Μαρία Καραμάνου
Αν τις προηγούμενες μέρες νιώσατε ότι ζείτε μέσα σε ένα… φίλτρο sepia, δεν ήσασταν οι μόνοι. Η αφρικανική σκόνη κάλυψε την Κύπρο σε επίπεδα που έφτασαν έως και 40 φορές πάνω από τα φυσιολογικά όρια, δημιουργώντας μια αποπνικτική ατμόσφαιρα, κλειστά παράθυρα, βαριά αίσθηση στον αέρα και μια μόνιμη απορία του τύπου «γιατί τώρα;».
Και όμως… μέσα σε αυτή τη θολούρα, κρύφτηκε μια αλλιώτικη ομορφιά.
Λίγες μέρες μετά, η βροχή καθάρισε τον ουρανό και τα ουράνια τόξα έκαναν δυναμική εμφάνιση, γεμίζοντας τα social media με εικόνες που μας έφτιαξαν τη διάθεση. Αλλά αν το καλοσκεφτείς, ακόμα και το ίδιο το «σύννεφο σκόνης» είχε τη δική του αισθητική. Ίσως πιο μελαγχολική, ίσως πιο κινηματογραφική, αλλά σίγουρα ξεχωριστή.
Δύο μικρές φιγούρες στον ουρανό, σχεδόν χαμένες μέσα στο καφέ, και όμως, τόσο κοντά η μία στην άλλη. Μια εικόνα που θυμίζει ότι ακόμα και μέσα στη «θολούρα», υπάρχει σύνδεση. Καταπράσινα δέντρα που ξεπροβάλλουν μέσα από το πέπλο της σκόνης, σαν να αρνούνται να χαθούν. Σαν να λένε ότι η φύση βρίσκει πάντα τρόπο να φαίνεται.
Αυτοκίνητα που κινούνται βιαστικά, φώτα που διαπερνούν τη σκόνη, μια καθημερινότητα που δεν σταματά, ακόμη κι όταν ο ουρανός… θολώνει. Η θέα από μέσα προς τα έξω. Ένα σκοτεινό δωμάτιο, ένα παράθυρο και πίσω του ένας κόσμος καλυμμένος με σκόνη, σχεδόν σαν σκηνή από ταινία.
Είτε φουρτουνιασμένη είτε ήρεμη, η θάλασσα χάθηκε μέσα στην ομίχλη. Ένα τοπίο που έσμιγε ουρανό και νερό σε ένα. Αυτό το «βαρύ» χρώμα λίγο πριν τη βροχή, εκείνη η στιγμή που ξέρεις ότι κάτι θα αλλάξει και ξαφνικά… χρώμα. Ένα ουράνιο τόξο που έκανε τους πάντες να βγουν έξω και να το φωτογραφίσουν. Η απόλυτη αντίθεση με ό,τι ζήσαμε πριν.
Στο τέλος της ημέρας, ίσως αυτό να είναι και το πιο ωραίο μάθημα, η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στις «καθαρές» στιγμές. Βρίσκεται και στη θολούρα, στη σκόνη, στο γκρι. Αρκεί να την κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά… ίσως μέσα από τον φακό μιας κάμερας.
