Ριάνα Στυλιανού
Υπάρχουν ορισμένα τραγούδια που με το πέρασμα του χρόνου αποκτούν ένα διαφορετικό συναισθηματικό βάρος από εκείνο με το οποίο γράφτηκαν. Στην περίπτωση του Σταμάτη και του Δημήτρη Κόκοτα, ένα από αυτά είναι αναμφίβολα το «Γιε μου».
Το τραγούδι που ερμήνευσε ο Σταμάτης Κόκοτας στα τέλη της δεκαετίας του ’70, σε μουσική του Απόστολου Καλδάρα και στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, περιέγραφε τον αβάσταχτο πόνο ενός πατέρα για το παιδί του. Δεκαετίες αργότερα, και μετά την περιπέτεια υγείας του Δημήτρη Κόκοτα, η ερμηνεία αυτή απέκτησε αναπόφευκτα έναν ακόμη πιο φορτισμένο συμβολισμό.
Πίσω, όμως, από τη δημόσια εικόνα δύο τραγουδιστών με το ίδιο επώνυμο υπήρχε μια πολύ βαθύτερη ιστορία: εκείνη ενός πατέρα που γνώριζε καλύτερα από τον καθένα πόσο απαιτητικός μπορεί να γίνει ο κόσμος της μουσικής και ενός γιου που, παρά τις αντιρρήσεις του, ήταν αποφασισμένος να ακολουθήσει ακριβώς τον ίδιο δρόμο.
Photo από www.protothema.gr
Ένα παιδί που μεγάλωσε ανάμεσα σε τραγούδια και σπουδαίους δημιουργούς
Για τον Δημήτρη Κόκοτα η μουσική δεν ήταν κάτι που ανακάλυψε μεγαλώνοντας. Ήταν μέρος της καθημερινότητάς του από τα πρώτα του χρόνια.
Στο οικογενειακό σπίτι στην Κηφισιά περνούσαν μερικές από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ελληνικής μουσικής, από τον Σταύρο Ξαρχάκο και τον Δήμο Μούτση μέχρι τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Γιώργο Χατζηνάσιο και τον Γιάννη Σπανό. Την ίδια στιγμή, ο μικρός Δημήτρης παρακολουθούσε από κοντά μια άλλη πλευρά της ζωής του πατέρα του: τη σχέση του με το κοινό και τη μεγάλη δημοφιλία που απολάμβανε ο Σταμάτης Κόκοτας.
Μέσα στο σπίτι, βέβαια, ο διάσημος τραγουδιστής παρέμενε απλός ο πατέρας του. Έξω από αυτό όμως, ο Δημήτρης μπορούσε να δει από πολύ μικρή ηλικία τι πραγματικά σημαίνει επιτυχία, αναγνωρισιμότητα αλλά και μια ζωή αφιερωμένη στη μουσική.
Γι’ αυτό και η επιθυμία του να τραγουδήσει επαγγελματικά έμοιαζε σχεδόν φυσική εξέλιξη. Ο ίδιος είχε εξηγήσει σε συνεντεύξεις του πως τίποτα άλλο δεν τον συγκινούσε όσο η δουλειά του πατέρα του. Οι επισκέψεις στα νυχτερινά κέντρα όπου εμφανιζόταν, οι μουσικές που ακούγονταν συνεχώς στο σπίτι και οι άνθρωποι του τραγουδιού που αποτελούσαν μέρος της καθημερινότητάς τους διαμόρφωσαν από νωρίς τη δική του σχέση με τη μουσική.
Ο Σταμάτης Κόκοτας, όμως, είχε διαφορετικά σχέδια για τον γιο του
Θα περίμενε κανείς ότι ένας τόσο επιτυχημένος τραγουδιστής θα ενθάρρυνε αμέσως τον γιο του να ακολουθήσει τα βήματά του. Συνέβη ακριβώς το αντίθετο.
Ο Σταμάτης Κόκοτας προσπάθησε αρχικά να τον αποτρέψει. Γνώριζε από πρώτο χέρι τις δυσκολίες, την αβεβαιότητα και τις απαιτήσεις του επαγγέλματος και φαίνεται πως ήθελε για τον μοναχογιό του μια διαφορετική, ίσως πιο ασφαλή, πορεία.
Ο Δημήτρης, ωστόσο, δεν άλλαξε γνώμη. Πήρε κιθάρα, άρχισε να μελετά και επέμεινε στην απόφασή του να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι. Με τα χρόνια, μάλιστα, η αρχική επιφυλακτικότητα του πατέρα του έδωσε τη θέση της στην υπερηφάνεια. Ο Σταμάτης Κόκοτας αναγνώρισε δημόσια το ταλέντο του γιου του και παραδέχτηκε ότι είχε εξελιχθεί σε έναν ολοκληρωμένο καλλιτέχνη που μπορούσε πλέον να χαράξει μόνος του την πορεία του.
Η συνεργασία με τον Φοίβο και η αντίδραση που έμεινε στην ιστορία
Η πρώτη μεγάλη επαγγελματική κίνηση του Δημήτρη Κόκοτα ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν αποφάσισε να συνεργαστεί με τον Φοίβο.
Όταν το ανακοίνωσε στον πατέρα του, η αντίδραση του Σταμάτη Κόκοτα ήταν χαρακτηριστική του αυθόρμητου χαρακτήρα του. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, του είπε πως «θα πέσει από το μπαλκόνι».
Η συνεργασία, φυσικά, προχώρησε
Το 1994 κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ του Δημήτρη Κόκοτα, με τίτλο «Διαδόσεις», και η ανταπόκριση του κοινού επιβεβαίωσε την επιλογή του. Ο δίσκος έγινε χρυσός και ο νεαρός τραγουδιστής άρχισε πλέον να δημιουργεί τη δική του ταυτότητα, πέρα από το διάσημο επώνυμο που κουβαλούσε. Η μεγάλη έκρηξη, ωστόσο, δεν είχε έρθει ακόμη.
Η «Ανεμώνα» που άλλαξε τα πάντα
Ο δεύτερος δίσκος του, «Συνείδηση», έμελλε να αλλάξει τα πάντα. Μέσα σε αυτόν υπήρχε ένα τραγούδι που θα γινόταν συνώνυμο της καριέρας του: η «Ανεμώνα».
Το ζεϊμπέκικο γνώρισε τεράστια επιτυχία και έγινε ένα από τα χαρακτηριστικότερα ελληνικά τραγούδια της εποχής του. Ακουγόταν παντού, από τα ραδιόφωνα και τα νυχτερινά κέντρα μέχρι τα μπαρ και τις ταβέρνες, μετατρέποντας τον Δημήτρη Κόκοτα σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της ελληνικής μουσικής σκηνής των ’90s.
Κι όμως, το τραγούδι που τελικά καθόρισε όσο λίγα την καριέρα του παραλίγο να μη συμπεριληφθεί καν στον δίσκο.
Οι άνθρωποι της δισκογραφικής εταιρείας φέρεται να είχαν επιφυλάξεις, θεωρώντας ότι ο Δημήτρης Κόκοτας ήταν πολύ νέος για να υποστηρίξει ένα ζεϊμπέκικο. Η ιστορία τούς διέψευσε με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο, καθώς η «Ανεμώνα» εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη ίσως επιτυχία του.
Η συνεργασία του με τον Φοίβο συνεχίστηκε και το 1997 με την «Αχαριστία», ολοκληρώνοντας έναν κύκλο που είχε ήδη καταφέρει να τοποθετήσει τον Δημήτρη Κόκοτα ανάμεσα στα δυνατά ονόματα της εποχής.
Η επιτυχία που δεν τον έκανε να ξεχάσει τι είχε δει στο σπίτι του
Η δεκαετία του ’90 ήταν για τον Δημήτρη Κόκοτα μια περίοδος μεγάλης δημοφιλίας. Οι δίσκοι γνώριζαν επιτυχία, οι εμφανίσεις του συγκέντρωναν κόσμο και ο ίδιος βίωνε από πρώτο χέρι την ένταση που μπορεί να συνοδεύει τη διασημότητα.
Είχε, όμως, ένα ιδιαίτερο σημείο αναφοράς: είχε μεγαλώσει δίπλα στον Σταμάτη Κόκοτα.
Όπως είχε εξηγήσει ο ίδιος, η τεράστια επιτυχία δεν ήταν κάτι εντελώς άγνωστο για εκείνον. Από παιδί είχε δει τον τρόπο με τον οποίο το κοινό αντιμετώπιζε τον πατέρα του και είχε αντιληφθεί το πραγματικό μέγεθος της δημοφιλίας του. Ίσως γι’ αυτό κατάφερε να αντιμετωπίσει πιο ψύχραιμα τη δική του αναγνωρισιμότητα.
Ακόμη και οι αναπόφευκτες συγκρίσεις με τον Σταμάτη Κόκοτα δεν αποτέλεσαν, σύμφωνα με τον ίδιο, βάρος. Αντίθετα, μιλούσε με υπερηφάνεια για το επώνυμο που κληρονόμησε, αναγνωρίζοντας ότι η αγάπη του κόσμου για τον πατέρα του άνοιξε και για εκείνον πόρτες.
Δεν προσπάθησε, όμως, να γίνει ένας δεύτερος Σταμάτης Κόκοτας. Η μουσική του πορεία ακολούθησε τον ήχο της δικής του γενιάς και οι συνεργασίες του το αποδεικνύουν.
Από τον Φοίβο στον Νίκο Καρβέλα και τον Γιώργο Θεοφάνους
Μετά το τέλος της συνεργασίας του με τον Φοίβο, ο Δημήτρης Κόκοτας βρέθηκε στο στούντιο με δύο ακόμη δημιουργούς που είχαν καθορίσει σημαντικό μέρος της ελληνικής pop και λαϊκής μουσικής εκείνης της περιόδου.
Συνεργάστηκε με τον Νίκο Καρβέλα για το άλμπουμ «Για μένα» και στη συνέχεια με τον Γιώργο Θεοφάνους για το «Σε ρεύματα αντίθετα», συνεχίζοντας μια δισκογραφική πορεία που είχε πλέον αποκτήσει τη δική της ξεκάθαρη ταυτότητα.
Η αλλαγή της μουσικής βιομηχανίας στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και η εμφάνιση μιας νέας γενιάς τραγουδιστών άλλαξαν σταδιακά τα δεδομένα. Η παρουσία του στις μεγάλες πίστες έγινε πιο περιορισμένη, χωρίς όμως ο ίδιος να εγκαταλείψει οριστικά το τραγούδι.
Συνέχισε να ηχογραφεί και να πραγματοποιεί ζωντανές εμφανίσεις, ενώ για ένα διάστημα στράφηκε περισσότερο και σε επιχειρηματικές δραστηριότητες. Αργότερα αποφάσισε να επιστρέψει πιο ενεργά στη μουσική και στην τηλεόραση, συμμετέχοντας μεταξύ άλλων στο «Just the 2 of Us».
Πατέρας και γιος, πάνω στην ίδια σκηνή
Πέρα από τις διαφορετικές γενιές και μουσικές διαδρομές τους, υπήρχε πάντοτε ένας δεσμός που ένωνε τον Σταμάτη και τον Δημήτρη Κόκοτα: το τραγούδι.
Μία από τις πιο χαρακτηριστικές κοινές εμφανίσεις τους πραγματοποιήθηκε το 2015 στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Πατέρας και γιος βρέθηκαν μαζί στη σκηνή και τραγούδησαν το «Γιε μου».
Εκείνη τη στιγμή επρόκειτο για μια ιδιαίτερα συγκινητική μουσική συνάντηση δύο καλλιτεχνών που μοιράζονταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα επώνυμο. Χρόνια αργότερα, η εικόνα του Σταμάτη Κόκοτα να τραγουδά δίπλα στον μοναχογιό του μοιάζει ακόμη πιο δυνατή.
