Δημήτρης Λοττίδης
H χώρα μας τα τελευταία τριάντα χρόνια, έχει κάνει άλματα προόδου και ευημερίας. Από ένα κράτος λαβωμένο από εμφυλίους, εισβολείς, προστάτες, οικονομικά εξαρτώμενο αποκλειστικά από τον τουρισμό, η Κύπρος μας σήμερα είναι ένα ισότιμο ευρωπαϊκό κράτος, με υψηλό κατά κεφαλή εισόδημα που παρέχει τα βασικά και όχι μόνο προς τους πολίτες του. Πριν τριάντα μόλις χρόνια, τίποτα από τα πιο πάνω δεν ήταν δεδομένο. Ούτε τα ευρωπαϊκά διαβατήρια, ούτε το ευρώ, ούτε και η σημερινή ευρωπαϊκή ποιότητα ζωής. Ο λαός της Κύπρου μαζί με την ηγεσία που εξέλεξε και την δημόσια υπηρεσία που τον υπηρετεί, όλοι μαζί πέτυχαν αυτά που απολαμβάνουμε σήμερα.
Προς θεού δεν ωραιοποιούμε. Και βέβαια έχουμε ζητήματα, και βέβαια η καταστροφή του 2013 είναι ακόμη νωπή, και βέβαια δεν προχωρούμε στον εκσυγχρονισμό μας με τους ρυθμούς που θα έπρεπε. ΟΜΩΣ, είναι ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας που θα πρέπει να κινείται με θωρακισμένο αυτοκίνητο, δεν είναι ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Είναι οι ξένοι ηγέτες όταν μας επισκέπτονται που οφείλουμε να τους προσφέρουμε υπηρεσίες αξιοπρέπειας και ασφάλειας. Στο ίδιο μήκος κύματος, είναι τα παιδιά του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας που εμείς υποστηρίζουμε πως θα πρέπει να πηγαίνουν με ασφάλεια στο σχολειό τους. Είναι ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας που οφείλουμε εμείς οι πολίτες να του παρέχουμε κρατικό αεροπλάνο για να μετακινείται γρήγορα και με ασφάλεια υπηρετώντας το κράτος μας.
Ο λαϊκισμός για το κόστος θωρακισμένου οχήματος δεν προσβάλει τον εκάστοτε πρόεδρο, προσβάλει εμάς του πολίτες της χώρας που έχουμε απαίτηση αυτός να διοικεί.
Όταν επί προεδρίας Δημήτρη Χριστόφια τέθηκε από την τότε Βουλή, ζήτημα για την χρηματοδότηση της ενοικίασης αεροπλάνου για τις διακινήσεις του τότε προέδρου, υποστηρίξαμε και τότε πως θεωρούμε αδιανόητο Πρόεδρος Κράτους με κύκλο εργασιών τριάντα δις, μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να ταξιδεύει με το αεροπλάνο της γραμμής. Υποστηρίξαμε από τότε την αγορά αεροπλάνου για τις διακινήσεις Προέδρου και αξιωματούχων. Είναι τον θεσμό που στηρίζουμε ως λαός, την ευθύνη που αυτός κρατεί στα χέρια του διοικώντας τη χώρα και όχι τον εκάστοτε πρόεδρο. Ο λαϊκισμός για το κόστος θωρακισμένου οχήματος δεν προσβάλει τον εκάστοτε πρόεδρο, προσβάλει εμάς του πολίτες της χώρας που έχουμε απαίτηση αυτός να διοικεί. Την ίδια ώρα η Προεδρία οφείλει να μιλήσει θεσμικά για το θέμα εξηγώντας στον λαό, και όχι να καταφεύγει στον εύκολο, αλλά όχι αξιόπιστο δρόμο του «εγώ εν τζιαι». Η αμετροέπεια όμως του Προέδρου της Δημοκρατίας ο οποίος για ακόμη μια φορά αντί να μιλήσει θεσμικά και ειλικρινά υπό τον φόβο του περιβόητου «πολιτικού κόστους» κρύφτηκε πίσω από το «εγώ δεν ήξερα», είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό της «κουλτούρας του ατσαλάκωτου». Αυτού που μας δημιουργεί τον φόβο πως αν θα πρέπει ποτέ να πάρει σκληρές αποφάσεις για το καλό μας, θα κρυφτεί υπό τον φόβο μην του γράψουν σχόλια στο facebook. Αυτού δηλαδή που δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη ούτε για το αυτοκίνητο του. Και να μην ήξερες, ας ρώταγες Πρόεδρε.
