Μαρία Καραμάνου
Με τρεμάμενη φωνή αλλά αλύγιστη δύναμη, η 20χρονη Στεφανία Ντανάι στάθηκε στο βήμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και είπε λόγια που πάγωσαν την αίθουσα. Δεν μίλησε ως πολιτικός, ούτε ως ειδικός. Μίλησε ως κόρη. Ως παιδί που έχασε τη μητέρα του με τον πιο βίαιο τρόπο και που έμεινε πίσω για να εξηγήσει τι δεν λειτούργησε.
Η μητέρα της, η 40χρονη Ενκελέιντα, δολοφονήθηκε τον Μάιο του 2024 στο Μενίδι, στη μέση του δρόμου, με 17 μαχαιριές από τον πρώην σύζυγό της. Έναν άνθρωπο που, όπως αποκάλυψε η Στεφανία, είχε καταγγελθεί επανειλημμένα. Τουλάχιστον τρεις φορές. Έναν άνθρωπο που οι Αρχές γνώριζαν. Και όμως, κυκλοφορούσε ελεύθερος.
Η ομιλία της στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Γυναικοκτονίες: 8+1 Ιστορίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο» δεν ήταν μια απλή μαρτυρία. Ήταν μια κατηγορία απέναντι σε ένα σύστημα που κατέγραψε φόβους, αλλά δεν προστάτευσε ζωές. Όπως είπε, η μητέρα της φοβόταν και το δήλωνε ξεκάθαρα. Ζήτησε βοήθεια, ζήτησε προστασία, ζήτησε να ακουστεί. Αντί γι’ αυτό, συχνά καθησυχάστηκε. Οι απειλές καταγράφονταν, αλλά δεν συνοδεύονταν από ουσιαστικά μέτρα.
Συγκλόνισε στο Ευρωκοινοβούλιο η 20χρονη που ο πατέρας της δολοφόνησε με 17 μαχαιριές τη μάνα της στο Μενίδι
— in.gr/news (@in_gr) January 15, 2026
«Είμαι εδώ για όσα παιδιά έμεναν πίσω» είπε η Τζέσικα Ντανάι με δάκρυα στα μάτια#ingr #news #ευροκοινοβουλιο pic.twitter.com/ctkz6Hkc9J
Ιδιαίτερα σοκαριστική ήταν η αποκάλυψη πως μία ημέρα πριν από τη δολοφονία, εκδικαζόταν υπόθεση στο πλαίσιο του αυτοφώρου για τον δράστη. Η Ενκελέιντα δεν ενημερώθηκε ποτέ. Δεν γνώριζε αν ήταν ελεύθερος, δεν ήξερε ότι κινδύνευε άμεσα. «Πήγε να κοιμηθεί χωρίς να ξέρει ότι ήταν η τελευταία της μέρα», είπε η κόρη της, με την αίθουσα να βυθίζεται σε απόλυτη σιωπή.
Μετά τη δολοφονία, η Στεφανία και ο ανήλικος αδερφός της έμειναν μόνοι. Εκείνη, μόλις 20 ετών, ανέλαβε ρόλο γονέα. Όχι από επιλογή, αλλά επειδή το κράτος δεν προστάτευσε τη μητέρα τους. «Τα παιδιά των γυναικοκτονιών δεν είναι παράπλευρες απώλειες», τόνισε. «Είναι θύματα».
Στην ομιλία της, δεν στάθηκε μόνο στον πόνο. Κατέθεσε συγκεκριμένα αιτήματα, υποχρεωτική και αποδεδειγμένη ενημέρωση των θυμάτων σε κάθε στάδιο της ποινικής διαδικασίας, ενιαία ευρωπαϊκά πρωτόκολλα αξιολόγησης κινδύνου, άμεση εφαρμογή προστατευτικών μέτρων όταν υπάρχει ιστορικό απειλών και ουσιαστική θεσμική και οικονομική στήριξη για τα παιδιά που μένουν πίσω.
«Ίσως τώρα η μητέρα μου να ζούσε και να μη χρειαζόταν να είμαι εγώ η φωνή της», είπε κλείνοντας. Και μέσα σε αυτή τη φράση, συμπυκνώθηκε όλη η αλήθεια, ότι καμία κόρη δεν θα έπρεπε να μεγαλώνει πρόωρα για να εξηγήσει τα λάθη ενός συστήματος. Ότι καμία γυναίκα δεν θα έπρεπε να ζητά βοήθεια μέχρι να είναι πια αργά. Και ότι κάθε γυναικοκτονία αφήνει πίσω της ζωές που αλλάζουν για πάντα.
