ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: loose jeans, αέρινο λευκό πουκάμισο και πλεκτό στους ώμους

Τα πρώτα 3000 χρόνια είναι τα δύσκολα…

Δημήτρης Λοττίδης

Δημήτρης Λοττίδης

Όλες οι χώρες και όλοι οι λαοί έχουν την kitch πλευρά τους. Οι Αμερικάνοι έχουν το Las Vegas, οι Γάλλοι τους μουστακαλήδες αγρότες, οι Ιταλοί τον Versace. Στους Έλληνες μέχρι πρόσφατα θεωρούσα αισθητική υπερβολή (kitch) να σπάνε ακόμη γύψινα πιάτα στα σκυλάδικα της Εθνικής οδού και οι μάγκες να πυροβολούν στον αέρα, εάν λοξοκοιτάξεις την κοπέλα τους (μου έτυχε!). Μέχρι που είδα τον Αρναούτογλου. Ο άνθρωπος έχει φτιάξει ολόκληρο show για να διασκεδάζει τον αρχοντοχωριατισμό της Βορείου Ελλάδας. Ξεχέζει αγελάδες, φτιάχνει ομελέτες, κάνει κωλοτούμπες, γενικά ξεφτιλίζεται για να τον βλέπουν ως «δικό τους παιδί» οι Βορειοελλαδίτες που του δίνουν απλόχερα τα νούμερα της AGB.

 Μετά το Πολύ την Κυριακή αναθεώρησα και τη στάση μου για διάφορες κυπριακές εκπομπές όπως οι Τακκοι και η Ταράτσα, καθώς επίσης και για το παλιό version του Super Bingo. Όλοι τελικά δικαιούμαστε τις κακές στιγμές, ιδιαίτερα όταν έχουν τη θεμιτή στρατηγική: να δει ο γύφτος τη γενιά του, ν’ αγαλλιάσει η καρδιά του (και η AGB).

Ήταν η πρώτη υποδοχή λαϊκού ήρωα σε 3000 χρόνια ελληνικής ύπαρξης της Κύπρου.

 Ανέκαθεν, πέντε-έξι αιώνες πριν τη γέννηση του Χριστού μέχρι σήμερα, οι λαοί κρίνονταν για την αισθητική και τη δύναμή τους από τις υποδοχές των ηρώων μετά από νίκες. Οι τελευταίες μπορεί να ήταν είτε πολεμικές είτε αθλητικές. Ένα στοιχείο που έκανε πάντα τους Έλληνες να ξεχωρίζουν ήταν οι υποδοχές των δικών τους ηρώων. Εδώ και 2500 χρόνια κάνουν υποδοχές φαντασμαγορικές αλλά και ταυτόχρονα λιτές. Ρίχνουν τα τείχη, δοξάζουν τους νικητές, παίρνουν και οι προύχοντες τα πέντε λεπτά δημοσιότητας, αγαλλιάζεται ο λαός και πάει έτσι η χρονιά καλά. Οι Αμερικάνοι εδώ και πενήντα χρόνια, αφού διδάχθηκαν από τους πεπειραμένους Έλληνες, πήραν τις υποδοχές σε ακόμη πιο θεαματικό επίπεδο. Οι τιμές των αστροναυτών και των πολεμιστών στην 5η Λεωφόρο είναι πάντα ιστορική στιγμή για το έθνος (έθνος;) των Αμερικάνων. Μεταξύ 5ου αιώνα π.Χ και 20ου αιώνα μ.Χ, διάφοροι άλλοι λαοί είχαν επίσης την τιμητική τους στην επικοινωνία μέσω τελετών. Ο Καίσαρας στο Κολοσσαίο, ο Ναπολέων στα Ηλύσια Πεδία, ο Χίτλερ στο Βερολίνο.

 Ωστόσο αυτοί που κρατούν τα σκήπτρα ακόμη και σήμερα είναι οι Έλληνες. Θυμηθείτε την υποδοχή της Πατουλίδου, τους Ολυμπιονίκες της Ατλάντα, την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Μέχρι και για να δώσουν φλόγα στους Αυστραλούς, έκαναν show καλύτερο και από την έναρξη της Ολυμπιάδας!

 Τώρα που σας θύμισα όλα τα πιο πάνω, σκεφτείτε τι κάναμε εμείς για τον Παγδατή! Δέκα εκδηλώσεις ορόσημο στην παγκόσμια προχειρότητα, οι οποίες αναδεικνύουν το kitch της χώρας σε όλο του το μεγαλείο. Τον πήραμε και τον φέραμε στον κάθε άσχετο που ήθελε να τον βραβεύσει, ξεφτιλίζοντας το ίδιο το «προϊόν» που λέγεται Παγδατής και κάνοντάς το αναλώσιμο, τη στιγμή που θα μπορούσε να κρατήσει η «μπογιά» του για δεκαπέντε χρόνια. Κι όλα αυτά, επειδή ο Πεύκιος ήθελε πέντε λεπτά δικά του στο αεροδρόμιο, ο δήμαρχος ήθελε άλλα τόσα στη Λεμεσό και ο Φίλιος άλλα δέκα στη Λευκωσία. Η μεγαλύτερη δε ξεφτίλα ήταν όταν ο λαϊκός ήρωας πήγε να δει τον Πρόεδρο στην ιδιωτική του κατοικία, ενώ θα έπρεπε ως τιμή να ανοίξουν οι πόρτες του Προεδρικού Μεγάρου (για τον μοναδικό παγκόσμιο Κύπριο). Αλλά βέβαια προείχε η ευκαιρία για τον Πρόεδρο για μια «casual» εμφάνιση με Lacoste πουλόβερ σε οικογενειακή φωτογραφική στιγμή. Όσο κρίμα είναι φυσικά ο Πρόεδρος, άλλο τόσο ήταν ο Αναστασιάδης ο οποίος ως άλλος «Μητσάρας» των γηπέδων, χοροπηδούσε πίσω από το δήμαρχο Λεμεσού μπας και τον πάρει η κάμερα!

 Όλα τα πιο πάνω έγιναν, αντί να γίνει μια τελετή όπου θα πάνε όλοι να τον τιμήσουν (και ο Πρόεδρος), όπου ο λαός θα συρρεύσει μαζικά να τον αποθεώσει, την ίδια ώρα που ο Μάρκος θα έβρισκε την ώρα να φάει με την ησυχία του το ψητό της κυρίας Άντρης, αλλά και θα έκλεινε και κανένα χορηγό, τότε που ήταν ζεστό το σίδερο.

 Αντί αυτό, το περιοδεύον τσίρκο απομυθοποίησε το είδωλο ρίχνοντας την αξία του, αηδίασε ο κόσμος από το overdose του kitch, αλλά πήραν όλοι οι άσχετοι που τον βράβευσαν πέντε λεπτά δημοσιότητα. Αν δεν κάνω λάθος, ήταν η πρώτη υποδοχή λαϊκού ήρωα σε 3000 χρόνια ελληνικής ύπαρξης της Κύπρου. Οι προπαγανδιστικές υποδοχές του Μακαρίου δεν μετρούν, αν ζούσε όμως ο μετρ της λαϊκής αποθέωσης θα πήγαινε ο ίδιος στο αεροδρόμιο και θα ετοίμαζε μια άξια υποδοχή του νέου ειδώλου στην Αρχιεπισκοπή. Εκεί κανένας δεν θα «κουνιόταν» για να επισκιάσει τον λαϊκό ηγέτη με το νέο παγκόσμιο είδωλο.

Αυτά για να μαθαίνουν οι επίγονοι…

must έποψη: Τελευταία Ενημέρωση