ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
ΦΟΡΑΜΕ: βερμούδα, λευκό πουκάμισο και mules
 

Ισότητα, όχι μόνο στα λόγια

Αυτό είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα διακρίσεων που δείχνει απροκάλυπτα την ασφυκτική στενότητα των αντιλήψεων και της κοινωνίας μας

Νατάσα Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου

Γίνατε όλοι ξαφνικά ΑΜΕΑ και γεμίσατε τα social media με αναρτήσεις γιατί αποφασίσατε να ευαισθητοποιηθείτε για μια ημέρα. Θα πρέπει να ξέρετε πως ο σεβασμός απέναντι στους συνανθρώπους μας, που είναι άτομα με ειδικές ανάγκες, δεν είναι απλώς ένα δείγμα υποταγής στον νόμο. Είναι δείγμα παιδείας. Και την παιδεία μας πρέπει να τη δείχνουμε καθημερινά με τη συμπεριφορά και τις πράξεις μας, όχι όποτε θέλουμε να κάνουμε επίδειξη ευαισθησίας και αλτρουισμού. Όλοι μας λίγο-πολύ έτυχε να μπούμε για λίγο στη θέση τους. Ένα κάταγμα στο πόδι, ένα ατύχημα στο μάτι, στο αφτί, ένα σπασμένο χέρι. Κάνατε, φαντάζομαι, την εικόνα του πώς ήσασταν τότε. Που δεν μπορούσατε να περπατήσετε, να κινηθείτε, να κάνετε όλα αυτά που για τους υπόλοιπους είναι αυτονόητα. Σκεφτείτε, λοιπόν, πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν να αντιμετωπίσουν την όποια αναπηρία τους για μια ζωή. Είτε γιατί την έφεραν μαζί τους και έμαθαν να ζουν με αυτή ή λόγω καταστάσεων την απέκτησαν στην πορεία.

Τι κάνουμε εμείς γι’ αυτό; Ας δοκιμάσουμε για μια φορά να τους φερθούμε ως ίσους. Ας ξεκινήσουμε από τα πιο απλά. Τις ράμπες αναπήρων, τα πάρκινγκ, τα πεζοδρόμια. Όσο για τους γονείς, θα το κάνουν ξεκινώντας από τα ίδια τους τα παιδιά. Θα μάθετε στην κόρη σας ότι αυτός εκεί, είναι ο Γιώργος και δεν είναι το αγοράκι που «έχει πρόβλημα». Και ναι, θα τον περιμένει και 5 και 10 λεπτά να ανέβει στο λεωφορείο ή να βγει τα σκαλιά. Είναι η Στέλλα, δεν είναι το κοριτσάκι στο αναπηρικό. Έτυχε να είναι διαφορετικά. Έτυχε. Γιατί να ταμπελώνεις τον άλλο; Εσύ τι ταμπέλα θα έπρεπε να έχεις; Ναι, εσύ, που έφαγες στα χρόνια σου στα εξωτερικά και γέμισες τον τοίχο σου με χαρτιά, φρόντισε να μάθεις και να μιλήσεις και στα παιδιά σου για τη διαφορετικότητα, την αγάπη και το ενδιαφέρον στον συνάνθρωπο. Άνθρωποι είναι σαν εμάς. Με τις ίδιες ανάγκες, ιδιοτροπίες, ιδιορρυθμίες. Το ότι διακρίνεις μια διαφορετικότητα στο περπάτημα ή στο ανάστημα δεν παίζει κανένα ρόλο. Το ότι εσύ ο ίδιος τούς κοιτάς με άλλο μάτι είναι δικό σου πρόβλημα.

Δυστυχώς ζούμε σε μια κοινωνία που δεν σέβεται. Τον δίπλα μας. Και αυτό το βλέπουμε στο πώς φερόμαστε στους άλλους στα πιο απλά πράγματα. Από τη συμπεριφορά μας στον τρόπο που μιλάμε, που οδηγούμε, που κινούμαστε. Ζούμε άλλωστε σε μια χώρα με απαρχαιωμένες δομές, τα προβλήματα που υπάρχουν στην Κύπρο είναι τεράστια και η βοήθεια από την πολιτεία είναι μηδαμινή. Τα στοιχεία που έδωσε η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία, όσον αφορά τις κοινωνικές δαπάνες, δείχνουν ότι η Κύπρος βρίσκεται στην τρίτη θέση από το τέλος σε παροχές για τα ΑμεΑ, ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, μάλλον ως βάρος περιττό φαντάζουν στα μάτια των κυβερνώντων παρά ως ευάλωτη κοινωνική ομάδα, για την οποία οφείλει να καταβληθεί ιδιαίτερη μέριμνα.

Σήμερα, όσον αφορά τον τρόπο προσέγγισης της αναπηρίας -μπορεί να μην είναι το ιατρικό μοντέλο που εκλάμβανε το άτομο με αναπηρία ως απόκληρο της κοινωνίας και κυριαρχούσε στη δεκαετία του ’50- αλλά σήμερα η προσέγγιση της αποδοχής της αναπηρίας ως μια αναμενόμενη περίπτωση της ανθρώπινης διαφορετικότητας για το σύνολο της κοινωνίας μας μπάζει νερά. Πόσο άραγε η κοινωνία μας προσαρμόζεται σε αυτό το μοντέλο; Όχι μόνο δεν προσαρμόζεται, αλλά «στρουθοκαμηλίζει» απέναντι στις ανάγκες των ατόμων αυτών. Να θυμίσω την έκθεση της Επιτρόπου Διοικήσεως Μαρίας Στυλιανού Λοττίδη, μετά από παράπονο που υπεβλήθη στο Γραφείο της σχετικά με τη φοίτηση παιδιών με ειδικές ανάγκες, μετά την επαναλειτουργία των δημοτικών σχολείων, στις 21 Μαΐου. Η Επίτροπος διαπίστωσε ότι υπάρχει διακριτική μεταχείριση και άρα παραβίαση τόσο των κρατικών υποχρεώσεων που απορρέουν από τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες, όσο και του περί Ατόμων με Αναπηρίες Νόμου σε συνδυασμό με τον περί Καταπολέμησης των Φυλετικών και Ορισμένων άλλων Διακρίσεων Νόμο. Στην έκθεσή της σημείωσε ότι δεν ελήφθησαν έγκαιρα όλα τα εξατομικευμένα μέτρα στήριξης για να βρίσκονται ήδη τα παιδιά με αναπηρία στο σχολείο, αλλά ότι αντιμετωπίστηκαν με λιγότερη ευνοϊκή μεταχείριση σε σχέση με τα άλλα παιδιά που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με αυτά ενώ συνάμα τους προσετέθη επιπλέον βάρος. Αυτό είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα διακρίσεων που δείχνει απροκάλυπτα την ασφυκτική στενότητα των αντιλήψεων και της κοινωνίας μας.

Πρέπει επιτέλους η κουλτούρα μας να αλλάξει και μόνο η νέα γενιά θα το κάνει και θα το κάνει αν αντιληφθεί ότι τα άτομα με αναπηρίες δεν ζητάνε τον οίκτο μας αλλά απαιτούν να γίνει η ζωή τους ίση με μας. Σε όλους τους τομείς. Και αυτό θα το επιτύχει αν δείξει τον απαιτούμενο σεβασμό. Λύσεις υπάρχουν, δύσκολες μεν αλλά όχι ακατόρθωτες ως προς την υλοποίησή τους. Βήματα γίνονται αλλά ο δρόμος είναι μακρύς. Ας ξεκινήσουμε από μας πρώτα.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση