ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
ΦΟΡΑΜΕ: γυμναστικό κολάν, cozy πλεκτό και sneakers
 

Είναι ο Μελίαρτος η ανάσταση της κυπριακής TV;

Δεν νομίζω να υπήρξε ξανά σειρά εποχής στην κυπριακή τηλεόραση που να αποτύπωσε πιο σωστά την περίοδο στην οποία αναφέρεται.

The Tsiakkos

The Tsiakkos

Aν το πλαίσιο της κριτικής είναι αποκλειστικά και μόνο το κυπριακό τηλεοπτικό πεδίο, τότε η νέα σειρά του Λώρη Λοιζίδη «Μελίαρτος» είναι ό,τι καλύτερο είδαμε μέχρι σήμερα. Θα αρκούμουν σε αυτή τη δήλωση μόνο και θα το έκλεινα εδώ. Την εποχή, όμως, που η εβδομηνταπεντάχρονη γειτόνισσά μου, μου ζητά τιπς για σειρές στο Netflix, το πλαίσιο έχει ξεκάθαρα διευρυνθεί και ο «Μελίαρτος» αναπόφευκτα δέχεται σύγκριση με δουλειές πέραν των στενών συνόρων της βραχονησίδας στην οποία διαδραματίζεται. Έτσι, γιατί ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, ας μιλήσουμε για το νέο, απόλυτα έντιμο εγχείρημα του ΑΝΤ1.

Παρακολουθώντας το πρώτο επεισόδιο σκέφτηκα πως ο «Μελίαρτος» είναι όπως κάτι μαθητές που πάει η μάνα τους στο σχολείο να ρωτήσει για την πρόοδό τους και η δασκάλα ενθουσιασμένη τους λέει: «Κυρία Μελίαρτού μου, το παιδί σας είναι πανέξυπνο, φαίνεται ότι τα πιάνει εύκολα, αλλά μιλά με τον διπλανό του και στα διαγωνίσματα, ενώ τα ξέρει, βιάζεται και κάνει απροσεξίες!». Αυτά συνήθως τα λένε για τους μαθητές που ξέρουν πως έχουν δυνατότητες, που δεν έχουν ακόμα φτάσει. Ο «Μελίαρτος» έδειξε πως είναι έξυπνος, αλλά δεν έπιασε ακόμα την κορυφή της απόδοσής του. Ο Λώρης, λοιπόν, σαν καλός μαθητής, φτιάχνει όμορφους κόσμους και προσπαθεί να τους ντύσει όσο καλύτερα μπορεί. Δύσκολο εγχείρημα, αν αναλογιστεί κανείς τι μπορεί να αντιμετωπίσει ένας stylist ή ένας art director με τους μηδαμινούς πόρους και επιλογές που μπορεί να (μην) έχει στην Κύπρο. Παρόλα αυτά η Κωνσταντίνα Ανδρέου και η Στυλιάνα Μαραγκού με την καθοδήγηση (φαντάζομαι) του Λώρη και του Σταύρου Παμπαλλή ως creative producer κατάφεραν να μας βάλουν μαεστρικά στην ατμόσφαιρα των ‘70s στην Κύπρο. Λίγο ακόμα περισσότερο colour correction στο τελικό edit της εικόνας και o «Μελίαρτος» θα έδειχνε ίδιος και απαράλαχτος με τις ταινίες της χρυσής περιόδου του ελληνικού κινηματογράφου που φαντάζομαι ήταν και το ζητούμενο. Δεν νομίζω να υπήρξε ξανά σειρά εποχής στην κυπριακή τηλεόραση που να αποτύπωσε πιο σωστά την περίοδο στην οποία αναφέρεται.

Να θυμηθώ μόνο το φιάσκο της «Ελένης της πόρνης» που πέρασαν τέσσερις δεκαετίες στην εξέλιξη του σεναρίου και η εικόνα παρέμενε τραγικά και απροσδιόριστα η ίδια, για να μου φτάσει η πίεση στο 19! Οπότε kudos για την ατμόσφαιρα, γιατί ήταν η πρώτη ένδειξη ότι αυτό που θα δω είναι τουλάχιστο κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα.

Ο «Μελίαρτος» φαίνεται να είναι το ερωτικό γράμμα του Λώρη προς τον κλασσικό ελληνικό κινηματογράφο, αφού δανειζόμενος σεναριακά μοτίβα και φόρμες φτιάχνει και την ιστορία, πέρα από την εικόνα. Ο ίδιος ο Λώρης δηλώνει πως ο «Μελίαρτος» δεν είναι ούτε κωμωδία, ούτε δράμα. Δεν περιέχει μόνο έρωτες και πάθη, έχει μυστήριο και από ό,τι φάνηκε από τα πρώτα δύο επεισόδια αρκετή δράση, αφού ξεκίνησε ακριβώς με ένα whodunit που θα αποτελέσει το πρώτο αγκίστρι που τσίμπησαν οι τηλεθεατές. Το εγχείρημα είναι ξεκάθαρα δίκοπο μαχαίρι, γιατί από τη μια μπορεί να είναι όντως ενδιαφέρουσα η μίξη των κωμικών στοιχείων με το δράμα (η ζωή δεν είναι ποτέ άσπρομαύρο) από την άλλη η έλλειψη ξεκάθαρης κατεύθυνσης μπορεί να πλατειάσει το σενάριο, να το ξεχειλώσει και στο τέλος να μπερδέψει σε σημείο που να γίνει επικίνδυνα βαρετό. Καλώς ή κακώς οι τηλεθεατές έχουμε μάθει να τμηματοποιούμε στο μυαλό μας τις σειρές και να αντιδρούμε σε αυτές ανάλογα με το είδος, θα κλάψουμε στο δράμα, θα γελάσουμε στην κωμωδία. Μπορούμε να κάνουμε και τα δύο σε ένα; Σαφώς. Οι φόρμες είναι για να σπάζουν, αρκεί να γίνεται σωστά.

Ο Λώρης, όμως, φαίνεται αρκετά συνειδητοποιημένος, οπότε θα είναι μεγάλη μαγκιά του αν καταφέρει να ισορροπήσει σωστά, χωρίς, όπως είπε και ο ίδιος, να καταλήξει ο «Μελίαρτος» άλλη μια σαπουνόπερα. Ακόμα ένα στοίχημα για τον ίδιο είναι να καταφέρει να αναπτύξει τους πολλούς χαρακτήρες που παρουσίασε με την πρώτη, στους οποίους σχεδόν έδωσε ισάξιο screen time, αλλά που προς το παρόν δείχνουν μονοδιάστατοι και σε αρκετές περιπτώσεις κουραστικά κλισέ. Είδαμε την τσαχπίνα γραμματέα, την φωνακλού καφετζίνα, τον typical hardcore αρσενικό, τον χαφιέ, την πόρνη που δεν είναι αυτό που φαίνεται και γενικά όλους τους πιθανούς στοκ χαρακτήρες που ξέρουμε από τις ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη και του Νίκου Ξανθόπουλου. Θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δούμε το character arch αυτών των φιγούρων από εντελώς επίπεδους σε πολυδιάστατους ολοκληρωμένους ρόλους.

Μπορεί ο «Μελίαρτος» να μην είναι έτοιμος να αγοραστεί αυτούσιος από το Netflix, για να πεθάνει από αγωνία η σαραντάχρονη Ίνκα στη Στοκχόλμη για το ποιος σκότωσε τον Γραμματικόπουλο στο πρώτο επεισόδιο, αλλά είναι ένας άριστος λόγος για να δει κάποιος ξανά κυπριακή τηλεόραση και αυτό από μόνο του είναι τεράστιο κατόρθωμα. Πλέον, απομένει να φτάσει τον πήχη που ο ίδιος σήκωσε ψηλά.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

THE TSIAKKOS: Τελευταία Ενημέρωση

Yas Queen

Yas Queen

Παρακολουθώντας τον 6ο κύκλο του «Queer Eye» θα συγκινηθείτε με τις προσωπικές ιστορίες των ...
The Tsiakkos
 |  THE TSIAKKOS
Αλλά αυτοί είστε!

Αλλά αυτοί είστε!

Ζούμε στη χώρα όπου η νούμερο ένα εκπομπή καταχωνιάζεται στη μεταμεσονύχτια ζώνη.
The Tsiakkos
 |  THE TSIAKKOS
Just don’t

Just don’t

Το J2US δεν είναι απλά κακόγουστο, για να χαρακτηριστεί τουλάχιστον κιτς και να αποκτήσει ...
newsroom must
 |  THE TSIAKKOS
Θα χυθεί αίμα

Θα χυθεί αίμα

''Τέτοιο ξενέρωμα είχα να πάθω από τη δεύτερη θέση του «Fuego» στη Γιουροβίζιον''
The Tsiakkos
 |  THE TSIAKKOS