Μαρία Καραμάνου
Η επιστροφή του «The Devil Wears Prada 2» ήταν από τις πιο πολυσυζητημένες κινηματογραφικές στιγμές της χρονιάς. Σχεδόν 20 χρόνια μετά την επιτυχία του The Devil Wears Prada, που έφτασε τα 327 εκατομμύρια δολάρια στο box office, η παρέα επιστρέφει, Anne Hathaway, Meryl Streep, Emily Blunt και Stanley Tucci ξανά μαζί, σε έναν κόσμο που αυτή τη φορά δεν είναι μόνο glamorous αλλά και… λίγο πιο σκληρός.
Οι πρώτες αντιδράσεις
Οι πρώτες κριτικές δείχνουν ξεκάθαρα ένα πράγμα, η ταινία παίζει δυνατά το χαρτί της νοσταλγίας και σε πολλούς αυτό αρκεί. Ο Erik Anderson (AwardsWatch) ήταν από τους πιο ενθουσιώδεις, λέγοντας ότι η ταινία «δεν έχει κανένα δικαίωμα να είναι τόσο καλή όσο είναι», ενώ στάθηκε ιδιαίτερα στη γοητεία της Anne Hathaway, που όπως φαίνεται συνεχίζει να «κουβαλά» το franchise με άνεση.
Από την άλλη, η Rachel Leishman (Collider) πήγε straight to the point, «Έκλαψα ΔΥΟ φορές με τον Tucci». Εμείς, το παίρνουμε ως καλό σημάδι.
Ο Matt Neglia μίλησε για μια ταινία «αστεία, γοητευτική και συγκινητική», τονίζοντας πως το δυνατό της σημείο είναι ο τρόπος που ισορροπεί ανάμεσα στη νοσταλγία και τη σύγχρονη πραγματικότητα των media. Δεν ενθουσιάστηκαν όμως όλοι εξίσου. Ο Jonathan Sim χαρακτήρισε τη συνέχεια «μια αξιοσημείωτη υποβάθμιση» σε σχέση με την πρώτη, λέγοντας πως, ενώ το cast είναι απολαυστικό, η ιστορία δεν έχει την ίδια συναισθηματική δύναμη.
Ακόμα πιο αυστηρή ήταν η Courtney Howard: «Δεν μου άρεσε… όμορφες πούλιες παντού, αλλά χωρίς ουσία». Αν υπάρχει κάτι στο οποίο συμφωνούν σχεδόν όλοι, είναι ότι το cast επιστρέφει σαν να μην πέρασε μια μέρα. Η Meryl Streep ως Miranda Priestly παραμένει μαγνητική, ενώ η δυναμική μεταξύ των χαρακτήρων εξακολουθεί να είναι από τα highlights.
Βέβαια, ούτε εδώ έλειψαν τα σχόλια: «Θα φορούσε όντως η Miranda αυτό το σακάκι; Δεν είμαι πεπεισμένος», σχολίασε ο David Rooney.
Και αν αρχίσουμε να αμφισβητούμε το styling της Miranda… έχουμε θέμα.
Η ταινία προσπαθεί να πει κάτι περισσότερο αυτή τη φορά, για την κρίση των media, για την αλλαγή του χώρου, για το πώς επιβιώνεις σε έναν κόσμο που καταρρέει. Κάποιοι το βρήκαν ενδιαφέρον, άλλοι απλώς… βαρύ. Ο David Fear (Rolling Stone) το έθεσε ωμά: «Για τους δημοσιογράφους, αυτή είναι ταινία τρόμου».
Ο Guy Lodge από το Variety το έθεσε ξεκάθαρα, η ταινία είναι μεν φτιαγμένη με σεβασμό προς το original και τους fans του, αλλά λειτουργεί περισσότερο σαν φόρος τιμής παρά σαν αυτόνομο sequel. Με άλλα λόγια; Πατάει τόσο πολύ πάνω στην πρώτη ταινία που τελικά μοιάζει να την αντιγράφει χωρίς όμως να φτάνει στο ίδιο επίπεδο.
Ακόμη πιο αιχμηρός είναι ο Tomris Laffly (RogerEbert.com), ο οποίος σημειώνει πως πολλές από τις iconic ατάκες της Miranda μοιάζουν εδώ «άκομψες» και σαν να προστέθηκαν απλώς για να θυμίσουν το παρελθόν. Το αποτέλεσμα; Μια ταινία που θυμίζει περισσότερο συρραφή σκηνών παρά μια ολοκληρωμένη νέα ιστορία.
Και αν νομίζεις ότι τελειώσαμε, ο Randy Myers (San Jose Mercury News) το πήγε ένα βήμα παραπέρα και λίγο πιο… καυστικά: «Μοιάζει σαν να βγήκε από το ράφι πριν ετοιμαστεί. Είναι τόσο πρωτοποριακό όσο είναι τα φλοράλ... την άνοιξη».
