Ριάνα Στυλιανού
Η εικόνα του Γιώργου Μαζωνάκη ήταν πάντα τόσο χαρακτηριστική όσο και η φωνή του. Από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του μέχρι τις τελευταίες του εμφανίσεις, ο τρόπος που ντυνόταν δεν ακολουθούσε ποτέ μια προβλέψιμη διαδρομή. Άλλαζε, πειραματιζόταν, προκαλούσε συζητήσεις και συχνά βρισκόταν αρκετά βήματα μπροστά από όσα θεωρούσαμε «αποδεκτά» για την εικόνα ενός λαϊκού τραγουδιστή.
Ο αιφνίδιος θάνατός του στα 54 του χρόνια αφήνει πίσω μια τεράστια μουσική διαδρομή, αλλά και μια πολύ συγκεκριμένη αισθητική ταυτότητα. Γιατί σε μια εποχή όπου η εικόνα του άνδρα της πίστας ακολουθούσε συγκεκριμένους κώδικες, ο Μαζωνάκης τόλμησε να τους ανατρέψει. Έκανε τη μόδα μέρος της σκηνικής του παρουσίας, έπαιξε με τα όρια του ανδρικού ντυσίματος και φόρεσε κομμάτια που άλλοι πιθανότατα δεν θα τολμούσαν καν να δοκιμάσουν ποτέ.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο κοιτάζοντας σήμερα πίσω στις εμφανίσεις του: πολλά από όσα κάποτε θεωρήθηκαν εκκεντρικά, σήμερα αποτελούν μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης συζήτησης γύρω από τη μόδα, το φύλο και την ελευθερία της προσωπικής έκφρασης.
Πριν το genderless dressing γίνει trend
Σήμερα μιλάμε σχεδόν αυτονόητα για gender-fluid και genderless μόδα. Οι πασαρέλες έχουν εδώ και χρόνια θολώσει τα όρια ανάμεσα στο παραδοσιακά «ανδρικό» και «γυναικείο» ντύσιμο και οι celebrities εμφανίζονται στα red carpets με φούστες, φορέματα, πέρλες και ψηλοτάκουνα.
Ο Μαζωνάκης, όμως, είχε αρχίσει να πειραματίζεται με όλα αυτά πολύ νωρίτερα στην Ελλάδα.
Φούστες, μακριά φορέματα, γούνες, πλατφόρμες, κοσμήματα, βαμμένα νύχια, έντονα prints και κοστούμια που απείχαν πολύ από το κλασικό μαύρο tuxedo πέρασαν κατά καιρούς από την γκαρνταρόμπα του. Και το σημαντικότερο ήταν πως σπάνια έμοιαζε να φορά κάτι απλώς για να προκαλέσει. Ακόμη και στις πιο εκκεντρικές επιλογές του, υπήρχε η αίσθηση ότι το ρούχο αποτελούσε φυσική συνέχεια της προσωπικότητάς του.
Το κοστούμι, αλλά με τους δικούς του όρους
Αν υπήρχε ένα κομμάτι στο οποίο επέστρεφε ξανά και ξανά, αυτό ήταν το κοστούμι. Μόνο που στην περίπτωση του Γιώργου Μαζωνάκη, «κοστούμι» δεν σήμαινε ποτέ απαραίτητα safe επιλογή.
Το είδαμε σε έντονο πορτοκαλί, σε κόκκινο, με prints, διαφορετικές υφές και αντισυμβατικές γραμμές. Στην περίοδο του Your Face Sounds Familiar, οι εμφανίσεις του στην κριτική επιτροπή έγιναν από μόνες τους ένα μικρό fashion show. Με τη συνεργασία του στυλίστα Γιώργου Καραμπέτη, φόρεσε δημιουργίες και κομμάτια από brands και Έλληνες σχεδιαστές όπως Ambush, Sotiris Georgiou, MI-RO και Angelos Frentzos.
Mε δημιουργία MI-RO
Ήταν ίσως εκεί που φάνηκε πιο καθαρά η ικανότητά του να παίρνει ένα statement ρούχο και, αντί το ρούχο να «φοράει» εκείνον, να το κάνει δικό του.
Οι εμφανίσεις που συζητήθηκαν
Το fashion αρχείο του είναι γεμάτο στιγμές που δύσκολα περνούν απαρατήρητες ακόμη και σήμερα. Στις αρχές της δεκαετίας του 2010 εμφανίστηκε με φούστα, ενώ το 2011 συνδύασε λεοπάρ παντελόνι με μαύρα πέδιλα σε απονομή πλατινένιου δίσκου.
Στο MadWalk του 2014 πήγε ακόμη πιο μακριά, επιλέγοντας βέλο και εντυπωσιακούς κοθόρνους σε μία από τις πιο θεατρικές εμφανίσεις της καριέρας του. Χρόνια αργότερα, στις Κάννες το 2022, έδωσε διαφορετική διάσταση στο tailoring φορώντας γκρι κοστούμι χωρίς πουκάμισο, με φουλάρι στον λαιμό και πλατφόρμες.
Την ίδια χρονιά, στα MAD VMA, εμφανίστηκε με ένα ολόλευκο σύνολο που παρέπεμπε σε παπική ενδυμασία. Το 2024 ανέβηκε στη σκηνή στη Θεσσαλονίκη φορώντας μακρύ μαύρο φόρεμα, ενώ στο MadWalk του 2025 στράφηκε στην ελληνική παράδοση, εντάσσοντας τη φουστανέλα σε ένα look με έντονο συμβολισμό.
Ακόμη και μία από τις τελευταίες εμφανίσεις του, τον Μάρτιο του 2026, ήταν απόλυτα χαρακτηριστική της νοοτροπίας του: σε ένα πάρτι όπου το dress code ήταν total black, εκείνος εμφανίστηκε στα κόκκινα. Αν έπρεπε να συνοψίσουμε τη σχέση του με τη μόδα σε μία εικόνα, ίσως να ήταν ακριβώς αυτή.
Για εκείνον, η αισθητική είχε μεγαλύτερη σημασία από το στυλ
Ο ίδιος, άλλωστε, δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την ταμπέλα του «καλοντυμένου». Σε παλαιότερες δηλώσεις του είχε εξηγήσει ουσιαστικά ότι θεωρούσε την αισθητική σημαντικότερη από το στυλ και τη μόδα, επειδή η μόδα περνά, ενώ η αισθητική έχει κάτι βαθύτερο και πιο διαχρονικό.
Και ίσως αυτή η σκέψη εξηγεί καλύτερα τις επιλογές του. Δεν έμοιαζε να αναρωτιέται αν ένα ρούχο ήταν «ανδρικό», αν ήταν πολύ έντονο ή αν θα γινόταν αποδεκτό. Το ερώτημα ήταν αν μπορούσε να το εντάξει στον δικό του κόσμο.
Ένα πραγματικό fashion icon της ελληνικής σκηνής
Ο όρος «fashion icon» χρησιμοποιείται σήμερα αρκετά εύκολα. Στην περίπτωση του Γιώργου Μαζωνάκη, όμως, δεν αφορά απλώς το γεγονός ότι φόρεσε εντυπωσιακά ρούχα. Αφορά κυρίως τη συνέπεια με την οποία υπερασπίστηκε την προσωπική του αισθητική.
Μπορούσε να θυμίζει παλιό ρεμπέτη με αυστηρή χωρίστρα και κοστούμι και λίγο αργότερα να εμφανιστεί με φόρεμα, φλοράλ prints ή πλατφόρμες. Μπορούσε να υπηρετήσει το glam, το camp, το street, το παραδοσιακό και το αυστηρό tailoring χωρίς να χάνει την ταυτότητά του.
Aυτό είναι και το σημαντικότερο μάθημα μόδας που αφήνει πίσω του: το προσωπικό στυλ δεν χτίζεται ακολουθώντας πιστά τις τάσεις. Χτίζεται όταν έχεις την αυτοπεποίθηση να επιλέγεις όσα σε εκφράζουν, ακόμη κι όταν οι υπόλοιποι δεν είναι ακόμη έτοιμοι να τα καταλάβουν.
Photo από LiFo
Ο Γιώργος Μαζωνάκης το έκανε για περισσότερα από 30 χρόνια. Και γι' αυτό η εικόνα του θα παραμείνει τόσο χαρακτηριστική όσο και η φωνή του.
