Μαρία Καραμάνου
Για δεκαετίες υπήρξε το απόλυτο σύμβολο του ρομαντισμού, της γοητείας και της μεσογειακής αρρενωπότητας. Η βαθιά φωνή, το βλέμμα, τα τραγούδια για χαμένους έρωτες και ανεκπλήρωτα πάθη έχτισαν έναν μύθο σχεδόν άτρωτο. Όμως το 2026, το όνομα του Julio Iglesias επιστρέφει στο προσκήνιο για λόγους πολύ διαφορετικούς από μια νέα επιτυχία ή μια νοσταλγική περιοδεία.
BREAKING | Former employees of Julio Iglesias’s mansions accuse the singer of sexual assaulthttps://t.co/7JuEVFbHcs
— Andrés Gil (@andresgil) January 13, 2026
by @elenac & @RequenaAguilar
Ο «ερωτικός τροβαδούρος» της Ισπανίας, ο άνθρωπος που τραγούδησε για εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο, βρίσκεται αντιμέτωπος με σοβαρές καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση και κακοποιητικές συμπεριφορές. Και ξαφνικά, όσα κάποτε θεωρούνταν «γοητεία», «έντονος χαρακτήρας» ή «παιδί της εποχής του», διαβάζονται ξανά, αυτή τη φορά μέσα από ένα πολύ πιο σκοτεινό φίλτρο.
Η δημόσια εικόνα του Iglesias χτίστηκε πάνω σε μια λεπτή ισορροπία, ήταν ο άντρας που μπορούσε να είναι ταυτόχρονα «κύριος» και «απατεώνας», όπως τραγουδούσε ο ίδιος. Ένας καλλιτέχνης που δεν πολιτικοποιήθηκε ποτέ ανοιχτά, αλλά είχε πρόσβαση σε βασιλιάδες, προέδρους, δικτάτορες και δημοκρατικά καθεστώτα. Ένας άνθρωπος που ήξερε πώς να κινείται ανάμεσα στην εξουσία, τη λάμψη και το κοινό χωρίς να καίγεται.
Ωστόσο, σε μια εποχή όπου η ανοχή απέναντι στην κατάχρηση εξουσίας και την έμφυλη βία έχει περιοριστεί δραστικά, παλιές δηλώσεις, παλιά βίντεο και παλιές συμπεριφορές επιστρέφουν για να επανεκτιμηθούν. Η εικόνα του Iglesias σε τηλεοπτικά πλατό να αγνοεί τα όρια, να επιμένει σε σωματική επαφή, να μετατρέπει την αμηχανία σε «χιούμορ», δεν μοιάζει πια αθώα. Μοιάζει ενοχλητικά αποκαλυπτική.
Οι πρόσφατες καταγγελίες από πρώην εργαζόμενές του έρχονται να συμπληρώσουν ένα παζλ εξουσίας, σιωπής και φόβου. Περιγραφές για ένα περιβάλλον ελέγχου, ταπείνωσης και παραβίασης συνθέτουν μια αφήγηση που συγκρούεται βίαια με το προσεκτικά καλλιεργημένο προφίλ του «ευγενή εραστή». Και όσο κι αν η δικαιοσύνη είναι εκείνη που θα κρίνει τα γεγονότα, η κοινωνική κρίση έχει ήδη ξεκινήσει.
Το ερώτημα δεν είναι πια αν ο Julio Iglesias υπήρξε χαρισματικός. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Το ερώτημα είναι αν η χαρισματικότητα αυτή λειτούργησε για χρόνια ως ασπίδα. Αν η φήμη, η επιτυχία και η εποχή του επέτρεψαν συμπεριφορές που σήμερα δεν χωρούν καμία δικαιολογία.
Singer Julio Iglesias is under investigation in Spain for alleged sexual assault.
— TMZ (@TMZ) January 13, 2026
What we know: https://t.co/7zAzXVvVZb pic.twitter.com/1MvQvDsA3T
Τον γύρο του διαδικτύου κάνει ένα βίντεο από το 2004 όπου απεικονίζεται ο Iglesias καλεσμένος στο αργεντίνικο talk show της Susana Gimenez, να αγκαλιάζει την παρουσιάστρια και να επιχειρεί επανειλημμένα να τη φιλήσει στο στόμα παρά την ε,φναή δυσαρέσκειά της. Τελικά, την φιλάει και το απόσπασμα κυκλοφορεί με τον τίτλο «Η Susana υποδέχεται τον Julio Iglesias και μένει με μια μεγάλη έκπληξη, Susana Gimenez 2005».
Η ιστορία του, άλλωστε, ήταν από την αρχή χτισμένη πάνω σε μια δραματική μεταμόρφωση. Από επίδοξος τερματοφύλακας της Ρεάλ Μαδρίτης, καθηλωμένος σε νοσοκομειακό κρεβάτι έπειτα από σοβαρό τροχαίο, βρέθηκε με μια κιθάρα στα χέρια να ανακαλύπτει τη φωνή του σχεδόν από ανάγκη. Η μουσική δεν ήταν όνειρο, ήταν διέξοδος. Και ίσως γι’ αυτό εξελίχθηκε σε εμμονή.
Not Quite All Men
— Ronni Nicole #KPSS (@RonniNicole1) January 13, 2026
"Julio Iglesias accused of raping maid at his Caribbean mansion
Singer-songwriter ‘sexually abused two female members of staff’ at villas"
The Telegraph https://t.co/0jGc27oupX pic.twitter.com/SB8WMNfnEf
Η άνοδός του συνέπεσε με μια Ισπανία που ήθελε να εξάγει ένα νέο πρόσωπο προς τα έξω, κοσμοπολίτικο, ακίνδυνο, γοητευτικό. Εκείνος ταίριαξε τέλεια στο αφήγημα. Ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να τραγουδήσει την ίδια άνεση σε δημοκρατίες και δικτατορίες, γιατί όπως έλεγε, «τραγουδάω για τον κόσμο, όχι για τα καθεστώτα». Μια ουδετερότητα που, με τα σημερινά μάτια, μοιάζει λιγότερο αθώα και περισσότερο βολική.
Και ύστερα, ήταν οι γυναίκες. Πολλές, διάσημες, όμορφες, πραγματικές ή μυθοποιημένες. Η δημόσια εικόνα του χτίστηκε πάνω στην ιδέα του ακαταμάχητου άντρα, του αιώνιου κατακτητή. Ο ίδιος μιλούσε ανοιχτά για την ανάγκη του για γυναικεία παρουσία, για τη σωματική επιβεβαίωση, για την αρρενωπότητα ως στοιχείο ταυτότητας. Τα παιδιά του μεγάλωσαν μακριά του, συχνά περισσότερο εξοικειωμένα με την εικόνα του μύθου παρά με την παρουσία του πατέρα. Η σκηνή, όπως ο ίδιος παραδεχόταν, ερχόταν πάντα πρώτη. Η αγάπη του κοινού λειτουργούσε σαν φάρμακο, ίσως το μοναδικό που δεν μπορούσε να αντικαταστήσει τίποτα άλλο.
