Μαρία Σάββα
Στα άκρα φαίνεται πως οδηγείται η κόντρα ανάμεσα στον Νίκο Καρβέλα και την Άννα Βίσση, καθώς ο γνωστός συνθέτης προχωρά, σύμφωνα με πληροφορίες του protothema.gr, σε νομικές ενέργειες με στόχο να απαγορεύσει στην τραγουδίστρια να ερμηνεύει στο εξής τραγούδια που έχει δημιουργήσει ο ίδιος.
Συγκεκριμένα, χθες ο Νίκος Καρβέλας κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα κατά της Άννας Βίσση, ζητώντας να μην ερμηνεύει πλέον τα τραγούδια που φέρουν τη δική του υπογραφή.
Ο συνθέτης έχει γράψει τη συντριπτική πλειονότητα των μεγάλων επιτυχιών της Άννας Βίσση, με περισσότερα από 400 τραγούδια να αποτελούν μέρος του ρεπερτορίου της. Μάλιστα, σε πρόσφατη ανακοίνωσή του είχε επισημάνει πως από τα 50 τραγούδια που ερμήνευσε η τραγουδίστρια στη μεγάλη συναυλία της στο ΟΑΚΑ, τα 47 ήταν δικές του δημιουργίες.
Η εξέλιξη αυτή έρχεται μετά τη δημόσια αντιπαράθεση των δύο καλλιτεχνών και τις οικονομικές διαφωνίες που ακολούθησαν, με τις δύο πλευρές να έχουν ανταλλάξει ανακοινώσεις, δηλώσεις και αιχμές.
Πλέον, η πολυετής καλλιτεχνική τους σχέση φαίνεται πως περνά σε ένα ιδιαίτερα κρίσιμο στάδιο, με τη διαμάχη να παίρνει πλέον και νομική διάσταση.
Η απάντηση του Νίκου Καρβέλα στην Άννα Βίσση
«Με την ανακοίνωσή της η Άννα Βίσση επιβεβαιώνει ξεκάθαρα ότι υπήρχε συμφωνία σε όλες τις συνεργασίες μας για αμοιβή μου πέραν των πνευματικών δικαιωμάτων που εισπράττω μέσω του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης.
Εμμέσως, αλλά σαφώς επιβεβαιώνει επίσης ότι η ίδια ήταν απολύτως ενήμερη και ενέκρινε την ντροπιαστική και σκόπιμη προσβλητική και υποτιμητική αλλαγή της θέσης δικής μου, των οικείων και των προσκεκλημένων μου και την απειλή της απαγόρευσης εισόδου μου στο Ολυμπιακό Στάδιο εάν εμφανίζομαι για να καθίσω στην αρχική μου θέση. Δεν θα προσθέσω τίποτα περισσότερο από το ότι αυτή δεν είναι η Άννα που εγώ ήξερα, αγάπησα και θαύμασα.
Η Άννα Βίσση μιλώντας προφανώς και εξ ονόματος της εταιρείας παραγωγής εξέδωσε χθες μια δημόσια ανακοίνωση ως απάντηση στο δελτίο Τύπου μου. Αυτά είναι όσα έχω να πω για την ώρα. Η εταιρεία παραγωγής και η Άννα υποστηρίζουν ότι ήμουν ενήμερος για τη συναυλία στο Ολυμπιακό Στάδιο και περήφανος για αυτό που παρουσίαζαν. Ενήμερος για το ίδιο το προαποφασισμένο ερήμην μου το γεγονός ήμουν όπως ενήμερη ήταν και όλη η Ελλάδα.
Περήφανος, όχι. Και δεν υπήρξα ούτε είμαι περήφανος, όχι μόνο για το τελικό αποτέλεσμα, αλλά και για την ανοχή που ανοήτως επέδειξα σε συμπεριφορές όπως αυτή της Άννας και της κυρίας Μέρμηγκα-Κούστα, οι ίδιοι μου απαγόρευσαν να έχω δημιουργικό ρόλο ή συμβουλευτικό στη συγκεκριμένη συναυλία, προφανώς για να μην αλλιώσω το είδος του θεάματος που μόνες τους είχαν προαποφασίσει να παρουσιάσουν.
Είναι χονδροειδές ψέμα ότι ζήτησα 1,5 εκατομμύριο ευρώ. Ζήτησα την ίδια αμοιβή που είχα λάβει βάσει της πάγιας συμφωνίας μου με την Άννα για τις συναυλίες στο Καλλιμάρμαρο. Επιπλέον, ασφαλώς των όποιων δικαιωμάτων είχα λαμβάνειν από τον Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης. Αυτή και μόνο είναι η απόλυτη αλήθεια.
Η θέση τους, αποφεύγω συνειδητά σκληρότερο χαρακτηρισμό, ήταν η εξής: ή παίρνεις τα μισά ή δεν παίρνεις τίποτα. Και μάλιστα τα μισά υπό τον όρο να μη μιλήσω ποτέ αρνητικά για την Άννα. Αρνήθηκα κατηγορηματικά, μη δεχόμενος, όπως έχω αναφέρει στο δελτίο Τύπου μου, να παραιτηθώ την ελευθερία της γνώμης μου και να την ανταλλάξω με χρήμα.
Τα περί δήθεν απειλών μου να “διασύρω” και να “καταστρέψω” την Άννα, σε προσωπικό και καλλιτεχνικό επίπεδο, είναι αστειότητες και ψεύδη.
Γιατί να καταστρέψω την Άννα; Να τη διασύρω για ποιον λόγο και με ποιο κίνητρο ή επιχείρημα;
Η Άννα είναι, όπως έχω ξαναπεί, ελεύθερη να επιλέξει τον δρόμο της και εγώ να συνεχίσω να ακολουθώ τον δικό μου.
Εγώ ως δημιουργός ακολουθώ τις υποδείξεις του δημιουργικού μου γίγνεσθαι. Ποτέ μου δεν συμβιβάστηκα, ποτέ μου δεν έσκυψα το κεφάλι και ποτέ μου δεν εξαγοράστηκα.
Προτιμώ λοιπόν την οικονομική μου αυτοκτονία παρά την ηθική μου δολοφονία.
Εν τέλει, μία είναι η πικρή αλήθεια: η Άννα, με τη συμπεριφορά της και τις επιλογές όψιμων συνεργατών και φίλων, έθεσε συνειδητά (και ίσως προγραμματισμένα) τον εαυτό της εκτός πλαισίου οποιασδήποτε καλλιτεχνικής μας συνεργασίας στο μέλλον.
Το σημείο όμως της ανακοίνωσης που πραγματικά ξεπερνά το όριο του ανεκτού είναι εκείνο στο οποίο, με μια εντελώς χαοτική και ακατανόητη διατύπωση (όπου συμφύρονται, άτακτα, δήθεν «δάνεια» και δήθεν «εξυπηρετήσεις»), η Άννα μιλάει για δήθεν «εξυπηρέτηση» ύψους 500.000 ευρώ που υποτίθεται πως μου έκανε ο κ. Κούστας, και μάλιστα, επειδή «είχα ανάγκη».
Ουδέποτε έλαβα χρήματα από τον κ. Κούστα. Όπως λέγεται, το «κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα».
Μαθαίνω όμως τώρα, από την ανακοίνωση της Άννας, ότι ειδικά το κεφάλαιο του κ. Κούστα έχει τουλάχιστον μεγάλη καρδιά.
Φαίνεται πως η εταιρεία παραγωγής του κ. Κούστα μπορεί να αισθάνεται άβολα όταν πρέπει να πληρώσει σε έναν δημιουργό αυτά που δικαιούται, αλλά, αντ’ αυτού, ο ίδιος ο κ. Κούστας επιδίδεται σε «φιλανθρωπία» για να με βοηθήσει (προφανώς ως «αναξιοπαθούντα»).
Αλλά επειδή η μεγαλοψυχία και η φιλανθρωπία έχουν, φαίνεται, και τα όριά τους, από όσα διαβάζω στην ανακοίνωση της Άννας συνάγεται ότι ο κ. Κούστας δεν με «ελέησε» ακριβώς: υποτίθεται μου «δάνεισε» ποσά για να του τα επιστρέψω (ελπίζω, τουλάχιστον, άτοκα).
Η ανακοίνωση χαρακτηρίζει τα όσα αναφέρω στο δικό μου δελτίο τύπου ως λαϊκισμό. Αναρωτιέμαι ποια λέξη μπορεί να αποδώσει την κατασκευή μιας τόσο ακραίας μυθοπλασίας, με την οποία οι άνθρωποι αυτοί φτάνουν στο σημείο να αυτοπαρουσιάζονται ως «φιλάνθρωποι».
Στο σημείο αυτό, θα παρακάμψω τόσο την Εταιρεία όσο και την Άννα Βίσση και θα στραφώ στο κοινό: κατανοώ απόλυτα ότι όλη αυτή η συζήτηση περί αμοιβών φαντάζει προκλητική σε ανθρώπους που παλεύουν να βγάλουν τον μήνα.
Ας αναρωτηθούν οι ίδιοι το εξής, και ας απαντήσουν ανυπόκριτα: αν ο μόχθος και η εργασία τους αποτελούσε την βασική πρώτη ύλη του υψηλού κέρδους ενός τρίτου που την εκμεταλλεύεται, θα δέχονταν να αποποιηθούν τα δικαιώματά τους;
Πέρα από το θέμα αρχών, όποιος με ξέρει, γνωρίζει ότι δεν ασχολήθηκα ποτέ με τη διαχείριση και εξοικονόμηση χρημάτων. Αυτή είναι και η αιτία που, όσο εξωφρενικό και να ακούγεται σε τρίτους, όσο καιρό συμπορευόμασταν, η Άννα έχει όντως χρειαστεί να με στηρίξει οικονομικά.
Θα ήθελα όμως να απευθύνω μια ερώτηση σε εκείνους που παρακάμπτουν το θέμα αρχών, που τίθεται εδώ, επικεντρώνοντας στο ύψος των χρημάτων.
Ας αναρωτηθούν οι ίδιοι το εξής, και ας απαντήσουν ανυπόκριτα: αν ο μόχθος και η εργασία τους αποτελούσε την βασική πρώτη ύλη του υψηλού κέρδους ενός τρίτου που την εκμεταλλεύεται, θα δέχονταν να αποποιηθούν τα δικαιώματά τους;
Πέρα από το θέμα αρχών, όποιος με ξέρει, γνωρίζει ότι δεν ασχολήθηκα ποτέ με τη διαχείριση και εξοικονόμηση χρημάτων. Αυτή είναι και η αιτία που, όσο εξωφρενικό και να ακούγεται σε τρίτους, όσο καιρό συμπορευόμασταν, η Άννα έχει όντως χρειαστεί να με στηρίξει οικονομικά.
Όπως και εγώ εκείνη. Αυτή την αμοιβαία στήριξη, που έδωσα και που έλαβα, ωστόσο, ποτέ δεν την εξέλαβα ως απλοχεριά ή μεγαλοψυχία.
Θεωρούσα πάντα ότι η αλληλοστήριξη είναι κάτι αυτονόητο για δύο ανθρώπους που έχουν συμπορευτεί με τον τρόπο που έχουμε συμπορευτεί εμείς. Κάποτε, Βίσση χωρίς Καρβέλα δεν υπήρχε, όπως και το αντίστροφο. Για να τελειώνουμε: όσα της οφείλω, τόσα μου οφείλει.
Κάτι αποκλειστικά για την Άννα: τίποτα δεν αναφέρεται στην ανακοίνωση για το καλλιτεχνικό μέρος, που αποτελεί την αφετηρία και τον κορμό της θέσης μου. Όλη η ανακοίνωση αναλώνεται στα χρήματα. Δεν είναι όμως αυτή η ουσία.
Όπως έχω πει, είναι σύγκρουση μεταξύ τελείως διαφορετικών προθέσεων και οραμάτων. Μετά και από όσα έμαθα περί «φιλανθρωπίας» και τα όσα υπέστην ως προσβολή, δικαιούμαι να προσθέσω: και νοοτροπιών.
Η ουσία είναι τα ίδια τα τραγούδια, η δική της ερμηνεία και η διάδραση με τον κόσμο. Εάν η Άννα θεωρεί ότι η διάδραση με τον κόσμο στο ΟΑΚΑ ήταν η ίδια με όλες τις άλλες εμφανίσεις της, πλανάται. Δεν είναι θέμα επιλογής «χώρων».
Και κάτι τελευταίο περί «κόντρας». Η θεωρία του πολέμου διδάσκει το εξής: στον πόλεμο, δεν είναι σοφό να ξεμένεις σε μια θέση αποκομμένη από πόρους. Αγαπητοί, χρηματικούς πόρους μπορεί να έχετε άφθονους.
Τους μουσικούς πόρους, πάλι, πολύ φοβάμαι ότι θα πρέπει να ξεκινήσετε να τους αναζητάτε από το μηδέν».
