ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
ΦΟΡΑΜΕ: baby pink sweatpants, sweatshirt και λευκά sneakers
 

Μένουμε Κύπρο. Εσύ ποιαν προτιμάς;

Η ηρεμία του τοπίου, οι εικόνες που καταγράφει η μνήμη, γεμάτες από ανομολόγητες θύμησες με επίκεντρο τα παιδικά μου χρόνια

Νατάσα Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου

Ένα πρωινό Σαββάτου. Δύο αυτοκίνητα. Πήραμε τον χωματόδρομο. Δέκα λεπτά όλα κι όλα ταλαιπωρία μέχρι να στήσεις ομπρέλες, κρεβατάκια, καρέκλες, ψάθες, την παγωνιέρα αλλά η θέα, η ησυχία, η μυρωδιά και ο ήχος της θάλασσας σού το ξεπληρώνουν μετά. Η ηρεμία του τοπίου, οι εικόνες που καταγράφει η μνήμη, γεμάτες από ανομολόγητες θύμησες με επίκεντρο τα παιδικά μου χρόνια κάποιες δεκαετίες πριν. Τότε που οι μέρες στην παραλία όπως τη ζούσα σήμερα ήταν η μόνη επιλογή.

Στάθηκα πάνω από την παγωνιέρα και παρατηρούσα τι ακριβώς θα έσκυβα να πάρω. Το παγωμένο μέσα στο ταπεράκι καρπούζι; Το βουτηγμένο στον πάγο νερό ή το τοστ τυλιγμένο σε πλαστική σακούλα; Άρπαξα ένα ποτήρι από την τσάντα δίπλα, πήρα και δυο-τρία παγάκια και προτίμησα παγωμένο νερό πίνοντάς το με πανηγυρική ανακούφιση που κατάφερα να νικήσω το τσουρούφλισμα του καυτού ήλιου.

Τίποτα δεν αλλάζει αν δεν το κάνεις εσύ να αλλάξει και την παρούσα στιγμή αισθανόμουν την απόλυτη ευτυχία. Να βρίσκεσαι ανάμεσα σε φίλους σε μια ερημική παραλία, να περπατάς όπου θες, να βουτάς χωρίς ενόχληση και να παρατηρείς τα παιδιά χωρίς να τα ψάχνεις ανάμεσα σε δεκάδες. Αυτό είναι ευλογία και επιλογή. Ακόμα και η φίλη δίπλα που γκρινιάζει δείχνει να το απολαμβάνει. Για κάποιον παράξενο λόγο ίσως και να μυρίστηκα και να έκανα εικόνα με το καρπούζι βουτηγμένο στη θάλασσα... μια στιγμιαία ψευδαίσθηση που κρύβει τόσες μνήμες αλλά σου χαρίζει ένα γλυκό χαμόγελο της θύμησης. Γεμάτη εκδρομές σε άγνωστα χωριουδάκια, φαγητό σε ήσυχα ταβερνάκια και ποτήρια κρασί με θέα το πράσινο. Διακοπές επιλεκτικές, δημιουργικές, υγιείς.

Λίγες μέρες μετά θα έκανα το χατίρι. Να ζήσουμε τη μέρα… αλλιώς! Βρεθήκαμε σε ένα από τα πιο in μπιτσόμπαρα του νησιού, με την τιμή στις ξαπλώστρες να είναι σε διψήφιο αριθμό και να έχει και ελάχιστο ποσό κατανάλωσης. Καθίσαμε τρεις σειρές πίσω και ίσα που έβλεπες τη θάλασσα. Η κάψα του ήλιου μάς βαρούσε κατακούτελα μιας και δεν μπορούσες να μετακινήσεις τις «χρυσές» ξαπλώστρες γιατί θα χαλάσεις το ντιζάιν του χώρου -όχι ότι σχεδόν κολλάς στον διπλανό ενώ υποτίθεται ότι θα έπρεπε να κρατάμε αποστάσεις. Παραγγείλαμε το ποτό μας, απολαύσαμε ωραίο φαγητό στο εστιατόριο, το οποίο μετατράπηκε σε μπαρ μιας και η ένταση της μουσικής δεν σ’ άφηνε να σταυρώσεις κουβέντα. Όσο για τη θάλασσα; Αυτή έρχεται σε δεύτερη μοίρα μπροστά στα υπόλοιπα. Γνωστοί παντού, δυνατή μουσική, φασαρία…

Ζούσα ένα καθωσπρεπισμό που μου έκλεβε την ελευθερία κινήσεών μου σε ένα μέρος που μου προσφέρει την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας (γιατί η θάλασσα αυτό είναι). Αντί για χαλάρωση ζούσα την ένταση με τον καύσωνα να δυσχεραίνει το σκηνικό και μένα να προσπαθώ να μασήσω το φυλλαράκι από τη σαλάτα και να εύχομαι να μη μου πέσει το κομμάτι από το στόμα. Και εκεί που λες «Άντεξε, μια μέρα είναι», έρχεται ο δρόμος της επιστροφής να σου θυμίσει έναν αυτοκινητόδρομο που μετρά τις αντοχές σου.

Εξαρτάται από σένα τι θες. Ένα καλοκαίρι δοσμένο μόνο σε όλα τα αυθόρμητα, στους καλούς φίλους και στις ελεύθερες βουτιές ή μέρες σε «χρυσές» παραλίες γεμάτες από κόσμο με αφόρητες κοινωνικές επαφές με χιλιάδες «γνωστούς» στα μπαρ και στα εστιατόρια που δεν σ’ αφήνουν στιγμή να χαλαρώσεις.

Ας μην ξεχνάμε ότι φέτος μένουμε Κύπρο και επιλέγουμε να ανατρέψουμε καταστάσεις για να διασώσουμε την αίσθηση των απείρων δυνατοτήτων μας. Με πρώτο και κύριο να είμαστε ο εαυτός μας.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση