ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
ΦΟΡΑΜΕ: λευκό φόρεμα, χρυσά σανδάλια και ψάθινη τσάντα
 

Μια (ψύχραιμη) αποδόμηση της φετινής Eurovision

Ασχέτως των μουσικών σου γούστων, σίγουρα θα ξεχωρίσεις τέσσερα – πέντε ωραία κομμάτια ανάμεσα στις σαράντα κάτι συμμετοχές. Στο τέλος της ημέρας μένει η μουσική.

The Tsiakkos

The Tsiakkos

Oκόσμος χωρίζεται σε αυτούς που περιμένουν την Eurovision όπως περιμένουν οι ποδοσφαιρόφιλοι τον τελικό του Champions League και σε αυτούς που θεωρούν ότι είναι ένα ξεπερασμένο κιτς πανηγύρι. Υπάρχουν και κάποιοι που παρακολουθούν τον τελικό του Σαββάτου απλά και μόνο επειδή η παρέα τούς αναγκάζει να κάτσουν μαζί τους και να φαν πίτσα και γλυκά μέχρι σκασμού. Μπορώ να σκεφτώ χειρότερους τρόπους να περάσεις ένα σαββατόβραδο. Ασχέτως, όμως, των μουσικών σου γούστων και πόσο αγαπάς ή αγαπάς να την μισείς, κάθε χρόνο στη Eurovision σίγουρα θα ξεχωρίσεις τέσσερα – πέντε ωραία κομμάτια ανάμεσα στις σαράντα κάτι συμμετοχές. Στο τέλος της ημέρας μένει η μουσική. Having said that, που θα λέγαμε στο χωριό μου, αν το χωριό μου ήταν το Coventry, να πούμε ότι φέτος ο διαγωνισμός ήταν απογοητευτικά χλιαρός.

Δεν ξέρω αν ανεβάσαμε μόνοι μας τις προσδοκίες για τους Ιταλούς, πάντως στη διοργάνωση έλειπε το νεύρο και η «ιταλικότητα». Θα περίμενα μετά από τόσα χρόνια οι Ιταλοί να πάνε forza με αφιερώματα στην italo-disco, στη Raffaella Carra, να τραγουδήσουν το «Insieme», το «Volare», να φέρουν έστω έναν Eros Ramazzotti, ένα Zucherro, έναν Andrea Boccelli. Αντί αυτού οι Ιταλοί έβαλαν τη Laura Pausini και τον Mika να τραγουδήσουν το «Fragile» και το «People have the power» σε μια ξεκάθαρη τοποθέτηση υπέρ της ειρήνης, στέλνοντας το μήνυμα πως όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε να νικήσουμε και άλλα τέτοια όμορφα κλισέ. Πάλι καλά που έφεραν τους Il Volo και ακούσαμε το «Grande Amore», το πιο αδικημένο τραγούδι στην ιστορία του διαγωνισμού.

Γενικά οι Ιταλοί ήταν λίγο «όπου σ’ έβρω τζι’ όπου μ’ έβρεις», γιατί ενώ από τη μια προσπάθησαν να μας συγκινήσουν με τέτοια μελό, από την άλλη στον πρώτο ημιτελικό έφεραν τον Benny Benassi (Ιταλός Dj) για ένα περφόρμανς του «Satisfaction» και του «Children» του Robert Miles. Πιο άσχετα από ό,τι είμαι εγώ στη χημεία. Για να μη μιλήσω για την υπερβολική χρήση των led οθονών και φώτων πάνω στη σκηνή, που έκαιγαν την εικόνα και ακόμα στην HD μετάδοση έσπαζε η οθόνη. Αυτή η πρακτική συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα να «χάνονται» πολλές φορές οι τραγουδιστές πάνω στη σκηνή. Σε αρκετές περιπτώσεις τους καταπίνει και αν δεν είναι σωστά στημένο από τη χώρα σίγουρα θα τους στοιχίσει στη βαθμολογία.

Σωτήρας της φετινής Eurovision απεδείχθη ο Alessandro Cattelan, ο ένας εκ των τριών παρουσιαστών της βραδιάς, ο μόνος με εμπειρία στην παρουσίαση μεγάλων σόου, σε αντίθεση με τους τραγουδιστές Laura Pausini και Mika. O Alessandro πήρε όλο το βάρος της έναρξης του δεύτερου ημιτελικού πάνω του, προσφέροντας ένα τετράλεπτο σόου. Μετρημένος, με χιούμορ ο δημοφιλής Ιταλός παρουσιαστής ήταν εξαιρετικός στον ρόλο του. Κάτι που σίγουρα δεν μπορούμε να πούμε για τη δική μας συμμετοχή. Η Ανδρομάχη ξεκίνησε φοβισμένη, δεν πατούσε πάνω στις νότες, λες τζιαι ήταν σφουγγαρισμένα (original tweet που μας έκλεψε γνωστός Κύπριος ηθοποιός και το έβαλε στάτους στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook χωρίς να μας δώσει τα εύσημα) και μετά έμεινε καρφωμένη πάνω σε μια σκοτεινή σκηνή με προβολές πάνω της να προσπαθεί απεγνωσμένα να παραστήσει την Αφροδίτη του Μποτιτσέλι.

Θα μπορούσε να πάει καλύτερα, αλλά η σκηνική παρουσία σε συνδυασμό με τις κακές φωνητικές αποδόσεις έφερε τον πρώτο μας αποκλεισμό από τον τελικό εδώ και μια πενταετία και κάπου εδώ το τέλος του σερί των όμορφων, σέξι, νεαρών τραγουδιστριών με reggae-pop-ethnic κομμάτια. Έτσι κι αλλιώς, εκ του αποτελέσματος η Eurovision απέδειξε πως δεν έχει συνταγές και πως ο κόσμος στο τέλος αποφασίζει. Η νίκη της Ουκρανίας ήταν ένα ξεκάθαρο μήνυμα από τον κόσμο της Ευρώπης –χαρίζοντάς της σχεδόν όλα τα δωδεκάρια– που σίγουρα προκάλεσε διάφορες αντιδράσεις. Δεν θα συζητήσω τις πολιτικές προεκτάσεις του θέματος, αλλά θα παραθέσω μόνο ένα tweet του @thebalkanson που έγραψε «… Σκεφτείτε ωστόσο την πιθανότητα να λήξει ο πόλεμος τζιαι να διοργανωθεί στο Κίεβο μια Eurovision για την ειρήνη τζιαι την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη». Μπορεί να ακούγεται υπερβολικά ρομαντικό και ουτοπικό, αλλά μετά από όσα έχουν συμβεί τα τελευταία δύο χρόνια το μόνο που μπορεί να σωθεί είναι η ελπίδα.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

THE TSIAKKOS: Τελευταία Ενημέρωση

The Wilds

The Wilds

Ο δεύτερος κύκλος της σειράς «The Wilds» ξεκίνησε με ένα απίθανο τουίστ στην πλοκή για να ...
The Tsiakkos
 |  THE TSIAKKOS
Κακόοοο ε;!

Κακόοοο ε;!

Η νέα σειρά του Μάρκου Σεφερλή είναι ξεκάθαρα σεξιστική, ομοφοβική και άκρως αναχρονιστική ...
The Tsiakkos
 |  THE TSIAKKOS
Κολοκύθια τούμπανα

Κολοκύθια τούμπανα

Στα τέσσερα επεισόδια του «Bad Vegan» θα μάθεις την εξωφρενικά περίεργη ιστορία της Sarma ...
The Tsiakkos
 |  THE TSIAKKOS