Ορέστης Χαλκιάς: «Η μουσική με κρατά ανοιχτό, η υποκριτική παρόντα»

Ο Ορέστης Χαλκιάς είναι από εκείνες τις περιπτώσεις καλλιτεχνών που δεν χωρούν εύκολα σε μία μόνο ταμπέλα. Ηθοποιός με εσωτερικότητα και βάθος, μουσικός με rock ένστικτο, άνθρωπος με έντονη ανάγκη για ουσιαστική επικοινωνία. Ο ρόλος του Αντώνη στη σειρά «Maestro» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη τον έκανε διεθνώς αναγνωρίσιμο μέσα από το Netflix, αλλά η καλλιτεχνική του ταυτότητα είχε ήδη χτιστεί πολύ πριν, μέσα από το θέατρο, τη μουσική και την προσωπική του διαδρομή.

Φέτος, τον συναντάμε σε έναν ιδιαίτερο κινηματογραφικό ρόλο, υποδύεται το Πνεύμα των Χριστουγέννων στη νέα ελληνική κινηματογραφική μεταφορά του κλασικού έργου του Κάρολου Ντίκενς, «Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων», σε σενάριο και επιμέλεια του Λώρη Λοϊζίδη. Μιλάμε μαζί του για τη μουσική, την υποκριτική, την ευαισθησία, τη μεταμόρφωση, αλλά και για τον ίδιο, πίσω από τους ρόλους.

Ο Ορέστης Χαλκιάς μιλά για τη μουσική και την υποκριτική σαν να περιγράφει δύο διαφορετικούς δρόμους που τελικά οδηγούν στο ίδιο σημείο. «Η μουσική μου δίνει μια αίσθηση άμεσης ελευθερίας. Μπορεί να υπάρξει χωρίς εξηγήσεις, χωρίς αφήγημα, και παρ’ όλα αυτά να επικοινωνήσει κατευθείαν με τον άλλον». Όπως λέει, όταν παίζει ή τραγουδά, νιώθει πως «εκτονώνεται κάτι βαθύ, χωρίς φίλτρα». Από την άλλη πλευρά, η υποκριτική τον είναι αλλιώς. «Η υποκριτική, από την άλλη, μου ζητά συγκέντρωση και ακρίβεια. Με καλεί να μπω στον κόσμο ενός άλλου ανθρώπου, να υπηρετήσω μια ιστορία και να σταθώ με ευθύνη μέσα σε ένα σύνολο». Εκεί, όπως τονίζει, «δεν αρκεί το συναίσθημα, χρειάζεται δουλειά, πειθαρχία και διαθεσιμότητα». Και κάπως έτσι, το ένα συμπληρώνει το άλλο, γιατί «τελικά, το ένα συμπληρώνει το άλλο. Η μουσική με κρατά ανοιχτό. Η υποκριτική με κρατά παρόντα. Και τα δύο μαζί συνθέτουν αυτό που είμαι».

Στη νέα κινηματογραφική μεταφορά του κλασικού έργου του Κάρολου Ντίκενς, ο Χαλκιάς καλείται να ενσαρκώσει ένα «συμβολικό πνεύμα», έναν ρόλο που για εκείνον δεν είναι απλώς μια ερμηνευτική πρόκληση αλλά κάτι βαθύτερο. «Είναι μεγάλη ευθύνη και ταυτόχρονα μεγάλο δώρο. Ο Ντίκενς δεν έγραψε απλώς ένα χριστουγεννιάτικο παραμύθι, έγραψε μια αλληγορία για τη συνείδηση του ανθρώπου». Και ξεκαθαρίζει πως αυτό που έχει σημασία δεν είναι το “εφέ”, αλλά η ουσία: «Το να ενσαρκώνεις ένα Πνεύμα δεν έχει να κάνει με εντυπωσιασμό, αλλά με το να γίνεις φορέας ενός βλέμματος που φωτίζει, χωρίς να κρίνει».

Μιλώντας για τον Σκρουτζ και τον πυρήνα της ιστορίας, ο Ορέστης στέκεται σε κάτι που συχνά περνά απαρατήρητο. «Κρατάω τη μοναξιά του. Όχι τη σκληρότητα, αυτή είναι άμυνα». Και αυτό που τον συγκινεί περισσότερο είναι εκείνη η στιγμή της επίγνωσης, όταν «ένας άνθρωπος τολμά να δει καθαρά τι έχει χάσει και τι μπορεί ακόμη να κερδίσει». Για τον ίδιο, «εκεί υπάρχει ελπίδα. Κι αυτό, για μένα, είναι ο πυρήνας της ιστορίας».

Το δικό του μήνυμα για φέτος μοιάζει να συνοψίζει μια ολόκληρη στάση ζωής: «Να μην ξεχνάμε να κοιταζόμαστε. Πραγματικά. Να ακούμε λίγο περισσότερο και να βιαζόμαστε λιγότερο. Η ανθρωπιά δεν είναι μεγάλες πράξεις, είναι μικρές καθημερινές επιλογές».

Η μουσική του διαδρομή παραμένει κομμάτι του ίδιου ανθρώπου που βλέπουμε επί σκηνής ή στην οθόνη. Για τη rock μουσική μιλά σαν να είναι στάση ζωής. «Η rock μουσική για μένα είναι ελευθερία και αλήθεια. Δεν φιλτράρει, δεν καλλωπίζει». Και αναγνωρίζει πως εκεί έμαθε κάτι θεμελιώδες: «Με έμαθε να στέκομαι, να εκτίθεμαι και να λειτουργώ μέσα σε ομάδα. Ό,τι έμαθα εκεί, το κουβαλάω και στην υποκριτική».

Όταν η κουβέντα πηγαίνει στο μέλλον, δεν μιλά για βραβεία ή τίτλους, αλλά για χαρακτήρα. «Θα ήθελα να δω έναν άνθρωπο που δεν πρόδωσε την ευαισθησία του». Αυτό που θέλει να αναγνωρίσει στον εαυτό του αργότερα είναι η συνέπεια: «Που συνέχισε να δουλεύει με αγάπη και πειθαρχία, χωρίς κυνισμό». Και ως καλλιτέχνης, ο στόχος του είναι να μη γίνει ποτέ βολικός: «να μην έχει βολευτεί. Να παραμένει περίεργος, ανοιχτός, διαθέσιμος».

Οι πιο δυνατές αναμνήσεις του από τα Χριστούγεννα δεν έχουν να κάνουν με τη λάμψη, αλλά με την αίσθηση του ανήκειν. «Η αίσθηση του μαζί. Όχι τα δώρα ή η γιορτή, αλλά οι στιγμές που το σπίτι ήταν γεμάτο φωνές, μουσική, αγκαλιές. Εκείνες οι απλές στιγμές που μένουν για πάντα». Και αν μπορούσε να διαλέξει ένα μόνο Πνεύμα να τον επισκεφθεί, θα ήταν εκείνο που μας κρατά στο τώρα: «Το Πνεύμα των Χριστουγέννων του Παρόντος. Γιατί ό,τι έχουμε πραγματικά, συμβαίνει τώρα. Αν μάθουμε να είμαστε παρόντες, ίσως να μην φοβόμαστε τόσο ούτε το παρελθόν ούτε το μέλλον».

Τελικά, η πίστη του στη μεταμόρφωση δεν είναι ρομαντική φαντασίωση, είναι ανάγκη. «Ναι, αλλιώς δεν θα είχε νόημα ούτε η τέχνη ούτε η ζωή». Και επιμένει σε κάτι ουσιαστικό: «Οι άνθρωποι αλλάζουν όταν νιώσουν. Όχι όταν τους το επιβάλλεις». Γι’ αυτό, όπως λέει, «η τέχνη, όταν είναι ειλικρινής, μπορεί ακόμα να ανοίξει αυτό το παράθυρο».