Ριάνα Στυλιανού
Από τη στιγμή που καλωσορίσαμε επισήμως το 2026, το μόνο που βλέπω γύρω μου είναι παλιές φωτογραφίες celebrities από το 2016. Σοβαρά τώρα, στα social media κυριαρχεί η φράση: «Το 2026 είναι το νέο 2016»… και να σας πω κάτι; I’m so here for it!
Το 2016 ήταν η χρυσή εποχή των millennials. Ήμασταν εικοσάρηδες, ζούσαμε τη ζωή στα άκρα, και ναι, φορούσαμε εκείνο το παράξενο μπλε-γαλάζιο κραγιόν από τη NYX που μόνο εμείς ξέραμε πώς να το κάνουμε να φαίνεται cool. Lip oils και glosses…. Ούτε καν. Αγοράζαμε μόνο τα matte lipsticks, το eyeliner έφτανε στον Θεό (ή τουλάχιστον προσπαθούσε), τα καρό πουκάμισα συνδυάζονταν με wedges αθλητικά, τα κολάν είχαν πάνω τους σταυρούς και τα μακριά κολιέ κουκουβάγιας… και μη μου ζητήσετε να μιλήσω καν για τα tattoos του 2016! Τρία πουλάκια, ένα άπειρο σύμβολο, μερικά quotes και ναι, τα θυμάμαι και γελάω ακόμα (ίσως να έκανα και κάποια από αυτά… ουπς!)
Το feed μας στο Instagram τότε ήταν άλλου επιπέδου. Φίλτρα; Φυσικά. Πόζες; Αυθεντικές. Ούτε ένα post δεν το ανεβάζαμε για να πουλήσουμε κάτι, απλώς ανεβάζαμε στο προφίλ μας για να δείξουμε ποιοι είμαστε, τι κάναμε και πόσο διασκεδάζαμε. Ήταν αυθορμητισμός, αθωότητα και λίγο αλαζονεία, όλα μαζί σε ένα feed γεμάτο χρώματα, γέλια και στιγμές που μας έκαναν να νιώθουμε ζωντανοί. Αλλά γιατί συγκεκριμένα το 2016; Και γιατί επιστρέφει τώρα;
Η νοσταλγία δεν αφορά τα γεγονότα, αφορά το συναίσθημα
Αν εξετάσει κανείς ψύχραιμα το 2016, δεν πρόκειται για μια «αθώα» χρονιά. Πολιτικές αναταράξεις, κοινωνική πόλωση, παγκόσμιες κρίσεις. Κι όμως, σχεδόν κανείς δεν αναφέρεται σε αυτά όταν μιλά για την επιστροφή του 2016. Αυτό που ανακαλείται δεν είναι η πραγματικότητα, αλλά η αίσθηση της καθημερινότητας.
Η νοσταλγία λειτουργεί επιλεκτικά. Δεν κρατά τα δύσκολα, αλλά τις μικρές πολιτισμικές στιγμές που μας έκαναν να νιώθουμε μέρος ενός συνόλου: ένα viral challenge, ένα look που όλοι αναγνώριζαν, ένα τραγούδι που ακουγόταν παντού.
Όταν το internet ήταν πιο ανθρώπινο
Ένας βασικός λόγος που το 2016 μοιάζει σήμερα ελκυστικό είναι ο τρόπος που λειτουργούσαν τότε τα social media. Τα feeds δεν ήταν ακόμη πλήρως διαμορφωμένα από επιθετικούς αλγόριθμους, εμπορικό περιεχόμενο και άψογες, «τεχνητές» εικόνες. Υπήρχε περισσότερος αυθορμητισμός, λιγότερη στρατηγική.
Οι φωτογραφίες δεν έπρεπε να είναι τέλειες. Τα stories δεν υπήρχαν ακόμα με τη σημερινή ένταση. Το Instagram έμοιαζε περισσότερο με ημερολόγιο παρά με βιτρίνα. Σήμερα, μέσα σε ένα ψηφιακό περιβάλλον κορεσμένο από AI-generated εικόνες και αδιάκοπη προώθηση, αυτή η απλότητα μοιάζει σχεδόν πολυτέλεια.
Η τελευταία εποχή της «μαζικής κουλτούρας»
Το 2016 ανήκει σε μια μεταβατική περίοδο: πριν ο κόσμος του διαδικτύου διασπαστεί πλήρως σε μικρά, απομονωμένα κοινά. Τότε, ένα trend μπορούσε όντως να είναι παγκόσμιο. Όλοι ήξεραν τι συμβαίνει, ακόμα κι αν δεν συμμετείχαν.
Σήμερα, η κουλτούρα καταναλώνεται αποσπασματικά. Οι τάσεις είναι μικρές, βραχύβιες και συχνά αόρατες εκτός του δικού τους «bubble». Η επιστροφή στο 2016 εκφράζει την ανάγκη για κοινές εμπειρίες, για στιγμές που δεν ανήκαν μόνο σε μια niche κοινότητα, αλλά σε όλους.
Μόδα με ξεκάθαρη ταυτότητα
Σε επίπεδο αισθητικής, το 2016 είχε χαρακτήρα. Δεν ήταν ασαφές, ούτε πολυδιάσπαρτο. Υπήρχαν συγκεκριμένα κομμάτια που όριζαν την εποχή και έκαναν τη μόδα αναγνωρίσιμη: chokers, bomber jackets, slip dresses, hoodies, βελούδο. Ακόμα κι αν κάποια από αυτά σήμερα μοιάζουν ξεπερασμένα, είχαν κάτι που συχνά λείπει από το παρόν… σαφήνεια.
Η σημερινή επιστροφή αυτών των στοιχείων δεν είναι αντιγραφή. Είναι επαναδιαπραγμάτευση. Οι γραμμές αλλάζουν, τα υλικά εξελίσσονται, αλλά η βάση παραμένει: ρούχα και αξεσουάρ που λειτουργούν ως δήλωση, όχι απλώς ως προϊόν.
Η ανάγκη για θέαμα
Ένα ακόμη στοιχείο που κάνει το 2016 ελκυστικό είναι η σημασία του «μεγάλου moment». Τότε, ένα show, μια εμφάνιση ή ένα styling μπορούσε να σταματήσει το timeline. Σήμερα, μέσα στον συνεχή καταιγισμό περιεχομένου, λίγα πράγματα ξεχωρίζουν πραγματικά.
Η επιθυμία για επιστροφή σε εκείνη την εποχή κρύβει την ανάγκη για εντυπωσιακές, συλλογικές στιγμές, εμπειρίες που δεν χάνονται σε δευτερόλεπτα scroll.
Όλα κάνουν τον κύκλο τους… αλλά όχι τυχαία
Η μόδα και η κουλτούρα πάντα επιστρέφουν και κάνουν τον κύκλο τους. Όμως η επιλογή του ποιο παρελθόν επιστρέφει λέει πολλά για το παρόν. Το 2016 δεν επανέρχεται επειδή ήταν τέλειο, αλλά επειδή μοιάζει, σε σύγκριση με το σήμερα, πιο ανθρώπινο, πιο ξεκάθαρο και λιγότερο εξαντλητικό.
Ίσως τελικά αυτό που αναζητούμε δεν είναι η επιστροφή σε μια χρονιά, αλλά η επιστροφή σε έναν τρόπο να βιώνουμε την κουλτούρα, με περισσότερη κοινή εμπειρία και λιγότερο θόρυβο.
Και κάπως έτσι, σήμερα, ενώ το 2026 τρέχει μπροστά, εγώ κάθομαι και χαζεύω τα παλιά μου posts… πάνω από 2000 αναρτήσεις, καμία διαγραφή, καλά εννοείται εκτός από εκείνες που… ξέρετε, δεν χρειάζεται να ξαναδούμε ποτέ.
Η επαναφορά το 2026 δεν πρόκειται για μια ιστορική σύγκριση, ούτε για πολιτική ανάλυση. Είναι περισσότερο ένα συναίσθημα. Μια διάχυτη αίσθηση νοσταλγίας για μια εποχή που, στη μνήμη μας τουλάχιστον, έμοιαζε πιο ελαφριά, πιο αυθόρμητη και λιγότερο κουρασμένη.
