ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: λευκό φόρεμα, χρυσά σανδάλια και ψάθινη τσάντα
 

Η εμπνευστική ιστορία της «βασίλισσας των αυτοκινήτων»

Με καταγωγή τη Γαλλία, η Hellé Nice υπήρξε μοντέλο, χορεύτρια και η γρηγορότερη γυναίκα οδηγός στον κόσμο

Πάρις Δημητριάδης

Υπάρχουν επαγγέλματα που, κακώς, συνδέονται με το ένα ή το άλλο φύλο και ο χώρος των αυτοκινήτων και της μηχανοκίνητης οδήγησης είναι σίγουρα μια τέτοια υπόθεση, αφού παραδοσιακά θεωρούνταν ανδρική υπόθεση.

Γι’ αυτό και οι θεαματικές επιδόσεις της γαλλίδας Hellé Nice στην αυτοκίνηση αποτελούν είδηση με τους αντιπροσωπευτικούς χαρακτηρισμούς «βασίλισσα της Bugatti» και η «ταχύτερη γυναίκα οδηγός στον κόσμο».

Η βασίλισσα γεννήθηκε με το όνομα Mariette-Hélène Delangle στις 15 Δεκεμβρίου 1900 σε ένα μικρό χωριό έξω από το Παρίσι. Όταν ήταν τριών ετών, ο αγώνας «Παρίσι-Μαδρίτη» πέρασε από το χωριό της για μία και μοναδική φορά και λέγεται πως ήταν η καθοριστική εμπειρία που τη σημάδεψε.
Κοντά στα 18 της, η Μαριέτ μετακόμισε στο Παρίσι και ξεκίνησε να ποζάρει ως γυμνό μοντέλο και ως χορεύτρια αποκτώντας το καλλιτεχνικό «Hellé Nice». Τότε ήταν που απέκτησε και το πρώτο της αμάξι: Ένα Citroën.

Ένας φίλος της, ο αεροπόρος Henry de Courcelles, που έπαιρνε μέρος σε αγώνες, ήταν αυτός που τη μύησε. Το 1921 βρέθηκε το Brooklands της Αγγλίας και ζήτησε να συμμετάσχει στους αγώνες. Ωστόσο, ήταν γυναίκα, έτσι δεν έγινε δεκτή. Ασχολήθηκε με το σκι, όμως μετά από έναν άσχημο τραυματισμό στο γόνατο, το σταμάτησε. Έτσι, τελείωσε άδοξα και η καριέρα της στον χορό.

 
 
 
View this post on Instagram

A post shared by @robertine_bouquine

Ωστόσο, άρχισε να μπαίνει δυναμικά στο παιχνίδι όταν διοργανώθηκε το πρώτο Grand Prix για γυναίκες. Τα βράδια, κόντρα στις κοινωνικές επιταγές της εποχής, έβγαινε με άνδρες, έπινε αλκοόλ, έκανε ναρκωτικά. Αυτό δεν την εμπόδισε να θριαμβεύσει. Στις 2 Ιουνίου 1929, οδηγώντας ένα Oméga-Six, που της παραχώρησε ο κατασκευαστής, Jules Daubecq, νίκησε τις συναγωνίστριές της σε έναν αγώνα 50 γύρων.

Την επόμενη ημέρα, η νεαρή γυναίκα έλαβε ένα τηλεγράφημα από τη Bugatti που της ζητούσε να γίνει οδηγός της. Δέχτηκε και αντάμειψε την εμπιστοσύνη του Ettore Bugatti, φίλου του Philippe de Rothschild, κερδίζοντας το Πρωτάθλημα Ηθοποιών, διάσημο τουρνουά της εποχής όπου συμμετείχαν και άνδρες.

Στη συνέχεια, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Lucky Strike για να διαφημίζει το «τσιγάρο των πρωταθλητών». Αφίσες της άρχισαν να ξεπετάγονται παντού, έτσι η Hellé Nice έγινε ένα από τα διασημότερα πρόσωπα της εποχής, όχι μόνο στη Γαλλία.

Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, πέτυχε ρεκόρ ταχύτητας για γυναίκες οδηγούς με μέση ταχύτητα 197,7 km/h οδηγώντας μια Bugatti 35C. Το 1930 βρέθηκε στην Αμερική για να πάρει μέρος σε αγώνες σε χωμάτινες πίστες και οδήγησε οδηγούσε μάλιστα χωρίς κράνος «επειδή στους θεατές αρέσει να θαυμάζουν τα μαλλιά μου να ανεμίζουν όσο οδηγώ» όπως είπε η ίδια.

Έτσι, η «ταχύτερη οδηγός της Γαλλίας» έγινε η «Βασίλισσα της Bugatti». Πλούσια και διάσημη, επέστρεψε τον επόμενο χρόνο στην Ευρώπη για να συνεχίσει την καριέρα της ως οδηγός σε Grand Prix.

Τα επόμενα χρόνια συνέχισε να τρέχει με την Alfa Romeo σε αγώνες σε όλο τον κόσμο. Το 1936 παραλίγο να χάσει τη ζωή της σε αγώνα στη Βραζιλία. Λίγο πριν τον τερματισμό, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου της με αποτέλεσμα η Alfa Romeo της να πέσει πάνω στους θεατές σκοτώνοντας έξι από αυτούς.

Η ίδια εκτινάχθηκε από το αυτοκίνητό της και έπεσε πάνω σε έναν από τα θύματα. Αρχικά, όλοι θεώρησαν ότι σκοτώθηκε. Έμεινε σε κώμα για τρεις ημέρες, ενώ υπέστη βαριές εγκεφαλικές κακώσεις και άλλα σοβαρά τραύματα. Επέστρεψε στην Ευρώπη, αλλά ήταν πλέον δύσκολο να βρει ομάδα για να συνεχίσει την καριέρα της.

Συμμετείχε σε αγώνες αντοχής για γυναίκες ενώ στη συνέχεια οδήγησε για 10 συνεχόμενες μέρες και νύχτες καταρρίπτοντας 10 ρεκόρ που παραμένουν μέχρι σήμερα.

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πέρασε τον χρόνο της μεταξύ Παρισιού και Νίκαιας, χωρίς να ενοχληθεί ιδιαίτερα από τους Ναζί, κάτι που προκάλεσε σε πολλούς ερωτηματικά. Την κατηγόρησαν ότι ήταν πράκτορας της Γκεστάπο, κάτι που δεν αποδείχθηκε, όμως, η συμμετοχή της στο Monte Carlo Rally ακυρώθηκε.

Ο Chiron, ένας από τους ιδρυτές του Grand Prix του Μονακό, ήταν αυτός που την κατηγόρησε και αρνήθηκε να ανακαλέσει, παρά την προσπάθειά της να τον πείσει. Η ρετσινιά της έμεινε όπως και για την ίδια της την οικογένεια, που λόγω του «έκλυτου βίου της» είχε διακόψει σχέσεις μαζί της. Η καριέρα της, μετά και από μια αποτυχημένη προσπάθεια, τερματίστηκε. Ήταν πλέον 51 ετών.

Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της, ήταν τα χρόνια της παρακμής για εκείνη. Η οικονομική της κατάσταση ήταν άθλια ενώ ο εραστής της την παράτησε για μια νεότερη γυναίκα, αφού την αφαίμαξε οικονομικά.

Συνέχισε να ζει πάμπτωχη με ελεημοσύνες και δωρεές του φιλανθρωπικού ιδρύματος για ηθοποιούς, χωρίς φίλους, οικογένεια και σύντροφο. Το 1974 προσβλήθηκε από ψωρίαση χάνοντας τα δόντια της. Της έμειναν μόνο μερικά ενθύμια της άλλοτε διάσημης, ταχύτερης γυναίκας.

Το 1984, η Hellé Nice πέθανε σε νοσοκομείο της Νίκαιας, έχοντας πέσει σε κώμα, μετά από εγχείρηση στο πόδι. Στην τελετή αποτέφρωσής της δεν εμφανίστηκε κανείς. Οι στάχτες της στάλθηκαν για ταφή στον οικογενειακό τάφο στο Sainte-Mesme, αλλά το όνομά της δεν γράφτηκε πουθενά.

Το 2008, με πρωτοβουλία της Αμερικανίδας Sheryl Greene, δημιουργήθηκε το «Ίδρυμα Hellé Nice» και το 2010, παρουσία της βιογράφου της, Miranda Seymour, τοποθετήθηκε στον τάφο της μια επιγραφή που τίμησε τη μνήμη και την ιστορία της.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

NEWS: Τελευταία Ενημέρωση