Μαρία Καραμάνου
Υπάρχουν στιγμές που η επικαιρότητα σε κάνει να αναρωτιέσαι όχι για το γεγονός αυτό καθαυτό, αλλά για το πώς το αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία. Η κηδεία της Μαρινέλλας ήταν μια τέτοια στιγμή. Μια σπουδαία προσωπικότητα του ελληνικού τραγουδιού, μια γυναίκα με τεράστια πορεία, αξιοπρέπεια και ιστορία, έφυγε από τη ζωή, κι όμως, μεγάλο μέρος της συζήτησης μετατοπίστηκε αλλού, σε ένα outfit, σε ένα τζιν, σε έναν καφέ στο χέρι.
Αφορμή στάθηκε η παρουσία της Γαρυφαλλιάς Καληφώνη, και ξαφνικά το βασικό ερώτημα δεν ήταν η ζωή και η προσφορά της Μαρινέλλας, αλλά… τι «επιτρέπεται» να φοράς και να κρατάς σε μια κηδεία.
Τι σημαίνει πραγματικά «ντύνομαι σωστά» σε μια κηδεία;
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν κάποιοι άγραφοι κανόνες. Μιλάμε για έναν χώρο πένθους, σεβασμού και αποχαιρετισμού. Παραδοσιακά, οι επιλογές κινούνται σε σκούρες αποχρώσεις, μαύρο, navy, γκρι, με διακριτικά ρούχα, χωρίς έντονες προκλήσεις ή υπερβολές. Όχι γιατί υπάρχει κάποιος «νόμος», αλλά γιατί το ύφος της στιγμής το απαιτεί.
Όμως, το ντύσιμο δεν είναι στολή, ούτε και υπάρχει κάποιο checklist. Μπορεί κάποιος να φορέσει κάτι απλό και να αποπνέει σεβασμό, και κάποιος άλλος να είναι τυπικά «σωστός» αλλά εντελώς αποστασιοποιημένος.
Και τι «κρατάμε» τελικά;
Εδώ είναι που ξεκινά η υπερβολή της εποχής μας. Ναι, ίσως το ιδανικό θα ήταν να κρατάς ένα λουλούδι, να έχεις τα χέρια ελεύθερα, να είσαι παρών στη στιγμή, αλλά το αν κάποιος κρατά έναν καφέ ή ένα κινητό, δεν είναι αυτό που καθορίζει τον σεβασμό του.
Ζούμε σε μια εποχή που η εικόνα προηγείται της ουσίας. Τα media και ειδικά τα social media λειτουργούν με όρους εντυπωσιασμού. Ένα «λάθος» styling, μια «απρέπεια», ένα στιγμιότυπο, είναι πιο εύκολο να γίνει viral από μια ουσιαστική συζήτηση για μια ζωή γεμάτη επιτεύγματα. Είναι πιο εύκολο να σχολιάσεις έναν καφέ, παρά να μιλήσεις για δεκαετίες καριέρας. Πιο εύκολο να κρίνεις ένα τζιν, παρά να σταθείς μπροστά σε μια απώλεια.
Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι το outfit;
Η δημόσια κριτική πολλές φορές ξεφεύγει από το «σχόλιο» και γίνεται ανθρωποφαγία. Ξεχνάμε ότι μιλάμε για ανθρώπους, για στιγμές φορτισμένες, για καταστάσεις που δεν είναι «στημένες». Το αν κάποιος έκανε ένα στιλιστικό λάθος, αν όντως ήταν λάθος, δεν μπορεί να επισκιάζει το γεγονός ότι βρέθηκε εκεί για να πει ένα «αντίο» και αυτό είναι το βασικό, να θυμόμαστε γιατί είμαστε εκεί.
Και αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από όλη αυτή τη συζήτηση, δεν είναι το τι φορέθηκε ή τι κρατήθηκε, αλλά το πόσο εύκολα ξεχνάμε την ουσία για χάρη της εικόνας, γιατί στο τέλος της ημέρας, η Μαρινέλλα δεν ήταν ένα γεγονός για να σχολιαστεί, ήταν μια ζωή για να τιμηθεί.
