατί κάποια πράγματα δεν τα αλλάζει ο χρόνος.Τα χρόνια πέρασαν. Τα τραγούδια έγιναν περισσότερα.Οι σκηνές μεγαλύτερες.Οι συναυλίες πιο εντυπωσιακές. Οι γενιές άλλαξαν. Και η Άννα είναι εκεί. Να τραγουδά για εκείνους που την ακολουθούν από το ξεκίνημα. Να μαγνητίζει όσους τη γνώρισαν αργότερα. Να γίνεται σημείο αναφοράς για ανθρώπους που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν κυκλοφόρησε εκείνο το πρώτο τεύχος του must.
Κι ύστερα υπάρχει εκείνη η απάντηση που ίσως σήμερα αποκτά ένα εντελώς διαφορετικό βάρος.Όταν τη ρώτησαν τι θα ήθελε να θυμάται περισσότερο ο κόσμος από εκείνη σε δέκα χρόνια, απάντησε: «Δεν ξέρω αν πραγματικά αξίζω αυτή όλη την αγάπη και εμπιστοσύνη».Ίσως τότε να μην μπορούσε να γνωρίζει την απάντηση. Την έδωσε όμως ο χρόνος. Την έδωσαν οι άνθρωποι που γέμιζαν τις αίθουσες, τα θέατρα, το Hotel Ermou, το Καλλιμάρμαρο. Τους έδωσε τραγούδια που έγιναν αναμνήσεις με όλα όσα έζησαν…
Το πρώτο τεύχος του must είναι πλέον ένα κομμάτι της ιστορίας των περιοδικών που καθόρισαν το lifestyle της Κύπρου. Οι φωτογραφίες του 1999 έγιναν εικόνες μιας άλλης εποχής. Τα ρούχα έγιναν vintage.Τα χρόνια έγιναν αναμνήσεις. Μόνο ένα πράγμα δεν άλλαξε. Το ότι τα περιοδικά υπάρχουν με διαφορετική μορφή και το ότι η ... Άννα συνεχίζει. Σε λίγες μέρες, η ίδια γυναίκα που κάποτε φωτογραφιζόταν στο Λονδίνο για το πρώτο τεύχος ενός καινούργιου κυπριακού περιοδικού, θα ανέβει στη σκηνή του ΟΑΚΑ στην Αθήνα. Και θα τραγουδήσει. Τραγούδια που, ανεξάρτητα από ηλικία, έγιναν μέρος της ζωής μας.Και ίσως εκεί, μέσα σε ένα γεμάτο στάδιο, να βρίσκεται η πιο όμορφη απάντηση στην Άννα του 1999. Ναι, άξιζες την αγάπη.Ναι, άξιζες την εμπιστοσύνη.
Από το Λονδίνο του 1999 στο ΟΑΚΑ του 2026. Από το πρώτο εξώφυλλο του must σε μια διαδρομή που έγινε μουσική ιστορία. 27 χρόνια μετά, η Άννα δεν είναι απλώς μια ανάμνηση μιας εποχής. Είναι η ίδια η απόδειξη ότι κάποιες εποχές δεν τελειώνουν ποτέ. Ένα κοινωνιολογικό φαινόμενο, το οποίο χρήζει σοβαρής μελέτης μιας και εξακολουθεί μετά απο τόσα χρόνια με την αυθεντικότητά της, να καταφέρνει να καθορίζει τους δικούς της κανόνες και να εκφράζει για δεκαετίες ανθρώπους κάθε ηλικίας περνώντας τη δισκογραφία της στο DNA κάθε Έλληνα.
Μια γυναίκα που όταν ξεκινούσε τη δεκαετία του 70’ την καριέρα της διεκδίκησε μια θέση κάτω από τους προβολείς και πλέον πήρε τη θέση της στ’αστέρια. Γιατί απλά είναι πλέο η ΆΝΝΑ μας.
