Νατάσα Αλεξάνδρου
Την τελευταία 20ετία δύο γεγονότα διαμόρφωσαν τη σκέψη και την κοσμοθεωρία της. Η μάχη της με τον καρκίνο και το ότι πήγε «κόντρα» στο «πρέπει» και το «θέλω». Το ότι παράκουσε τους γιατρούς και έφερε στον κόσμο τον γιο της ήταν η πρώτη πράξη ανεξαρτησίας της, μια θαρραλέα και όλο ρίσκο κίνηση που προετοίμαζε τη συνέχεια. Η δική της περιπέτεια υγείας στάθηκε η αφορμή να χαράξει τον δικό της δρόμο στον κόσμο της Europa Donna και να γίνει σημείο αναφοράς για δεκάδες γυναίκες που έχουν ανάγκη τη στήριξη και τη σωστή ενημέρωση για τον καρκίνο του μαστού.
Σήμερα ως Πρόεδρος της Europa Donna η Όλγα Παπαδήμα φωτίζει με τη μοναδικότητά του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς της τον δρόμο για να υπάρξει στην Κύπρο η φροντίδα που κάθε γυναίκα δικαιούται.
Φέτος είναι η 22η πορεία με τις ροζ φιγούρες και η πρώτη σου ως Πρόεδρος της Europa Donna. Πως σε κάνει να νιώθεις αυτό;
Νιώθω μεγάλη συγκίνηση γιατί από την πρώτη φορά που είχα ακούσει τη διάγνωσή μου και γνώρισα τη Europa Donna, ήθελα να ενταχθώ σε αυτή την ομάδα αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να είμαι και η Πρόεδρος οπότε νιώθω μια τεράστια συγκίνηση και πολύ-πολύ μεγάλη ευθύνη.
Θέλεις να μου πεις κάποια στοιχεία σχετικά με τους αριθμούς των περιστατικών για το 2025;
Η 22η πορεία με τις ροζ φιγούρες είναι η μεγαλύτερη πορεία που γίνεται στην Κύπρο, έχει σκοπό την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση του κοινού και όχι μόνο, γιατί μέσα από αυτή την πορεία η Europa Donna Κύπρου διεκδικεί οτιδήποτε χρειάζονται οι άντρες και οι γυναίκες με καρκίνο του μαστού και οι γυναίκες με γυναικολογικό καρκίνο. Το 2025 έχουν καταγραφεί 840 περιπτώσεις γυναικών οι οποίες έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού, έχουμε 6 περιστατικά ανδρών καθώς και 220 περιπτώσεις γυναικολογικών καρκίνων.
Στα 28 ψηλάφησες έναν μικρό όγκο και ουσιαστικά η ζωή σου άλλαξε μέσα σε λίγες ώρες. Αν γύριζες σήμερα σε εκείνη τη νεαρή γυναίκα, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα της έλεγες;
Το πρώτο πράγμα που θα έκανα ήταν να την κρατήσω αγκαλιά γιατί νομίζω τότε το είχα πάρα πολύ μεγάλη ανάγκη αυτή την αγκαλιά από τους ανθρώπους μου. Μετά θα της έλεγα έχει δικαίωμα να κλάψει, να φοβηθεί, να λυγίσει και ότι δεν χρειάζεται να κρατά όλο το βάρος της διάγνωσης και της θεραπείας πάνω της. Μπορεί να αφήσει τους δικούς της ανθρώπους ν ’αναλάβουν τη στήριξη και αυτό δεν είναι καθόλου έλλειψη δύναμης.
Έχεις μιλήσει για τον φόβο που ένιωσες κυρίως για την τότε δίχρονη κόρη σου. Σήμερα, έχοντας περάσει τόσα χρόνια, ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος που σου έχει μείνει από εκείνη την εμπειρία;
Μπορεί να σου φαίνεται λίγο περίεργο αλλά ο ίδιος φόβος είναι και τώρα. Αυτό που μου έχει μείνει και θυμάμαι πολύ έντονα ακριβώς αυτό που ένιωσα όταν μου ανακοίνωσαν τη διάγνωση του καρκίνου, ήταν τι θα γίνει το παιδί μου. Ήταν αυτό που ακόμη νιώθω και συγκινούμαι και πραγματικά ήταν αυτό που θα μπορούσε να με λυγίσει αλλά και αυτό που ταυτόχρονα με κράτησε, γιατί σκέφτηκα ότι έπρεπε να πάρω τη δύναμη ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο να μείνω γερή δίπλα στο παιδί μου.
Co-ord set από Cara
Ως πρόεδρος της Europa Donna Κύπρου έχεις πλέον μια εικόνα πολύ μεγαλύτερη από τη δική σου προσωπική εμπειρία. Ποιο είναι σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει μια γυναίκα με καρκίνο του μαστού στην Κύπρο;
Το σημαντικότερο ζητούμενο για τις γυναίκες αλλά και για τους άντρες που εμφανίζουν καρκίνο του μαστού είναι να έχουν μια ολοκληρωμένη διαδρομή από την πρώτη στιγμή της διάγνωσης, τη θεραπεία, την αποκατάσταση μετά τη ψυχολογική και την κοινωνική στήριξη και μετά από τον καρκίνο. Οπότε θεωρώ ότι το βασικότερο κομμάτι που ακόμη από τον καιρό που είχα διαγνωστεί μέχρι σήμερα, είναι αυτή η διαδρομή ότι πρέπει να νιώσουν ότι υπάρχει φροντίδα, ότι υπάρχει εξειδίκευση ότι υπάρχουν τα κατάλληλα άτομα τα οποία θ’ αναλάβουν τη φροντίδα και τη θεραπεία τους καθώς και τα εξειδικευμένα κέντρα τα οποία θ’ αναλάβουν αυτή τη θεραπεία.
Θεωρείς ότι κάναμε βήματα μπροστά ή έρχονται στιγμές που σε κάνει να σκέφτεστε: «Εγώ το πέρασα πριν από τόσα χρόνια και ακόμη συζητάμε τα ίδια»;
Σίγουρα μετά από τόσα χρόνια η επιστήμη έχει αλλάξει η ιατρική έχει ενισχυθεί, υπάρχει εξειδίκευση στην Κύπρο, υπάρχουν τα εξειδικευμένα κέντρα αυτό που πρέπει να γίνεται είναι η σωστή ενημέρωση και η σωστή καθοδήγηση τόσο των γυναικών όσο και των αντρών. Εάν δεν υπάρχει η σωστή καθοδήγηση για να ξέρουν που ακριβώς θα πάνε, ποιον ακριβώς θα εμπιστευτούν, ποια είναι η στιγμή που πρέπει να πάνε στο κατάλληλο εξειδικευμένο κέντρο και στον γιατρό ο οποίος να έχει την εξειδίκευση, τότε δεν θα είναι καλά τα πράγματα τόσο καλά όσο τα περιμέναμε.
Η δική σου εμπειρία περιλάμβανε μετάβαση στο εξωτερικό για μαστεκτομή και αποκατάσταση. Σε ενοχλεί σήμερα όταν μια γυναίκα στην Κύπρο αναγκάζεται να φύγει στο εξωτερικό είτε για τη θεραπεία είτε για την αποκατάσταση;
Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια τώρα οι γυναίκες δεν χρειάζεται να πάνε αλλού είτε για τη θεραπεία και την αποκατάστασή τους. Υπάρχει εξειδίκευση υπάρχουν τα εξειδικευμένα κέντρα, φτάνει οι κοπέλες να πληροφορηθούν ότι αυτά είναι, εκεί πρέπει να πάνε, γιατί πολλές φορές έχουμε απλά κάποιες πινακίδες με ένα ροζ φιόγκο και ονομάζονται εξειδικευμένα κέντρα δεν είναι όμως εξειδικευμένα κέντρα, εξειδικευμένα κέντρα είναι αυτά που έχουν μέσα την πολυθεματική τους ομάδα, που ακολουθούν τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές που έχουν τις σωστές κατευθυντήριες γραμμές γι’ αυτό και ως Europa Donna διεκδικούμε ακριβώς οποιοδήποτε κέντρο θέλει να ονομάζεται εξειδικευμένο τότε ν’ ακολουθεί αυτούς τους κανόνες. Υπάρχουν βέβαια και οι τύποι καρκίνου που θα πρέπει κάποιος να πρέπει να πάει γιατί είναι είτε πολύ σπάνια και έτσι ιατρικά τους συστήνουν για να πάνε στο εξωτερικό όμως σήμερα η Κύπρος είναι σε αρκετά καλό επίπεδο φτάνει να έχουμε αυτό που είπαμε τη σωστή πληροφόρηση και το κράτος έχει την ευθύνη πλέον να θεσπίσει αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές οι οποίες θα εφαρμόζονται και θα ελέγχονται για να έχουμε τα σωστά εξειδικευμένα κέντρα.
Ποιο είναι το αίτημα που έχεις κάνει επανειλημμένα προς το κράτος και θα ήθελες να δεις να υλοποιείται πριν ολοκληρωθεί η δική σου θητεία στην Europa Donna;
Είναι και η φετινή διεκδίκησή μας αν και είναι κάτι που διεκδικούμε εδώ και χρόνια αλλά φέτος πολύ έντονα, θέλω να φύγω από τη θέση της Προέδρου της Europa Donna και να δω ότι στην Κύπρο υπάρχουν τα σωστά εξειδικευμένα κέντρα που λειτουργούν βάση των ευρωπαϊκών προδιαγραφών ότι έχουν θεσπιστεί οι κατευθυντήριες γραμμές βάση των κυπριακών δεδομένων ότι υπάρχουν τα πρωτόκολλα, ότι υπάρχουν οι πολυθεματικές ομάδες γιατρών, η εξειδίκευση η σωστή εμπειρία και έτσι καμία γυναίκα δεν αφήνεται να χάνεται μέσα στο σύστημα.
Κοστούμι από Mango
Η ασθένεια σε βρήκε πολύ νέα, με ένα παιδί δύο ετών. Οκτώ χρόνια αργότερα αποφάσισες παρά τις ιατρικές προειδοποιήσεις, να αποκτήσεις και δεύτερο παιδί. Σήμερα, θα έκανες ξανά την ίδια επιλογή;
Σίγουρα θα έκανα την ίδια επιλογή γιατί πραγματικά η γέννηση του παιδιού μου, η ζωή που έφερα στον κόσμο ήταν μια αναγέννηση και της δικιάς μου ζωής οπότε δεν το αλλάζω με τίποτα γιατί πραγματικά ο γιος μου είναι το δώρο για μένα στη ζωή όμως δεν θα το συνιστούσα σε καμία γυναίκα αυτό. Αν πρέπει να πάρουμε μια τέτοιαν απόφαση σίγουρα πρέπει να την πάρουμε μαζί με την ομάδα των γιατρών και αν ιατρικά αυτό μπορεί να γίνει τότε ναι να προχωρήσουν και στη γονιμότητα.
Πιστεύεις ότι οι γυναίκες ενημερώνονται επαρκώς, από τη στιγμή της διάγνωσης, για τις επιλογές που έχουν σε σχέση με τη γονιμότητά τους;
Τώρα υπάρχουν πάρα πολλές δυνατότητες για γονιμότητα και μετά τις αντικαρκινικές θεραπείες υπάρχει διατήρηση της γονιμότητας αυτό το πράγμα οφείλει η πολυθεματική ομάδα των γιατρών που παρακολουθεί τη κάθε γυναίκα να το συζητά από την πρώτη στιγμή μαζί της ειδικά όταν πρόκειται για νεαρές κοπέλες οι οποίες θέλουν να τεκνοποιήσουν, πρέπει να τις δίνουν όλες τις επιλογές που θα έχει μπροστά της ώστε να μπορέσει να προχωρήσει και να αποφασίσει η ίδια τι θα κάνει με τον εαυτό της.
Έχεις πει ότι η γέννηση του γιου σου ήταν «η δική σας άνοιξη». Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά: ο φόβος ότι μπορεί να ρισκάρει την υγεία σου. Πώς ζει μια γυναίκα με αυτή την εσωτερική σύγκρουση;
Θα μιλήσω για τον εαυτό μου, ναι, είχα αυτή την εσωτερική σύγκρουση γιατί τότε και το τονίζω το τότε γιατί ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα οι γιατροί μου είχαν πει ότι δεν πρέπει να προχωρήσω σε εγκυμοσύνη. Το αποφάσισα παλεύοντας με τον εαυτό μου, σκεπτόμενη ότι αν εγώ πάθω οτιδήποτε τουλάχιστον θα έχει το παιδί μου ένα αδελφό ή μια αδελφή. Οπότε το αποφάσισα από μόνη μου. Τώρα υπάρχουν δυνατότητες υπάρχουν επιλογές, έχουν αλλάξει τα πρωτόκολλα οπότε μια γυναίκα μπορεί με μεγαλύτερη ευκολία όταν έχει την άδεια του γιατρού της να προχωρήσει. Ο φόβος πάντα υπάρχει, ακόμα και τώρα φοβάμαι αν θα επιστρέψει και είναι κάτι που ζεις μαζί του. Όμως είναι κάτι που το διαχειρίζομαι και ξέρω ότι αυτός ο φόβος δεν θα καθορίσει τη δική μου ζωή.
Αν είχες τη δυνατότητα να αλλάξεις τρεις μόνο πολιτικές για τον καρκίνο του μαστού στην Κύπρο, ποιες θα ήταν;
Οι 3 διεκδικήσεις που έχουμε στη Europa Donna και είναι και ο δικός μου πόθος να γίνει πραγματικότητα, είναι να αποκτήσουμε σωστά εξειδικευμένα κέντρα με τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές, να λειτουργούν σωστά οι πολυθεματικές ομάδες, να υπάρχει εμπειρία να υπάρχει η εξειδίκευση στους γιατρούς να θεσπιστούν οι κατευθυντήριες γραμμές από το κράτος, ήδη στην Ευρώπη υπάρχουν… είναι ευθύνη και της Κύπρου να τις ακολουθήσει και να τις βασίσει στα δεδομένα της Κύπρου. Να υπάρχει πρόσβαση, ισότητα και ποιότητα στην φροντίδα των ασθενών από την πρώτη στιγμή ακόμη και από την πρόληψη, διάγνωση, θεραπεία, αποκατάσταση και αργότερα μετά τον καρκίνο. Και υπενθυμίζω ότι έχει γυναίκες κι άντρες που ζουν με μεταστατικό καρκίνο είναι ο καρκίνος ο οποίος είναι εφ όρου ζωής. Ζουν πάντα με τη θεραπεία και αυτά τα άτομα έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται και να έχουν τις διευκολύνσεις από το κράτος που δικαιούνται ώστε να έχουν μια καλή ποιότητα ζωής.
Τοπ και πέρλες από προσωπική συλλογή, φούστα από Κult
Πιστεύεις ότι η πολιτική εξουσία ακούει πραγματικά τις οργανώσεις ασθενών ή τις ακούει κυρίως όταν υπάρχει κοινωνική και δημοσιογραφική πίεση;
Νομίζω υπάρχουν και τα δύο. Πολλές φορές μέσα από τον θεσμικό διάλογο έχουν επιτευχθεί πολλές πολιτικές, υπάρχουν φορές που χρειάζεται να γίνει μια δημόσια συζήτηση να ασκηθεί πίεση ώστε να επιτευχθούν κάποιες πολιτικές. Το βασικό είναι ότι πρέπει να υπάρχουν οι σύνδεσμοι ασθενών, να ακούγονται, να βρίσκονται πάντα στο τραπέζι του διαλόγου και όχι αργότερα, να ενημερώνονται για οτιδήποτε συμβεί, να είναι εκεί και να λαμβάνουν μέρος στη συζήτηση. Η φωνή του ασθενή ακούγεται μόνο μέσα από αυτούς τους συνδέσμους, κανένας άλλος δεν μπορεί να καταγράψει τη φωνή του ασθενή.. Καμία έκθεση, κανένας κατάλογος γι’ αυτό είναι πολύ βασικό το κράτος ν ακούει τους συνδέσμους των ασθενών.
Η δική σου κόρη μεγάλωσε έχοντας μια μητέρα που πέρασε καρκίνο. Τι της έχεις πει γι’ αυτό; Και τι σε δίδαξε εκείνη η σχέση;
Η δική μου κόρη ήξερε από την αρχή τι σημαίνει καρκίνος, δεν ήθελα η λέξη καρκίνος ν ’αποτελεί για εκείνη φόβο, να είναι ταμπού ή να είναι κάτι κρυφό μέσα στο σπίτι οπότε ήξερε ακριβώς τι είχε η μητέρα της σύμφωνα πάντα με την ηλικία της και όπως το καταλάβαινε. Δεν θα ξεχάσω όταν την είχα πάρει μαζί μου στην Europa Donna για πρώτη φορά, για να γνωρίσουμε εκεί το σπίτι της Europa Donna -που πήρα και πολλή βοήθεια γενικότερα- κατά τη διάρκεια της θεραπείας μου, όταν της είχε προσφέρει η κ. Στέλλα Κυριακίδου το αρκουδάκι της Europa Donna Κύπρου που ονομαζόταν τότε «Ελπιδούλα» το κρατούσε πάντα και κοιμόταν μαζί του. Όταν χρειάστηκε να πάω στο εξωτερικό ήρθε και μου είπε «Μάμμα πάρτο μαζί σου αυτό το αρκουδάκι για να νιώθεις ότι δεν είσαι μόνη, να νιώθεις ότι είμαι μαζί σου». Νιώθω ότι και εγώ έμαθα μέσα από αυτή την παιδική ψυχούλα που ήθελε να μου δείξει ότι μαμά πρέπει να είσαι δυνατή και είμαστε μαζί σου αλλά και γω της έδωσα να καταλάβει ότι δεν πρέπει να φοβάται. Οπόταν μέχρι σήμερα η Δέρβια, από πολύ μικρή άρχισε να κάνει τις εξετάσεις της, να ξέρει τι σημαίνει πρόληψη. Ακολούθησε μάλιστα ένα επάγγελμα που έχει να κάνει με τα ιατρικά, ακολουθεί τώρα την ογκολογία, οπότε νομίζω πως αυτό όλο και πήρε και εγώ πήρα από το ίδιο το παιδί.
Ανέφερες πριν τη Στέλλα Κυριακίδου. Θες να σταθούμε λίγο για το θάρρος της να βγει και να μιλήσει ξανά για τη νέα περιπέτεια της με τον καρκίνο.
Είναι πολύ σημαντικό να βγαίνουμε μπροστά και να μιλάμε για τον καρκίνο, γιατί πρέπει να υπάρχει φωνή, δεν πρέπει να σιωπάμε και η κ. Στελλα Κυριακίδου ανέκαθεν ήταν ο άνθρωπος που έδινε πάντα θάρρος που διεκδικούσε ήταν πάντα κοντά στους ασθενείς και ακόμα και τώρα που επανέρχεται ο καρκίνος και είναι πάλι σε θεραπεία δεν ντρέπεται να φανεί μπροστά και να μην καλύψει το δημόσιο πρόσωπο που είναι πίσω από τη ασθένειά της. Είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος που δίνει απίστευτη δύναμη αλλά διεκδικεί και πετυχαίνει δεν δίνει μόνο δύναμη φωνάζει είναι η φωνή του ασθενή.
Υπάρχει κάτι που σε έκανε να χάσεις την πίστη σου στους ανθρώπους ή στο σύστημα όλα αυτά τα χρόνια;
Υπήρξαν στιγμές που θύμωνα γιατί κάποια πράγματα τα οποία ήξερα ότι έπρεπε να γίνουν ή δεν γίνονταν ή δυσκολεύονταν να γίνουν, έπρεπε να καταβάλω μεγάλη προσπάθεια για να γίνουν. Απέναντι στους ανθρώπους δεν έχασα ποτέ την πίστη μου γιατί χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσα να συνεχίσω. Είτε την οικογένειά μου, είτε τους φίλους μου, είτε τη δεύτερη μου οικογένεια που το λέω και το επαναλαμβάνω η Europa Donna Κύπρου για μένα ήταν η δεύτερη μου οικογένεια, ήταν οι γυναίκες που με στήριξαν που μου έδωσαν το χέρι τους, ήταν οι γυναίκες που μπορούσα να μιλήσω γιατί πολλές φορές την οικογένειά μας θέλοντας να μην τη στεναχωρήσουμε ή να μην χάσουν οι δικοί μας τη δύναμη που έχουν…
Εγώ τουλάχιστον, μιλούσα πιο εύκολα στις γυναίκες της Europa Donna Κύπρου ίσως επειδή ένιωθα ότι και αυτές είχαν την ίδια διαδρομή με μένα κάποτε, μπορεί γι’ αυτό, οπόταν δεν έχασα ποτέ την πίστη μου στους ανθρώπους και θεωρώ ότι η ανθρώπινη στήριξη είναι πολύ σημαντική.
Ποιο ήταν το μεγαλύτερο τίμημα και το μεγαλύτερο δώρο που σου άφησε αυτή η περιπέτεια;
Το μεγαλύτερο τίμημα ήταν ο φόβος που ένιωθα, γιατί νιώθω ότι έχασα πολύ καιρό μετρώντας πόσες εξετάσεις θα κάνω, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της εξέτασης, αυτά τα αν ήταν αυτά που μου έχασαν πάρα πολύ χρόνο από τη ζωή μου και θεωρώ ότι αυτό είναι ένα από τα τιμήματα που πληρώνουμε εμείς οι γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή μας που τυγχάνει να διαγνωστούμε με καρκίνο του μαστού.
Το μεγαλύτερο δώρο είναι η επίγνωση για τη ζωή.. καταλαβαίνω πλέον ότι πρέπει να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή, να απολαμβάνουμε τα μικρά πράγματα, να λέμε σ ’αγαπώ στους ανθρώπους μας γιατί δεν ξέρεις ποτέ πόσο μπορείς ακόμη να τους λες το σ ‘αγαπώ, πόσο θα υπάρχουν και αυτοί ή και συ ακόμη για να τους λες σ’ αγαπώ άρα πρέπει να εκφράζουμε πιο εύκολα τα συναισθήματά μας. Νομίζω μέσα από την ασθένεια γινόμαστε λίγο καλύτεροι άνθρωποι.
Φόρεμα από προσωπική συλλογή, φούστα από Kult
Πώς είναι η Όλγα στον καθρέφτη της, σε σχέση με εκείνη τη 28χρονη γυναίκα που ψηλάφησε τον όγκο;
Είναι η ίδια γυναίκα, απλά πιο δυνατή, πιο συμφιλιωμένη με τον εαυτό της, πιο ώριμη και αισθάνομαι ότι τ’ οφείλω αυτό στις γυναίκες, στις φίλες μου της Europa Donna Κύπρου και οφείλω να το δίνω και γω στις άλλες γυναίκες. Ν’ απλώνω ένα χέρι να τις στηρίζω, μια αγκαλιά να είμαι δίπλα τους σ΄ αυτή τη διαδρομή που έτυχε να πρέπει να ακολουθήσω.
Έχεις πει ότι τα παιδιά σας είναι η μεγαλύτερη νίκη σου. Τι θεωρείς σήμερα τη μεγαλύτερη προσωπική σου νίκη;
Πάντα θα εξακολουθούν να είναι η προσωπική μου νίκη. Ιδιαίτερα η γέννηση του δεύτερου μου παιδιού, ναι, δεν υπάρχει κάτι σημαντικότερο στη ζωή μου από τα δύο μου παιδιά νομίζω και κάθε μητέρα το νιώθει, πόσο μάλλον μια μητέρα η οποία έχει περάσει απ’ αυτή τη διαδρομή.
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις μόλις ξυπνήσεις;
Κάνω τον σταυρό μου, λέω ευχαριστώ για τα παιδιά μου και παρακαλώ να είναι καλά όλα τα παιδιά του κόσμου γιατί για μένα το παιδί είναι ό τι πολυτιμότερο συμβαίνει στη ζωή της μάνας. Μετά μπαίνω στην καθημερινότητα, ανοίγω το ραδιόφωνο και ακούω τις πρωινές ειδήσεις.
Με τόσους ρόλους —μητέρα, επαγγελματίας, πρόεδρος της Europa Donna αφιερώνεις χρόνο για τον εαυτό σου;
Πολύ δύσκολα έχω προσωπικές στιγμές γιατί και λόγω του επαγγέλματος μου και λόγω του εθελοντισμού έχω πολλές υποχρεώσεις. Προσπαθώ να περνώ χρόνο με τα παιδιά μου, προσπαθώ να τα χωρέσω όλα σε μία μέρα όπως κάνουν όλες οι εργαζόμενες μητέρες, δεν ξέρω αν τα καταφέρνω πολύ καλά… νιώθω πολλές ενοχές για τα παιδιά όμως τουλάχιστον προσπαθώ όταν είμαι κοντά τους να είμαι πραγματικά κοντά τους. Η μόνη στιγμή που μπορώ να πω ότι μπορεί να αποφορτιστώ λίγο για να αδειάσω και να ξαναγεμίσω μπαταρίες είναι η ώρα που πάω στη γυμναστική μου γιατί πρέπει να αθλούμαστε.
Η ηλικία αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο μια γυναίκα βλέπει τον εαυτό της. Εσείς σήμερα αισθάνεσαι πιο όμορφη, πιο σίγουρη ή απλώς διαφορετική από ό,τι στα 28;
Αισθάνομαι πιο σίγουρη, αισθάνομαι ότι δεν μ ενδιαφέρει τι θα πει ο κόσμος για μένα… φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν λαμβάνω υπόψη τις γνώμες των ανθρώπων άλλα νιώθω ότι πλέον δεν είμαι υποχρεωμένη να χωρέσω στις προσδοκίες του καθενός, δεν μπορώ να αρέσω σε όλους άρα μπορώ να πω ότι νιώθω πιο σίγουρη για τον εαυτό μου.
Ποιο είναι το πράγμα που σου λένε περισσότερο τα παιδιά σου και σας κάνει να γελάς;
Τελευταία, κάθε φορά που ο γιος μου με βλέπει να περπατώ στο σπίτι έρχεται δίπλα μου, στέκεται, προσπαθεί να μετρήσει το μπόι του και μου λέει: « α ρε μάμμα εκόντυνες» και μου το επαναλαμβάνει πολλές φορές ώστε να το νιώσω και γω καλά …
Είσαι αυστηρή μαμά ή από εκείνες που τελικά «λυγίζουν»;
Δεν είμαι αυστηρή, ο ρόλος αυτός δεν πάει σε μένα, τον ρόλο αυτό τον αναλαμβάνει ο πατέρας τους περισσότερο. Εγώ είμαι αυτή που θα μιλήσω, θα συζητήσω μαζί τους, ακόμη και τα λάθη τους. Θέλω να ξέρουν ότι είμαι εκεί κάθε στιγμή και ως φίλη και ως μητέρα για να συζητήσουμε οτιδήποτε τους απασχολεί.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο «όχι» που έμαθες να λες μεγαλώνοντας;
Όχι έμαθα να λέω στα πράγματα τα οποία μου στερούν την ηρεμία μου, καθώς και στους τοξικούς ανθρώπους που μπορεί να φέρουν αρνητικότητα στη ζωή μου.
Ποια εκδοχή του εαυτού σου αγαπάς περισσότερο: τη μητέρα, την επαγγελματία, τη φίλη ή εκείνη που απλώς κάθεται σπίτι με τους ανθρώπους που αγαπά;
Δεν θέλω να ξεχωρίσω αυτές τις εκδοχές, όλες έχουν τη δικιά τους ομορφιά. Αυτό που θα ήθελα να πω είναι ότι σε κάθε μια απ’ αυτές, θέλω να είμαι αληθινή, να είμαι ο εαυτός μου. Θέλω να ξέρουν ότι είμαι η Όλγα, δεν θέλω να υποδύομαι κανέναν ρόλο.
Τι είναι αυτό που σε κάνει σήμερα να αισθάνεσαι πραγματικά όμορφη;
Νιώθω ότι η ομορφιά βγαίνει από μέσα στη ψυχή ότι είναι κάτι εσωτερικό οπόταν όταν έχεις εν συναίσθηση, όταν έχεις ευαισθησίες, όταν θες να είσαι δίπλα στους ανθρώπους είναι αυτό που σε κάνει να νιώθεις και καλά με τον εαυτό σου. Η Europa Donna Κύπρου, μου έχει δώσει αυτό το δικαίωμα, αυτή τη χαρά να είμαι κοντά στις γυναίκες. Η δικιά μου διάγνωση, η δικιά μου περιπέτεια μ έκανε να καταλάβω ότι οι γυναίκες και οι άντρες χρειάζονται στήριξη στις δύσκολες στιγμές και έχω μετατρέψει αυτή τη διαδρομή από αρνητική σε κάτι θετικό, να θέλω να προσφέρω και να είμαι δίπλα σ’ αυτούς τους ανθρώπους που αυτή τη στιγμή έχουν εμένα ανάγκη. Όπως στο παρελθόν υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα σε μένα. Οπόταν θεωρώ ότι η ομορφιά είναι ο εσωτερικός κόσμος και αυτό είναι που μας κάνει να νιώθουμε καλά.
Φωτογραφία: Νέαρχος Παναγιώτου
Styling: Ριάνα Στυλιανού
Μαλλιά: Ρι΄άνα Σωτηριάδου
Μακιγιάζ: Aliona Αργυρού
Κινηματογράφηση-Μοντάζ: Στέλιος Στεφάνου
Ευχαριστούμε το Metochiou 25 Lounge για την παραχώρηση του χώρου
