Οι 8 πιο παράξενες σεξουαλικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων

Αν ρίξουμε μια ειλικρινή ματιά στην αρχαία ελληνική κοινωνία, θα διαπιστώσουμε ότι το σεξ δεν ήταν ταμπού όπως συχνά υπήρξε σε μεταγενέστερες εποχές. Ήταν κομμάτι της καθημερινότητας, της τέχνης, της φιλοσοφίας και της κοινωνικής ζωής. Αγγεία, γλυπτά, κείμενα και μύθοι αποκαλύπτουν μια κοινωνία που μιλούσε πιο ανοιχτά για τη σεξουαλικότητα, αλλά ταυτόχρονα είχε κανόνες και αντιλήψεις που σήμερα μπορεί να μας φαίνονται αντιφατικές ή και παράξενες. Άλλοτε προοδευτικοί για την εποχή τους και άλλοτε βαθιά δεσμευμένοι σε πατριαρχικές δομές, οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μια ιδιαίτερη σχέση με τον έρωτα, την ηδονή και το σώμα.

Σε ένα ταξίδι στο παρελθόν, βλέπουμε ότι ο ερωτισμός συνδεόταν με τη διασκέδαση, τη φιλοσοφία, ακόμα και με τη θρησκεία. Οι δημόσιοι οίκοι ανοχής λειτουργούσαν νόμιμα και σε ορισμένες περιπτώσεις ρυθμίζονταν από το κράτος, δείχνοντας ότι η πορνεία αντιμετωπιζόταν ως κοινωνικό φαινόμενο ενταγμένο στη δομή της πόλης. Λέγεται μάλιστα πως ο Σόλων είχε θεσπίσει κανόνες και τιμές, ενώ τα έσοδα μπορούσαν να κατευθύνονται σε δημόσια έργα ή λατρευτικούς σκοπούς.

Παρά την ελευθεριότητα σε αρκετά ζητήματα, η μοιχεία θεωρούνταν σοβαρό παράπτωμα. Η αποπλάνηση μιας παντρεμένης γυναίκας αντιμετωπιζόταν ως προσβολή προς τον σύζυγο και την οικογενειακή τιμή. Η λογική της εποχής έβλεπε τη σύζυγο ως μέρος της οικιακής σφαίρας του άνδρα, κάτι που φανερώνει πόσο διαφορετικές ήταν οι κοινωνικές ισορροπίες σε σχέση με σήμερα.

Σημαντικό ρόλο στην ερωτική κουλτούρα έπαιζαν και τα συμπόσια. Αυτές οι συγκεντρώσεις δεν ήταν μόνο φιλοσοφικές συζητήσεις γύρω από το κρασί, αλλά συχνά μετατρέπονταν σε γιορτές με μουσική, παιχνίδια και ερωτική διάθεση. Η παρουσία εταίρων και καλλιτεχνών έδινε έναν πιο αισθησιακό τόνο στη βραδιά, συνδέοντας τη διασκέδαση με τον ερωτισμό.

Ενδιαφέρον προκαλούν και οι αντιλήψεις γύρω από την έκφραση τρυφερότητας. Ένα φιλί μεταξύ ανδρών ως χαιρετισμός μπορούσε να θεωρείται φυσιολογικό, όμως το δημόσιο φιλί προς τη σύζυγο ενίοτε κρινόταν ως ένδειξη αδυναμίας ή υπερβολικής συναισθηματικότητας. Η εικόνα του «συγκρατημένου» άνδρα είχε μεγάλη σημασία για την κοινωνική του θέση.

Στην καθημερινή ζωή, ο φαλλός λειτουργούσε και ως σύμβολο τύχης ή προστασίας. Φαλλικά σύμβολα εμφανίζονταν σε αντικείμενα, δρόμους ή σπίτια, όχι απαραίτητα με χιουμοριστική πρόθεση αλλά συχνά ως σύμβολα γονιμότητας και ευημερίας.

Όταν μιλάμε για οικογενειακό προγραμματισμό, οι αρχαίοι Έλληνες δοκίμαζαν διάφορες μεθόδους αντισύλληψης βασισμένες σε παρατηρήσεις, δοξασίες ή ιατρικές θεωρίες της εποχής. Από διατροφικές πρακτικές μέχρι σωματικές «τεχνικές», φαίνεται πως η επιθυμία ελέγχου της γονιμότητας υπήρχε ήδη από τότε, έστω και χωρίς τη σύγχρονη επιστημονική γνώση.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα έθιμα γάμου στη Σπάρτη. Η πρώτη νύχτα είχε έναν συμβολικό χαρακτήρα «μετάβασης». Η νύφη συχνά ξύριζε το κεφάλι της, φορούσε ανδρικά ρούχα και παρέμενε με σανδάλια στο κρεβάτι, ώστε να θυμίζει περισσότερο άνδρα. Αυτό συνδεόταν με το γεγονός ότι πολλοί Σπαρτιάτες είχαν τις πρώτες τους ερωτικές εμπειρίες με συνομηλίκους τους κατά την περίοδο της Αγωγής. Πίστευαν ότι έτσι η μετάβαση στον έγγαμο βίο γινόταν πιο ομαλά.

Όσο για τον αυνανισμό, παρότι δεν επιδοκιμαζόταν ανοιχτά, δεν ήταν απαραίτητα ποινικοποιημένος. Ο φιλόσοφος Διογένης τον χρησιμοποιούσε προκλητικά ως πράξη αμφισβήτησης κοινωνικών κανόνων. Η γνωστή του φράση ότι «μακάρι να μπορούσε κανείς να καταπραΰνει την πείνα του τρίβοντας την κοιλιά του» δείχνει πώς έβλεπε τις φυσικές ανάγκες χωρίς κοινωνικά φίλτρα. Ακόμη και στη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, η σεξουαλική αποχή των γυναικών παρουσιάζεται ως κωμικό αλλά ισχυρό μέσο πίεσης.