ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: floral midi φόρεμα, πέδιλα και headband
 

Αξίζει σε όλες το δικαίωμα της μητρότητας;

Μητέρες «σύγχρονες Φραγκογιαννούδες» που «σκοτώνουν» ακούσια τα παιδιά τους με τη συμπεριφορά τους

Νατάσα Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου

Παιδιά κακοποιημένα από τους κατ’ ευφημισμόν γονείς τους. Που πάνω σε εκρήξεις θυμού ενεργοποιούν τους πιο σατανικούς τους αισθητήρες και τα βάζουν με αθώα πλάσματα που μόνο σε ένα περιβάλλον κόλασης δεν θα έπρεπε να ζουν. Δεν θα σταθώ στα μωρά, στα νήπια, στα παιδιά αλλά στις μανάδες. Μητέρες «σύγχρονες Φραγκογιαννούδες» που «σκοτώνουν» ακούσια τα παιδιά τους με τη συμπεριφορά τους. Είτε κακοποιώντας τα είτε αδιαφορώντας και αφήνοντάς τα στο έλεος του Θεού. Ακόμα θυμάμαι το περιστατικό πριν από μερικά χρόνια με τη μάνα στην Ιντιάνα που πούλησε το 18 μηνών βρέφος της σε παιδόφιλο που γύριζε ταινίες πορνό.

Ειδήσεις που δεν τις χωράει ο ανθρώπινος νους. Γιατί η κωλυσιεργία της πολιτείας σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα είναι αυτή που θα φέρει την κοινωνία ενδεχομένως μπροστά σε ένα μελλοντικό κακοποιό. Δεν είναι ηλίου φαεινότερο ότι ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών με τόσο τραγικές εμπειρίες όπως είναι η κακοποίηση έχουν μια μοίρα προδιαγεγραμμένη; Μια κακοποίηση που λόγω της στρεβλής και ένοχης συνείδησης της κοινωνίας δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως τέτοια, ώστε να θεραπευθεί, αλλά βιώνεται από το ίδιο το παιδί ως ενοχή, που κάτω από ειδικές συνθήκες εκδηλώνεται τελικά ως έγκλημα στο κοντινό μέλλον. Και ποιος φταίει; Δεν μιλάμε ούτε για μανάδες πρωταγωνίστριες σε διηγήματα εκατό και πλέον χρόνων ούτε για αρχαιοελληνική μυθολογία, αλλά για μια σύγχρονη πραγματικότητα.

Μιλάμε για γυναίκες με πολύ σοβαρά θέματα που τόσο απερίσκεπτα φέρνουν στον κόσμο ένα παιδί χωρίς να έχουν το παραμικρό ίχνος ευθύνης. Χωρίς να κουβαλούν το μητρικό φίλτρο μέσα τους. Ποιος δίνει άδεια σε αυτές τις γυναίκες να γίνουν μανάδες; Δεν παίζει τέτοιο θέμα, φαντάζομαι, όπως δεν παίζει και το σενάριο τού γιατί να μην έχουν δικαίωμα στη μητρότητα γυναίκες που έχουν τόση αγάπη και στοργή μέσα τους και δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν. Αξίζει σε όλες τις γυναίκες να γίνουν μητέρες; Όχι, λυπάμαι, αλλά δεν αξίζει. Γιατί το να γεννήσεις ένα μωρό είναι ένα, το να μπορείς να μπορείς να το μεγαλώσεις μέσα σε ένα υγιές περιβάλλον γεμάτο αγάπη είναι άλλο.

Το χειρότερο είναι ότι για το πρόσφατο περιστατικό με το 19μηνο νήπιο που είδε το φως της δημοσιότητας υπήρχαν καταγγελίες από πριν. Κάποιοι ευτυχώς ένιωσαν την ευθύνη τού να μη μείνουν με τα χέρια σταυρωμένα και να δράσουν. Είτε παίρνοντας τηλέφωνο είτε γράφοντας μια επιστολή. Γιατί και η δράση αντίδραση είναι. Όπως ανέφερε και στο ποστ της η πρόεδρος του Συμβουλίου «Φωνή», Αναστασία Παπαδοπούλου: «Έγινε διερεύνηση των καταγγελιών; Αν ναι, πότε; Τι αποτέλεσμα είχε η διερεύνηση; Έγινε αξιολόγηση της επικινδυνότητας για την ευημερία και ασφάλεια του παιδιού; Έγινε αξιολόγηση των εκθέσεων που απέστειλαν δύο διαφορετικές ΜΚΟ σχετικά στις αρμόδιες υπηρεσίες;»

Και αυτό που κάθε φορά συμβαίνει σε αυτή τη χώρα με ξεπερνά. Πρέπει να συμβεί το κακό για να ξυπνήσουμε. Χανόμαστε μέσα σε μια αχρείαστη γραφειοκρατία και τη μεταφορά της ευθύνης που στο τέλος μάς φέρνουν αντιμέτωπους με τέτοια αποτελέσματα. Αυτή τη φορά το παιδάκι γλύτωσε. Την επόμενη φορά το άλλο; Θα γλυτώσει;

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση

X