ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: loose jeans, αέρινο λευκό πουκάμισο και πλεκτό στους ώμους

Και μια φορά ο Άρης...

Δημήτρης Λοττίδης

Δημήτρης Λοττίδης

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό η μικρή Κύπρος που, από τη γέννησή της, είχε πολλές παιδικές ασθένειες. Δεν την έφταναν οι αρρώστιες της, την εγκατέλειψαν και οι γονείς της. Ήταν πονηρή και πεισματάρα, ωραία ως γυναίκα, αλλά ατημέλητη. Ιδιαίτερα στα παιδικά της χρόνια ήταν ατίθαση και δύστροπη. Νόμιζε πως όλος ο κόσμος ήταν δικός της και ότι από μικρούλα μπορούσε να τα βάλει με όλους τους μεγάλους και ισχυρούς της γειτονιάς. Έφτασε δε σε σημείο να κάνει ομάδα με όλους τους φτωχούς, αδύνατους και καταπιεσμένους, προσβλέποντας στον έλεγχο της γειτονιάς. Το αποτέλεσμα ήταν να της εναντιωθούν τα πλούσια παιδιά, να μην την παίζουν καθόλου και ως αποκορύφωμα της δυστυχίας της, της κατέλαβαν οι γείτονες το μισό οικόπεδο του σπιτιού. Η μικρή, πλην παμπόνηρη, έσκυψε χάμω, δούλεψε, ομόρφυνε και άρχισε να κάνει και αυτή το καλό παιδί. Μεγάλωσε με τη βοήθεια της μαμάς και το μισό οικόπεδο που της έμεινε το έκανε παράδεισο!

Σιγά να μην μας χαλούσε το πάρτι ο Σαντάμ! Μετά από χρόνια, το σκηνικό για την Κύπρο ήταν για πρώτη φορά καλοσχεδιασμένο και καλοπρογραμματισμένο. Εδώ και δέκα χρόνια Κύπρος και Ελλάδα είχαν μεταβληθεί σε εμποδιστές. Πηδούσαν εμπόδια που συνεχώς φύτρωναν. Μάλιστα οι γνωστοί-άγνωστοι «παράγοντες» και στις δύο πλευρές του κρητικού πελάγους δεν έχαναν την ευκαιρία να μιλούν για «ανεκπλήρωτα όνειρα», για «προδότες» στο Ελσίνκι, για τα ζεϊμπέκικα του Παπανδρέου, για την «υποχωρητικότητα» και το «καλό Αμερικανάκι» Κασουλίδη. Τελικά όμως αυτός που χορεύει το τελευταίο ζεϊμπέκικο είναι και αυτός που διασκεδάζει τελευταίος.

Η ιστορική συγκυρία για πρώτη φορά ήταν τέλεια για εμάς και στο πηδάλιο ήταν δυο τύποι με ξεκάθαρους στόχους, στρατηγική και τακτική, που κάποτε με τους ελιγμούς της ξάφνιαζε ακόμη και τους ίδιους τους συνεργάτες τους. Ο στρατηγικός στόχος ήταν η ένταξη στην Ευρώπη με κάθε κόστος και κάθε προσπάθεια, έστω και αν αυτό χρειαζόταν σε κάποια φάση να κάτσουμε στον οποιονδήποτε μας κουνιόταν. Η τακτική κάθε φορά άλλαζε. Τη μια ήταν S300, την άλλη ελληνοτουρκική φιλία ή ακόμη και αποδοχή του σχεδίου Ανάν. Μιλώ φυσικά για το δίδυμο Κληρίδη – Σημίτη, που λειτουργούσε σαν μια τέλεια οργανωμένη ομάδα, όπου στις μάχες μόνο να κοιταχτούν στα μάτια ήταν αρκετό για να συμφωνήσουν στη στρατηγική και τις αποφάσεις. Επειδή το έζησα από κοντά, ως σύμβουλος του πρώτου, η λειτουργία της ομάδας αυτής με τους συνεργάτες τους σε πλήρη αρμονία, δύσκολα θα επανεμφανιστεί ξανά στην ιστορία μας. Παλιά θέλαμε να είμαστε και λίγο αδέσμευτοι και λίγο κομουνιστές και λίγο Ευρωπαίοι και λίγο Έλληνες... Θέλαμε να λύσουμε το Κυπριακό με ανένδοτο αγώνα αλλά και με διάλογο. Γενικά ένα σάντουιτς απ' όλα και με πίκλα!

Τελικά, αυτός που χορεύει το τελευταίο ζεϊμπέκικο είναι και αυτός που διασκεδάζει τελευταίος

Ενώ το πάρτι ήταν στημένο στην εντέλεια κάτω από την Ακρόπολη, ο Σαντάμ για λίγο πήγε να μας το χαλάσει. Λίγο έλειψε να πιστέψουμε για τα καλά ότι το χαρέμι του στη Βαγδάτη θα έριχνε πόρτα στους marines. Όσο πιο πολύ αντιστεκόταν ο Σαντάμ, τόσο περισσότερο γινόταν αναγκαία η Τουρκία, υποβαθμίζοντας το ρόλο της μικρής.

Αυτή τη φορά εγώ ήμουν με τους Αμερικάνους! Ξέρω πως σε κάποιους θα ακουστεί έως και προδοτικό για την ανθρωπότητα, αλλά αυτή είναι η αμαρτία μου, η εξομολογημένη. Από τη στιγμή που ο πόλεμος άρχισε και δεν αποτράπηκε, όσο πιο γρήγορα έπεφτε το χαρέμι του Σαντάμ τόσο λιγότερα παιδάκια θα σκοτώνοντουσαν, τόσο περισσότερο θα υποβαθμιζόταν η Τουρκία, τόσο πιο γρήγορα θα επουλώνονταν οι πληγές του διχασμού της Ευρώπης, τόσο λιγότερες θα ήταν οι οικονομικές συνέπειες για την Κύπρο.

Τώρα που οι ατρόμητοι marines μπήκαν στο μήνα μέσα στους μπιντέδες του Σαντάμ, αφού του έδωσαν και διέξοδο να πάει να βρει τον Μπιν Λάντεν, την έφαγε τη χυλόπιτα για καμιά τριανταριά χρόνια η κεμαλική Τουρκία και ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

Βέβαια, ζημιές υπήρξαν και άμαχοι σκοτώθηκαν, τα παιδάκια ακρωτηριάστηκαν και όλοι μας χάσαμε τον ύπνο μας από τις σκηνές φρίκης. Όμως κάποτε όλα αυτά συνέβαιναν (βλ. Κούρδοι – Παλαιστίνιοι) και η Κύπρος έβγαινε και ζημιωμένη με το επιχείρημα ότι «εκπαίδευε τους τρομοκράτες». Ενώ τώρα; Και Ευρωπαίοι είμαστε και η Τουρκία είναι άχρηστη για τους Αμερικάνους και θα πάρουμε, ως πανούργοι που είμαστε, συμβόλαια ανοικοδόμησης του ΙΡΑΚ.

Όταν, λοιπόν, η μικρή Κύπρος ξυλοφορτωνόταν στη γειτονιά πριν από 29 χρόνια, κανένας γείτονας δεν παρενέβη για να τη σώσει. Μόνο η μάνα της. Έτσι κι αυτή έμαθε επιτέλους να βλέπει μόνο τον εαυτό της και την οικογένειά της. Τώρα, μετά από πολλά χρόνια, η μικρή βρήκε πίσω το σόι και το δρόμο της. Νιώθει την ασφάλεια του να ανήκεις σε οικογένεια. Είναι σύμπτωση που ξαφνικά αυτή την περίοδο άρχισε και ο Άρης Λεμεσού να ρίχνει εξάρες;

must έποψη: Τελευταία Ενημέρωση